Πέθανε ο Μπάμπης Ακτσόγλου...

Όταν διαβάζεις κάποιον άνθρωπο κάθε εβδομάδα για πάνω από 20 χρόνια, είναι πλέον σαν να τον ξέρεις προσωπικά. Και έτσι στεναχωρήθηκα αφάνταστα όταν διάβασα σήμερα πως ο αγαπημένος μου κριτικός κινηματογράφου πέθανε ξαφνικά.

Ο Μπάμπης Ακτσόγλου ήταν ο κυριότερος λόγος για τον οποίο αγόραζα το Αθηνόραμα εδώ και "μια ζωή", κάθε εβδομάδα. Διάβαζα όλες τις κριτικές του για όλες τις ταινίες, ακόμα και αν δεν έβλεπα κάποιες από αυτές. Η άποψη του για τις ταινίες αποτελούσε το σημείο αναφοράς μου. Η γνώμη του με καθοδηγούσε για το ποιες ταινίες να δω, αλλά και σχημάτιζε και την γνώμη μου (και την γνώση μου) για όλες τις ταινίες που έχουν κυκλοφορήσει εδώ και 20 χρόνια. Με τις κριτικές του μπορεί να διαφωνούσα κάποιες φορές, αλλά και πάλι επηρέαζαν την άποψη μου.

Όταν οι φίλοι και γνωστοί μου με χαρακτήριζαν κινηματογραφόφιλο και μεγάλο γνώστη σε λεπτομέρειες του κινηματογράφου, στην ουσία μίλαγαν για την γνώση που είχα αποκτήσει από εκείνον. Όταν κέρδιζα στις "παντομίμες" στην παρέα μου, το όφειλα σε εκείνον.

Τον Μπάμπη Ακτσόγλου τον είχα δει από μακρυά σε δημοσιογραφικές προβολές και avant premiere που διοργάνωνε το Αθηνόραμα. Δεν του είχα μιλήσει ποτέ, δεν του είχα γράψει ποτέ. Αυτός όμως, ήταν σαν να μου έγραφε προσωπικά, κάθε εβδομάδα, κάθε χρόνο.

Θα μου λείψουν τα γράμματά του.

Η επίσκεψη στο σινεμά δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια. Γιατί δεν θα ξέρω τι θα σκεφτόταν ο Μπάμπης Ακτσόγλου για την ταινίες που θα βλέπω πια...