The Aviator

Συνεχίζοντας την παρακολούθηση των ταινιών υποψήφιων για Oscar, είδα επιτέλους πριν λίγες μέρες το Aviator του Martin Scorsese. Η ταινία επρόκειτο να είναι αρχικά σκηνοθετημένη από τον Michael Mann ο οποίος τελικά επέλεξε να βοηθήσει μόνο με την παραγωγή της, μην θέλοντας να κάνει μία τρίτη βιογραφική ταινία στην σειρά. Έτσι ίσως ο καλύτερος σκηνοθέτης της νεότερης γενιάς, παραχώρησε την θέση του σε έναν από τους καλύτερους σκηνοθέτες ever, τον Martin Scorsese.

Το αποτέλεσμα είναι πως το Aviator είναι η λιγότερο «σκορτσεζική» ταινία από όλες του σκηνοθέτη των "Taxi Driver", "Raging Bull" (το οποίο κυκλοφορεί αυτές τις μέρες σε DVD), "After Midnight", "Goodfellas" και "Casino" για να αναφέρω μερικές από τις αγαπημένες μου. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν πρόκειται και για μία από τις καλύτερες του...

Το Aviator εξιστορεί τα πρώτα χρόνια της αινιγματικής προσωπικότητας του Howard Hughes (Wikipedia entry) σε ένα σενάριο που γράφτηκε από τον John Logan (Gladiator, The Last Samurai) ορμώμενη από μία ιδέα και το πάθος που ο ίδιος ο πρωταγωνιστής Leonardo DiCaprio είχε για την ιστορία αυτή.

Το σενάριο εξιστορεί λοιπόν τα βασικότερα milestones της ζωής του Hughes κατά την διάρκεια των 30’s και 40’s, καταφέρνοντας να βρει το drama στην όλη ιστορία αλλά και να σκιαγραφήσει ένα απίστευτα ενδιαφέροντα χαρακτήρα. Η δουλειά που έχει γίνει σε επίπεδο παραγωγής είναι εκπληκτική. Πρόκειται ίσως για την πιο επική βιογραφία που είδαμε τα τελευταία χρόνια στο Hollywood. H αναπαράσταση της εποχής είναι πολύ ζωντανή, ενώ τα ψηφιακά εφέ δεν περιορίζονται μόνο σε CGI αεροπλάνα, αλλά και στον χρωματισμό της ταινίας με τις τεχνικές Technicolor της κάθε εποχής. (Δείτε το ειδικό site που φτιάχτηκε για τα special effects της ταινίας)

Η δουλειά που έχει γίνει από όλο το cast είναι πάρα πολύ καλή, με τον DiCaprio να «είναι» ο Howard Hughes (αν και δεν θα μπορούσε να του μοιάσει με τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά) ενώ η Cate Blanchett απολαμβάνει (και μας κάνει να απολαμβάνουμε με την σειρά μας) την ερμηνεία-μίμηση της Katharine Hepburn! Επίσης πολύ καλοί ο Alan Alda και Alec Baldwin στον ρόλο των «αντιπάλων».

Όμως τα εύσημα πρέπει να πάνε στον Martin Scorsese που καταφέρνει να μας μεταφέρει για 3 σχεδόν ώρες –το μόνο σφάλμα της ταινίας η διάρκεια—σε μια άλλη εποχή, διηγούμενος την ιστορία του ίδιου του Hollywood και των stars, της αεροπορικής βιομηχανίας και της Αμερικανικής οικονομίας, και μιας πραγματικά χαρισματικής αλλά και προβληματικής φυσιογνωμίας στο πρόσωπο το Hughes. Ότι δεν κατάφερε δηλαδή να κάνει πριν λίγα χρόνια με το «δικό του» project, το μεγαλεπήβολο “Gangs of New York”.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι η μουσική επένδυση με κομμάτια της εποχής, αλλά πάνω από όλα η original μουσική του Howard Shore σκίζει και είναι άδικο που αφέθηκε εκτός των Oscars γιατί δεν έχει γράψει όλο το soundtrack ο ίδιος αλλά κάποια κομμάτια είναι παλιότερα ή βασίζονται σε κλασσική μουσική. Τουλάχιστον πήρε την Χρυσή Σφαίρα πριν λίγο καιρό.

Review: 4/5