All good things must come to an end... (or is this the beginning?)

Όπως έγραψα και σε προηγούμενο post, είχα σκοπό να ξεφαντώσω στην μεγάλη γιορτή των Ολυμπιακών Αγώνων, και αυτό ακριβώς έκανα... Όχι απλά ως θεατής αλλά και ως τουρίστας. Είχα την τύχη να φιλοξενώ αυτές τις μέρες ένα πολύ καλό μου φίλο από το Λονδίνο, που μιας και ήταν η πρώτη φορά του στην Ελλάδα, ανάλαβα να τον ξεναγήσω στην "ολοκαίνουργια" Αθήνα...

Το πανηγύρι όπου και αν πήγαινε κανείς ήταν απίστευτο. Τα πάντα άψογα οργανωμένα και με μεγάλο κέφι σε όλα τα σημεία της πόλης. Κόσμος από όλα τα μέρη της γης να γιορτάζει παντού στο κέντρο. Τα Olympic Stores γεμάτα ουρές και τα εισιτήρια των αγώνων σε μεγάλη ζήτηση σε πάγκους στο Μοναστηράκι. Και είναι φυσικά σουρεαλιστικό να βλέπεις τουρίστες στο Νέο Ηράκλειο να τρώνε Mousaka και Greek Salad...

Αλλά πάνω από όλα το φοβερό ΟΑΚΑ και οι τρομεροί εθελοντές. Μεγαλεία για τα Ελληνικά δεδομένα, αλλά όπως ανακάλυψα και για όλο τον κόσμο. Έτυχε μάλιστα να μιλήσω την επόμενη μέρα της τελετής λήξης με έναν Αυστραλό, μέλος της Ολυμπιακής τους ομάδας, προπονητή ενός αργυρού Ολυμπιονίκη στην κολύμβηση, ο οποίος μου είπε πως έχει πάει σε 5 Ολυμπιακούς Αγώνες και φυσικά στο Σίντνευ, και πως όχι απλά ήταν καλύτερα από το Σίντνευ, αλλά πως το "unforgettable dream games" ήταν πολύ λίγο για να εκφράσει κανείς αυτό που έγινε στην Αθήνα, αλλά αν έπρεπε να το πει κανείς σε τρεις λέξεις, αυτές το περιέγραφαν αρκετά καλά!

Η μεγάλη έκπληξη βέβαια για εμένα ήταν πως ναι μεν περίμενα πως ο συνδυασμός "Ολυμπιακοί Αγώνες" και "Ελλάδα" δεν μπορούσε να αποτύχει, αλλά τίποτα δεν με είχε προετοιμάσει ούτε για το απίστευτο κλίμα που δημιουργήθηκε, ούτε για τις φανταστικές τελετές έναρξης και λήξης, ούτε για τις φοβερές εγκαταστάσεις, ούτε για το πόσο σωστά λειτούργησαν τα πάντα. Οπότε δεν είμαι απλά περήφανος αλλά και πολύ ευχάριστα προβληματισμένος για το πως είναι δυνατόν η Ελλάδα να μπορεί να λειτουργήσει με τέτοιο τρόπο. (Αν εξαιρέσει φυσικά κανείς την γυφτιά του όχλου πριν τον τελικό των 200 μέτρων αντρών... Πάλι καλά που την επόμενη μέρα ήμουν εκεί για να χειροκροτήσω προσωπικά τους αθλητές την ώρα της απονομής!)

Η φλόγα λοιπόν έσβησε, αλλά με το ρίσκο να ακουστώ ποιητικός, εύχομαι να μην σβήσει μέσα μας σαν λαός. Και μετά ένα τέτοιο αφάνταστο καλοκαίρι επιτυχιών όπου η Ελληνική σημαία έχει γίνει παγκοσμίως ένα "cool" symbol, και μετά τόσα επιτεύγματα να βγάλουμε επιτέλους από πάνω μας την γυφτιά, το παζάρεμα, το λάδωμα, την τσαπατσουλιά και την αρπαχτή.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας το 2004 δεν είναι το παρελθόν. Είναι το μέλλον!