
Χτες είδα την 6η μεγάλη μήκους ταινία της Pixar, το απίθανο
“THE INCREDIBLES”. Μία από τις ταινίες που έως τώρα έχουν «μαζέψει» τις
καλύτερες κριτικές στην Αμερική, ενώ έχουν ήδη γίνει μεγάλη εισπρακτική επιτυχία. Και πάνω από όλα, ίσως την πιο τολμηρή ταινία της
Pixar έως σήμερα.
Τολμηρή γιατί σε αντίθεση με την συνηθισμένη φόρμουλα των μέχρι τώρα ταινιών, δεν πρόκειται για καθαρόαιμη κωμωδία, οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι άνθρωποι και όχι παιχνίδια, ζουζούνια, τέρατα ή ψάρια, και γιατί το χιούμορ είναι πολύ πιο λεπτό, πνευματώδες και grown-up. Αλλά και γιατί το βασικό της μήνυμα είναι ακόμα πιο θαρραλέο για την Αμερική του σήμερα, όταν αυτό που η ταινία στην ουσία λέει είναι πως εδώ και 40 χρόνια έχει επικρατήσει η αποθέωση της μετριότητας, και πως οι τολμηροί και «απίθανοι» ήρωες του παρελθόντος έχουν εξαναγκαστεί να κατεβάσουν τα standards και να εναρμονιστούν με τους μέτριους και να περιορίσουν τις μοναδικές τους ικανότητες ώστε να μην ξεχωρίζουν. (Come to think of it, this concept also applies within some companies I know…)
Όμως let’s get to the real fun: Η ταινία σαν format και είδος, είναι μια καθαρόαιμη ταινία δράσης -- μια μεγάλη περιπέτεια. Όπως ήταν το STAR WARS, όπως ήταν ο Indiana Jones, ή ακόμα και το περσινό Spiderman 2. Αλλά περισσότερο από όλα, όπως είναι οι ταινίες James Bond. (The movie obviously speaks to me on many levels…)
Και αυτό γιατί τα references στο κλίμα των κατασκοπικών ταινιών των ‘60s από την μέση της ταινίας και μετά, είναι αμέτρητα και γίνονται με τον καλύτερο και πιο εμπνευσμένο τρόπο. Εξωτικά νησιά με ηφαίστεια, underground lairs και αμέτρητοι ένοπλοι φύλακες που περιπολούν το κρησφύγετο του κακού ενώ μετακινούνται με monorail trains, πύραυλοι που εκτοξεύονται στο διάστημα μέσα από το ηφαίστειο μετά από αντίστροφη μέτρηση, και τόσα όλα. Και όλα με ένα set design εντελώς εμπνευσμένο από τα σχέδια του
Ken Adam και με μουσική υπόκρουση από τον Michael Giacchino (Alias) εναρμονισμένη στο ύφος των soundtracks του
John Barry και ειδικά με την κάθε διαφορετική ταινία Bond που γίνεται referenced ανά πάσα στιγμή. (Ιδιαίτερα το «άκουσμα» αλά-Goldfinger παίζει συνέχεια...)
Οι χαρακτήρες είναι όπως πάντα πολύ καλά δουλεμένοι, όπως και η πορεία τους μέσα στο story, ενώ οι ηθοποιοί που δανείζουν την φωνή τους δίνουν ζωή σε ένα έτσι κι αλλιώς παραστατικό cartoon (εύχομαι να δείτε την Αγγλική version με υπότιτλους). Τα highlights ατέλειωτα, με αποκορύφωμα τις σκηνές δράσης στο νησί, αλλά και την σχεδιάστρια ρούχων των στολών των super ηρώων Edna Mode της οποίας την φωνή δανείζει ο ίδιος ο σκηνοθέτης, ο Brad Bird (
Iron Giant, 1999).
Ίσως το φινάλε να μην είναι το ίδιο απογειωτικό με τις προηγούμενες ταινίες, αλλά το βαθύτερο νόημα είναι εκεί, όπως και η πιο άρτια σε καλλιτεχνικό επίπεδο δουλειά της Pixar έως τώρα. Μαζί με την ταινία προβάλλεται και trailer του επερχόμενου “Cars” από την Pixar (καλοκαίρι 2005), καθώς και η μικρού μήκους, “Bouncin” με το πρόβατο που χόρευε. (Not as funny as “Birds”, but fun nonetheless)
Τρέξτε γρήγορα σαν τον Dash (τον γιο της οικογένειας) στο
πλησιέστερο σινεμά και να είστε έτοιμοι για μερικά από τα πιο «απίθανα» επιτεύγματα της έτσι κι αλλιώς απίθανης Pixar!
Labels: Movies