Casino Royale, a Bond fan's review

Ο James Bond όχι απλά επέστρεψε. Είναι σαν να ήρθε για πρώτη φορά!

Μικρή εισαγωγή στην σχέση μου με τον Bond. Είδα για πρώτη φορά ταινία Bond το 1984 στο σινεμά, το Octopussy με τον Roger Moore. Είδα όλες τις ταινίες στα επόμενα χρόνια σε video, σε re-releases στο cinema, καινούργιες ταινίες, κ.ο.κ. Διάβασα όλα τα βιβλία του Fleming και μία σειρά από άλλα βιβλία μελέτες πάνω στην σειρά. Ήμουν μέλος σε διεθνή fan clubs στην Αγγλία και Αμερική. Έφτιαξα το δικό μου James Bond site το 1996 το οποίο έμελλε να γίνει το πιο δημοφιλές 007 fan site στο web προς τα τέλη της περασμένης δεκαετίας. I know a few things about Bond I guess.

Κι όμως, τίποτα δεν με προετοίμαζε για αυτό που είδα στο Casino Royale πριν λίγες μέρες. Όπως έχω γράψει και στο παρελθόν ποτέ δεν ξετρελάθηκα με την επιλογή του Daniel Craig, ειδικά με τον τρόπο που εμφανίστηκε στην πρώτη press conference. Έπεσα ευχάριστα έξω. Πολύ έξω. Αλλά θα επιστρέψω στον Craig παρακάτω...

Πρώτα από όλα όμως η ταινία. Το story είναι στην ουσία γραμμένο από τον ίδιο τον Ian Fleming το 1953. Το πρώτο του βιβλίο, αυτό που θα καθόριζε τόσα πολλά για την δυτική pulp κουλτούρα στις επόμενες δεκαετίες, αυτό που δημιούργησε τον μεγαλύτερο κινηματογραφικό μύθο, είναι αυτό που σήμερα, το 2006 αποτελεί τον κορμό της νέας ταινίας, και αυτό που έχει συνεπάρει κοινό και κριτικούς. Οι χαρακτήρες του, η ατμόσφαιρά του, το story του και οι ανατροπές του είναι όλα εκεί. Το love story, η αλλαγή του χαρακτήρα του Bond, η συναισθηματική του μεταμόρφωση, το τέλος. (trying to keep this spoiler free).

Και εδώ είναι η μεγάλη "πλάκα" που έχουμε πάθει όλοι οι Bond fans. Κανείς μας δεν περίμενε μετά από τόσα χρόνια που οι ταινίες είχαν εντελώς απομακρυνθεί από το ύφος των βιβλίων, με τα πάνω και τα κάτω τους πάντοτε, πως σήμερα το 2006 θα μας "κέρναγαν" οι παραγωγοί την πιο σοβαρή και ουσιαστική σε πνεύμα και ουσία μεταφορά ενός από τα καλύτερα βιβλία του Fleming. Εκτός δηλαδή από τις πρώτες τρεις ταινίες του Connery και το θρυλικό On Her Majesty's Secret Service του 1969 με τον George Lazenby, καμία άλλη ταινία από τις 20 δεν μετέφερε τα βιβλία του Fleming στην μεγάλη οθόνη. Ο κινηματογραφικός Bond ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. (Με τα καλά και τα κακά του πάντοτε.)

Το δώρο μας λοιπόν, είναι εδώ και λέγεται Casino Royale. Η πρώτη ταινία Bond εδώ και αρκετά χρόνια με ένα story που έχει νόημα, με χαρακτήρες τρισδιάστατους, με δράση που πηγάζει από το story και όχι από την ανάγκη εντυπωσιασμού και χρήσης ειδικών εφέ.

Και όλα αυτά από ένα cast απίστευτα καλό. O Daniel Craig είναι ο χαρακτήρας του Ian Fleming. Ο Daniel Craig είναι ο James Bond. Για κανέναν άλλον εκτός από τον Sean Connery δεν θα μπορούσε να ευσταθεί αυτός ο ορισμός, αλλά ο Daniel Craig έχει καταφέρει το ακατόρθωτο. Από ο πιο "μισητός" Bond κατά την διάρκεια των γυρισμάτων, να έχει γίνει ο πιο αγαπητός και εκτιμημένος από όλον τον κόσμο. Και αυτά γιατί είναι αληθινός. Με τρισδιάστατη ερμηνεία, δυναμική, και σίγουρη. Νοιάζεσαι για πρώτη φορά για το τι συμβαίνει σε αυτόν. Πιστεύεις ότι μπορεί και να μην τα καταφέρει. Πονάς όταν χτυπάει ή βασανίζεται. Γουστάρεις όταν κερδίζει την καρδιά της ηρωίδας. Πορώνεσαι όταν στο τέλος λέει το όνομα του.

Η Εύα Γκρην, απλά θεά! Όχι απλά όμορφη, αλλά επίσης αληθινή. Έξυπνη, αινιγματική, ερωτεύσιμη. Η Τζούντι Ντεντς στον ρόλο της M ξεπερνάει τις ερμηνείες της στις ταινίες του Bronsnan, και από ξένη με τον κόσμο του Bond και "ανταγωνιστική" φιγούρα γίνεται μητριαρχική. (as in "M"). Τα ίδια ισχύουν για τον Mads Mikkelsen στον ρόλο του Le Chiffre αλλά και για τον Giancarlo Giannini στον ρόλο του Mathis, ρόλος ο οποίος είναι αναβαθμισμένος και --dare I say-- βελτιωμένος σε σχέση με αυτόν του βιβλίου.

Τα τοπία μαγευτικά επιτέλους, έπειτα από τα μουντά, ψεύτικα locations των ταινιών του Brosnan. Η μουσική έχει επιτέλους μελωδία και ώρες ώρες σε συνεπαίρνει. Η Aston Martin είναι κούκλα, και οι λίγες σκηνές δράσης, ειδικά η αρχική, είναι πρωτότυπες, αγωνιώδης και με πραγματικούς ανθρώπους που τρέχουν, πηδούν και παλεύουν σε αληθινούς χώρους. Όχι CGI ψευτιές και blue screen. Όχι μοντάζ που δεν σε αφήνει να δεις τι γίνεται.

Ο πραγματικός Bond λοιπόν είναι εδώ και είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς μετά από τόσα χρόνια που έμαθε να ικανοποιείται με υποκατάστατα. Μόλις τώρα συνειδητοποιώ πόσο χαμένα πήγαν τα χρόνια του Pierce Brosnan (με εξαίρεση ίσως το GoldenEye) και ειδικά το χαζό Die Another Day (specially the second half).

Είναι για πρώτη φορά που δεν μπορώ να περιμένω για το επόμενο. Το ερώτημα είναι αν θα τα καταφέρουν τόσο καλά και σε δύο χρόνια. Μέχρι τότε προλαβαίνω να το δω 5-6 φορές ακόμα!

Again, see you at the cinema. Ian Fleming's James Bond is there.