Διακοπές "εδώ και εκεί"
Αν και δεν πιστεύω πως έλειψε σε κανέναν η καθημερινή ανανέωση αυτού του blog, η αλήθεια είναι πως τις περασμένες δύο εβδομάδες βρισκόμουν για διακοπές στην Κεφαλονιά με τις φοβερές της παραλίες. Η ξεκούραση ήταν το ζητούμενο, και το "λιώσιμο" στην παραλία ήταν η πιο βασική δραστηριότητα. Η φωτογραφία --από το κινητό-- είναι από την παραλία "Άβυθος" και ήταν το landscape που παρακολουθούσα καθημερινά επί ώρες. Life can be hard sometimes... ;-)
Και έτσι αντί για την οθόνη του υπολογιστή, η ανάγνωση μου περιορίστηκε στο πάρα πολύ καλό "The Da Vinci Code" του Dan Brown. (Παπασωτηρίου, €8,65). Το βιβλίο βέβαια το διάβαζε η μισή παραλία, σε διάφορες εκδόσεις. Ελληνικό paperback, international paperback, ή και την αγγλική έκδοση. Το γεγονός ότι είναι το best seller της χρονιάς το μαρτυρά και το γεγονός ότι σε όλα τα βιβλιοπωλεία, θα βρείτε και άλλα 10 βιβλία που έχουν γραφτεί σχετικά με τα θέματα που διαπραγματεύεται το μυθιστόρημα του Dan Brown. Highly recommended.
Βέβαια η αλήθεια είναι πως διακοπές ναι μεν έκανα στην Κεφαλονιά, αλλά το μυαλό μου βρισκόταν εν' μέρει στην Αθήνα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Καθημερινά ενημερωνόμουν μέσω i-mode, το οποίο είναι φοβερό στην πράξη (απίστευτο case study να μαθαίνεις ότι η Ελλάδα πήρε χρυσό στην παραλία!) και το βράδυ --ή νωρίς το πρωί-- κατάφερνα να δω όσα περισσότερα αθλήματα στην τηλεόραση.
Δεν θα παραλείψω να αναφερθώ στην καταπληκτική τελετή έναρξης, και ειδικά στην στιγμή που μέσα σε δευτερόλεπτα περάσαμε από το κυκλαδίτικο ειδώλιο στον αρχαϊκό κούρο, και μετά αμέσως στο άγαλμα της κλασσικής περιόδου. Κάτι που πήρε τους αρχαίους Έλληνες γύρω στα 100 χρόνια να το κάνουν (χρόνος ρεκόρ σε οποιοδήποτε πολιτισμό που μπόρεσε να απεικονίσει τέλεια την ανθρώπινη μορφή). Ο Κιούμπρικ θα ήταν περήφανος. Ανατριχίλα μεγάλη... Super λέμε!
Και να πάει να γαμ*θ** και ο παλιοκαραγκιώζης ο Κεντέρης και η χαπακο-μπουκωμένη η Θάνου και ο αρχιμαλ*κ*ς ο Τσέκος. Ο κόσμος το είχε τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι ότι το φαρμακείο του Τζέκου ήταν διανυκτερεύον εδώ και χρόνια. Και by the way, όταν στο λύκειο είχα κάνει κοπάνα με κάτι φίλους από την έκθεση (2ωρο) και μάθαμε στην μέση ότι μας έβαλε απουσίες και μας μηδένισε ο καθηγητής, και εμείς το πρώτο που σκεφτήκαμε και κάναμε --τρομάρα μας-- ήταν να σκηνοθετήσουμε ατύχημα με ένα μηχανάκι! (I kid you not!)
Imposible is temporary, shame is permanent, όπως έγραψε και κάποιος τύπος σε μία αφίσα της Adidas με την Θάνου.
Δεν πειράζει. Οι αγώνες είναι γιορτή και σκοπεύω αυτή την βδομάδα να ξεφαντώσω. Τα λέμε στο στάδιο!
Labels: Greek Society
posted by Panos @ 3:46 AM
2 Comments:
Όταν ένα ολόκληρο κοινωνικό σύστημα στηρίζεται στο over-achievement, ως κυρίαρχη νοοτροπία, προκειμένου να ισοπεδώσει κάθε εναλλακτική αντίληψη και να καλύψει τα πολιτιστικά του κενά, δεν είναι κάπως άδικο το να καταφέρεται κανείς τόσο σκληρά εναντίον δύο (ή τριών) από τους παίκτες του παιχνιδιού; Αν ο Κεντέρης και η Θάνου ήταν ντοπέ (κάτι που ως τώρα δεν έχει αποδειχτεί καν από τους "διώκτες" τους, οι οποίοι ούτως ή άλλως είναι μέσα στο ίδιο παιχνίδι), ήταν ντοπέ για τον ίδιο λόγο που πίνει κόκα ένας χρηματιστής –για να ενσαρκώσουν το όνειρο της επιτυχίας, το οποίο ένας ολόκληρος πολιτισμός καναπεδόβιων lowlifes περιμένει να ζήσει κάθε βράδυ από την τηλεόρασή του. Ο πρωταθλητισμός είναι απλώς μια ακόμα διάσταση του δόγματος "δεν υπάρχουν όρια", δόγμα το οποίο έχει οδηγήσει στο να ζούμε σε έναν πλανήτη με πολύ βαθιά τραύματα και να κάνουμε τα παιδιά μας μελλοντικούς πελάτες του Αντικαρκινικού. Οι ολυμπιακοί αγώνες (όπως και το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, και όλες οι παρεμφερείς διοργανώσεις) είναι μια έκφανση ενός πολιτισμού που έχει ανάγκη από εθνικά σύμβολα και ακρότητες για να τον προσδιορίσει –προφανώς, καθώς ο αυτοπροσδιορισμός θέλει δουλειά η οποία δεν χωράει στα ωράρια της Βωβούπολης, ούτε στα όνειρα του τύπου "consumo ergo sum". Ας μην τα βάζουμε με τον Κεντέρη και τη Θάνου –εμείς τους έχουμε κάνει αυτό που είναι. Καλό ή κακό. Ή, συνηθέστερα, και τα δύο.
Gri
Καλά τα λες φίλε μου, αλλά δεν νομίζω πως είναι τόσο απόλυτα τα πράγματα. Και επίσης πιστεύω πως αν κάνεις ένα γκάλοπ και ρωτήσεις τους Έλληνες τι προτιμούν: "100 χρυσά από 100 ντοπέ αθλητές, ή 1 χάλκινο από έναν καθαρό;" όλοι θα απαντήσουν το δεύτερο.
Να εξομολογηθώ κάτι; Όσο και να το ήθελα δεν κατάφερα στιγμή να συγκινηθώ φέτος με την ανάκρουση του Εθνικού ύμνου ή με την ανύψωση της σημαίας μας σε κανένα μετάλλιο, εκτός μόνο από ένα. Της Τσουμελέκα. Έχει περάσει ο καιρός που οι Έλληνες δεν ξέραμε πως είναι να βλέπεις την σημαία στον ιστό των Ολυμπιακών Αγώνων. Θυμάμαι στην Μόσχα το '80 με τον Μηγιάκη να αποτελεί μοναδική εξαίρεση, ή το πανηγύρι που κάναμε όλοι με την Πατουλίδου το '92. Τώρα τίποτα δεν έχει αποτελεί έκπληξη, και ίσα ίσα πολλοί έγιναν κακόπιστοι όταν η Χαλκιά τερμάτιζε πρώτη 10 μέτρα μπροστά στον τελικό. Άλλοι φώναζαν "Τζέκος! Τζέκος!" όταν έτρεχε...
Και αυτό είναι που με τρελαίνει. Πως τα ιδανικά του αθλητισμού τα ξεχαρβαλώνει ο κάθε καραγκιόζης γιατί νομίζει πως πρέπει να είναι πάντα πρώτος, προκειμένου να κάνει τα τρελά συμβόλαια με τους χορηγούς και να παίρνει μεγάλες αμοιβές προκειμένου να κατεβεί στα meeting που κανονίζουν οι απατεώνες της IAAF.
Τζουμελέκα και μόνο!
Post a Comment
Links to this post:
Create a Link
<< Home