Quantum of Solace - Review

Bond is back! Ο Μποντ του Daniel Graig --έχει σημασία-- επέστρεψε στη συνέχεια του υπέρ πετυχημένου "Casino Royale", το "Quantum of Solace". Μια ταινία απολαυστική και πολύ στυλάτη.

Όχι, φυσικά και δεν είναι καλύτερη του "Casino Royale". Αλλά την προτιμώ από όλες τις ταινίες του Brosnan με μοναδική ίσως εξαίρεση το "GoldenEye" (1995).

Πρώτα τα καλά: Η ταινία είναι ένα πολύ μοντέρνο θρίλερ με έξυπνες πολιτικές προεκτάσεις. Το art direction και set decoration κάνουν την ταινία να λάμπει. Χωρίς πολλά φανταστικά στοιχεία, τα πάντα γύρω είναι όμορφα, καθαρά, μοντέρνα, στυλάτα, χωρίς όμως υπερβολές. Ο Ντάνιελ Κρεγκ δε, είναι ότι πιο cool έχει υπάρξει σε Bond από την εποχή που ο Connery περπατούσε στις μύτες στο Dr. No και το From Russia With Love. Απίστευτη κίνηση, αυτοπεποίθηση, και μια ερμηνεία που καθιερώνει τον Graig στον ρόλο ακόμα περισσότερο από ότι στο Casino Royale.



Επίσης, στα πολύ θετικά της ταινίας, τα locations με πρώτη και καλύτερη την αγαπημένη μου Siena αλλά και μια φοβερή από όλες τις απόψεις σεκάνς στην Αυστρία κατά τη διάρκεια μιας παράστασης της Τόσκα. Το σενάριο, η σκηνοθεσία και η όλη αίσθηση της σκηνής αυτής είναι μαγική.

Όμως, υπάρχουν δύο μεγάλες ενστάσεις, τουλάχιστον από μεριάς μου, αλλά και από μεγάλο μέρος της κριτικής που έχει δεχθεί μέχρι τώρα η ταινία.

1. Οι σκηνές δράσης, αν και έχουν γίνει από τους καλύτερους του είδους (η ομάδα του Bourne) πάσχουν από την έλλειψη γεωγραφίας στις σκηνές, της αίσθησης δηλαδή ότι καταλαβαίνεις τι συμβαίνει που και ποιος κάνει τι. Χωρίς γενικά πλάνα και με εναλλαγές κάθε 2 δευτερόλεπτα, νιώθει κανείς ότι δεν βλέπει στην ουσία τη δράση. Μπορεί το γρήγορο μοντάζ να ανεβάζει την αδρεναλίνη και να σε κάνει να νιώθεις ότι γίνεται της πουτ***ς γύρω σου, αλλά η αλήθεια είναι πως νιώθω πως με "κλέβουν" και δεν μου δείχνουν σωστά τη δράση επειδή δεν τους έβγαινε σωστά ή γιατί την γύριζαν "περπατώντας", ασχέτως αν η αίσθηση είναι ότι "έτρεχαν"!

2. Η πλοκή και το βασικό κίνητρο των "κακών" στο τέλος, δεν απασχολεί κανέναν παρά τον Μποντ που υποτίθεται θέλει να πάρει εκδίκηση και ταυτόχρονα είναι ο μόνος που νοιάζεται όταν ακόμα και οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας τα έχουν "φτιάξει" με τους κακούς... Ο Μποντ όμως δεν είναι Bourne που τον έχουν όλοι προδώσει (και δεν πρέπει να γίνει), ενώ ταυτόχρονα κανείς μας δεν νιώθει τίποτα να απειλείται στο τέλος, και άρα δεν νιώθουμε καμία λύτρωση. Έχε χάρη που το φινάλε ολοκληρώνει τουλάχιστον το βασικό ερωτηματικό της προηγούμενης ταινίας, και έτσι ισιώνει κάπως η κατάσταση.

Τα δύο παραπάνω παράπονα πάντως, δεν αφαιρούν ευτυχώς πολύ από την ευχαρίστηση του να παρακολουθείς τον James Bond που ξαναγνωρίσαμε στο Casino Royale, σε νέες περιπέτειες. Η τελική σκηνή επιβεβαιώνει το γεγονός ότι τελειώσαμε με τα "προκαταρκτικά"...

James Bond will return.

(Και εγώ εν' τω μεταξύ θα επιστρέψω στο cinema για να ξαναδώ το Quantum, κάνα δυο φορές ακόμα!)

UPDATE: Το είδα και δεύτερη φορά και το ευχαριστήθηκα ακόμα πιο πολύ! Κλείνει πολύ σωστά τον κύκλο που άνοιξε το Casino Royale και στρώνει τον δρόμο για τις συνέχειες. Το visual style της ταινίας είναι πολύ μοντέρνο και ελκυστικό. Η μουσική έχει αρχίσει και μ' αρέσει πάρα πολύ σε ορισμένες σκηνές.

Όμως για ακόμα μια φορά, στις σκηνές δράσης πάλευα να καταλάβω τι γινόταν. Damn shaky cam & fast editing. Should be banned as a technique.

Όσοι δεν το έχετε δει πάντως ακόμα, τρέξτε να το προλάβετε στην μεγάλη οθόνη. Σε DVD δεν θα μπορέσετε να ευχαριστηθείτε το ίδιο την οπτική πανδαισία που έχουν κατασκευάσει ο Marc Foster και οι συνεργάτες του.