Everything or Nothing on topics like the Greek Internet and Interactive Marketing in general, Gadgets, Movies, and whatever keeps you online, late at night...
Αυτό εδώ το video παρουσιάζει την κορυφαία guerrilla marketing ενέργεια που έχω ακούσει ποτέ να γίνει στην Ελλάδα.
Την έχουν κάνει τα παιδιά στη Leo Burnett, στους οποίους οφείλεται και το περίφημο "Κρασάκι του Τσου", αλλά και διάφορες άλλες ενέργειες που έχουμε δει τα τελευταία δύο χρόνια online, όπως φυσικά και πολλές άλλες παραδοσιακές καμπάνιες. (Πέρυσι πήραν το Grand Ermis στα ραδιοφωνικά).
Όταν είχε γίνει η όλη ενέργεια με τους παλιατζήδες, είχα ακούσει το buzz, αλλά ποτέ δεν είχα δει κάποιο video να καταλάβω τι ακριβώς είχε συμβεί.
Είχα χτες 4 Ιουνίου την χαρά να συμμετάσχω στο συνέδριο "Online Marketing '09" που διοργάνωσε η Boussias Communications, έπειτα από την "απόσχιση" από το καθεστώς των συνεδρίων "IMC" του IAB Hellas, που έφερε τελικά την αγορά να έχει δύο συνέδρια για το digital marketing, και τα δύο μάλιστα "με την αιγίδα" του IAB!
Εν' πάση περιπτώσει, η ουσία είναι πως έγινε ένα ακόμα συνέδριο, το οποίο ομολογουμένως είχε μικρότερη --νομίζω-- συμμετοχή από ότι το περασμένο IMC '08, αλλά κατά την άποψή μου, περισσότερες καλές παρουσιάσεις.
Εγώ είχα την τιμή να δείξω την παρουσίασή μου για το Branded Entertainment, με τίτλο "Love at every site", που για πρώτη φορά έφτιαξα για το MIPTV '09 στις Κάννες. Βέβαια, αυτή τη φορά είχα περισσότερο χρόνο, και μπόρεσα να δείξω βίντεο από επιπλέον παραδείγματα, αλλά και την χαρά να ξαναδείξω το case study της Lacta.
Το μεγάλο "μπαμ" στο συνέδριο φυσικά, έκανε η Atcom με την ανακοίνωση ότι "εξαγόρασε" την Mindworks, εταιρία που εξειδικεύεται στο Search Engine Optimization (SEO) και την τρέχουν δύο πολύ καλά παιδιά και φίλοι. Ταυτόχρονα η Atcom λάνσαρε και το νέο της site.
Σε ότι αφορά τις παρουσιάσεις, ξεχώρισα αυτές του Antony Mayfield από την icrossing, με το ωραίο case που είχα γράψει για το Toyota IQ στην Αγγλία, καθώς και τις δουλειές που έδειξαν --αλλά όχι τα presentation skills τους-- η AKQA και o Rafa Soto από την HerraizSoto&Co. Επίσης είχε πλάκα να ακούω τον φίλο μου Αντρέα Θεοδωρόπουλο να μιλάει με πλήρη ειλικρίνεια απέναντι σε ένα απαθές κοινό, και να λέει και έξυπνα πράγματα, αλλά και "τον πόνο" του, μιας και οι διαφημιζόμενοι και διαφημιστές, το έχουν ρίξει στα social media και το Search, αφήνοντας το Display όλο και πιο πίσω.
Λέτε του χρόνου να έχουμε και τρίτο παράλληλο συνέδριο για την online διαφήμιση, με την αιγίδα άλλου φορέα;
Η εκδήλωση είχε πολύ ενδιαφέρον και τολμώ να πω πως ήταν ένα από τα πιο ζωντανά events που έχω συμμετάσχει, χάρη στο κοινό που είχε μαζευτεί, το θέμα που συζητούσαμε, αλλά και την χρήση live twittering κατά την διάρκεια των panels, που έδωσε μια πολύ αμφίδρομη διάσταση στα πράγματα. Άμεση και ακόμα και με δόση χαβαλέ... με την καλή πάντα έννοια.
Ξεχώρισαν για εμένα οι ομιλίες του Even Aas-Eng, VP & Director of Digital media, McCann Norway αλλά και του απίστευτου Γιάννη Λάριου, Αντιπρόεδρου Παρατηρητηρίου ΚτΠ, ο οποίος με την ομιλία του "Public Services 2.0" μας ξύπνησε από τον λήθαργο των νούμερων και των στατιστικών --που ήταν πολύ ενδιαφέροντα όμως-- και μας διασκέδασε με τα πολύ καλά presentation skills που διαθέτει. Εύγε.
Μάλιστα, ανέφερε και την δική μου ομιλία, και σε κάποιο βαθμό είχαμε μία κοινή εισαγωγή στο θέμα μας, ο καθένας από διαφορετική σκοπιά.
Η δική μου παρουσίαση ήταν το "γνωστό" Evolution of a Megaphone, στην τρίτη του πλέον εκδοχή (είχε ξεκινήσει από το Greek Blogger Camp '07 στην Ίο, και ξαναπαρουσιάστηκε σε ένα event του τομέα άμεσου Marketing της ΕΔΕΕ, πέρσι)
Φέτος, την παρουσίαση πλαισίωναν mini case studies για 3 χαρακτηριστικές πετυχημένες ενέργειες χρήσης των Social Media, μαζί με χρήσιμα πιστεύω συμπεράσματα που εμείς στην OgilvyOne έχουμε αποκομίσει από αυτές.
Δείτε εδώ και ένα βίντεο (από την μέση περίπου και μετά) από την παρουσίαση αυτή. (Ευχαριστώ Διαμαντή!)
Δείτε επίσης, ένα βίντεο που έπαιξε κατά την διάρκεια του διαλείμματος, σχετικά με το θέμα. Μια παραγωγή του Zoo.gr.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους διοργανωτές και ειδικά την Σώτω Μητρόγλου για την πολύ καλή αυτή προσπάθεια. Μπράβο και σε όλους όσους συμμετείχαν, είτε με τις --περισσότερες-- ενδιαφέρουσες παρουσιάσεις, είτε με την ζωντανή τους συμμετοχή μέσω twitter και γενικά σαν ένα πολύ καλό κοινό.
Social Media, με όλη την σημασία της λέξης.
UPDATE: Διαβάστε αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο από το Business Week, που αναφέρεται στους μύθους γύρω από το πόσο "φτηνό" και εύκολο υποτίθεται πως είναι να κάνεις κανείς Social Media campaigns, ενώ στην πραγματικότητα χρειάζεται και αρκετά χρήματα και την βοήθεια ειδικών στο θέμα, με αντίστοιχη εμπειρία.
Social-media marketing isn't cheap and easy While tools like Twitter, Digg.com and Facebook are free to use, leveraging them for marketing purposes takes time, expertise and money, according to Whatsnextonline.com President B.L. Ochman. Despite the proliferation of self-styled social-media consultants, Ochman notes, there are not too many people out there with a proven record of crafting successful social-media campaigns.
Το είχα κάνει μετά τις φωτιές πέρυσι το καλοκαίρι, το κάνω και τώρα. Μιλάω πολιτικά.
Πρώτα να τα πει όμως η Χαρούλα Αλεξίου που τα λέει καλύτερα.
Συνοψίζει πολλά και από τα δικά μου συναισθήματα η κυρία Αλεξίου. Και θέτει και ένα ουσιαστικό ερώτημα. "Πότε πέφτει μια κυβέρνηση, αν όχι όταν παραλύει το κράτος;"
Μυαλό δεν βάλαμε με τις φωτιές στα δάση. Ας βάλουμε τουλάχιστον με τις φωτιές στην Ερμού!
Εκτός βέβαια από μία πάρα πολύ καλή παρουσίαση από τον David Pugh-Jones, Creative Strategist της Microsoft Advertising και κάποιες μικρές εκπλήξεις στο κακοστημένο --κατά τ' άλλα-- παράλληλο "Creative Showcase". (Ούτε μικρόφωνο δεν είχε, και 50 άτομα κοίταγαν μία plasma screen μια σταλιά, ενώ από έξω γινόταν το διάλειμμα και επικρατούσε χαμός.)
Κρίμα γιατί είχε μαζευτεί πολύς κόσμος που ενδιαφέρεται να μάθει. Σύντομα όμως οι μισοί βγήκαν στο φουαγιέ για socializing. (Άσε που ούτε καλό catering δεν είχε...)
Όταν χτες το βράδυ μου λέγανε φίλοι και γνωστοί: "Σε είδα στην Lifo! Σε είδα στην Lifo!", δεν ήξερα τι και πως, και φαντάστηκα πως θα υπήρχε ίσως κάποιο άρθρο για τα Ermis...
Που να φανταστώ ότι είχαν συμπεριλάβει εμένα και την ομάδα της OgilvyOne στο cover-story αφιέρωμα της χρονιάς "The Influentials: Αυτοί που επηρεάζουν τη ζωή της Αθήνας σε κάθε σημαντικό τομέα τώρα που μιλάμε" όπως γράφει χαρακτηριστικά στο εξώφυλλο.
Δεν ξέρω τον αγαπητό SPYRO VJ που συνέταξε το άρθρο για την τεχνολογία, αλλά τον ευχαριστώ πάρα πολύ για την τιμή. Η πλάκα είναι πως ακριβώς στην ίδια σελίδα, με μικρότερη φωτογραφία(!), εμφανίζεται ο Mike Lazaridis, ιδρυτής της RIM που βγάζει τα BlackBerry που τόσο λατρεύω και έχω πάντα στην τσέπη μου. Μοιάζει λίγο με το γνωστό ανέκδοτο με τον Πάπα η όλη κατάσταση.
Τι να πούμε, παρά ευχαριστούμε πάρα πολύ για την τιμή.
Αν θέλετε να καταθέσετε χρήματα για την βοήθεια των πυρόπληκτων περιοχών μέσω Internet, με χρήση της πιστωτικής σας κάρτας, μπορείτε να το κάνετε τώρα μέσα του site www.ihelp.gr
To «I help Greece» είναι μια πρωτοβουλία του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη με την υποστήριξη των : EFG Eurobank, Viva – Telecom Revolution. Τα χρήματα που θα δωρίσετε online μέσω του website, κατατίθενται απευθείας στον σχετικό λογαριασμό του Ταμείου Αρωγής των πυρόπληκτων περιοχών που συνέστησε το Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών με στόχο την ενίσχυση των πυροπαθών και την αποκατάσταση των υλικών ζημιών.
Δεν έχω μιλήσει ποτέ πολιτικά από αυτό το blog. Δεν έχω μιλήσει πολιτικά εδώ και πολύ καιρό, γιατί δεν με ενδιαφέρει. Αλλά πλέον δεν κρατιέμαι...
Μπορεί σας παρακαλώ κάποιος να μου πει τι άλλαξε τα τελευταία τρία χρόνια, όταν ακριβώς τον Αύγουστο του 2004 η Ελλάδα ήταν και πάλι, όπως και σήμερα, πρώτη είδηση σε όλα τα ειδησεογραφικά μέσα του κόσμου, με --τραγική σύμπτωση-- και τότε την Ολυμπία και τους Ολυμπιακούς Αγώνες;
Πως γίνεται τότε όλοι μας να νοιώθαμε περηφάνια που τα είχαμε καταφέρει τόσο καλά; Πως γίνεται να νοιώθαμε σιγουριά ότι το κράτος λειτουργούσε; Πως γίνεται τότε οι δυνάμεις ασφαλείας να μπορούσαν να εντοπίσουν και να σταματήσουν τον κάθε κίνδυνο; Πως τότε η οργάνωση του κράτους επέτρεπε την ταυτόχρονη τέλεση αγωνισμάτων σε όλη την επικράτεια, φιλοξενώντας χιλιάδες ξένων επισκεπτών που όλοι ένοιωθαν ασφαλείς και χαρούμενοι που βρίσκονταν στην χώρα μας;
Τι άλλαξε ρε παιδιά και ενώ μιλάγαμε για την μεταολυμπιακή εποχή της Ελλάδας που μπορούσε να καταφέρει τα πάντα, ξαφνικά να μην νοιώθουμε ασφαλείς αν το βράδυ που θα κοιμηθούμε δεν θα ξυπνήσουμε με καπνούς γύρω μας; Πως πρόλαβε μέσα σε τρία χρόνια να γίνει αυτή η εικόνα στάχτη;
Τι άλλαξε τα τελευταία τρία χρόνια για να πεθάνουν αβοήθητοι 60 άνθρωποι μέσα σε τρεις μέρες;
Τι άλλαξε τα τελευταία τρία χρόνια ώστε να καίγεται η μισή Ελλάδα εδώ και τρεις μέρες χωρίς κανένας να μπορεί να σταματήσει τη φωτιά;
Τι άλλαξε τα τελευταία τρία χρόνια ώστε να μην προλαβαίνουμε να σώσουμε την αρχαία Ολυμπία ρε παιδιά;
Μια πολύ ευχάριστη εμπειρία με μεγάλο potential για το μέλλον θα χαρακτήριζα το πρώτο (εύχομαι) Greek Blogger Camp που ολοκληρώθηκε με επιτυχία το περασμένο Σαββατοκύριακο στην Ίο.
Τα συγχαρητήρια πάνε στον Στέφανο, aka Titana του pestaola.gr για την ρομαντική ιδέα και το κουράγιο να διοργανώσει μόνος του και χωρίς προηγούμενη εμπειρία ένα τόσο μεγαλεπήβολο event διεθνών διαστάσεων και προοπτικής.
Το κλίμα ήταν απίστευτα διαφορετικό από οποιοδήποτε συνέδριο έχω ποτέ βρεθεί. Βερμούδες αντί κουστούμια, μπάνιο στην πισίνα αντί κίνηση στους δρόμους και αγωνία για παρκάρισμα. Μπύρες στο χέρι και χαβαλές αντί δήθεν συζητήσεις με πηγαδάκια. Όλοι μια παρέα, χύμα στο κύμα.
Στα "αρνητικά" το γεγονός ότι οι παρουσιάσεις επικεντρώθηκαν στις πλατφόρμες. Μάθαμε για το Wordpress για το Drupal και για το φοβερό (και καλύτερο ίσως από τα ξένα) Pathfinder Blogs. Μάθαμε επίσης για το τι καλά θα κάνουν οι web designers να ακολουθούν τα web standards. Ακούσαμε ελάχιστα όμως για το τι μπορεί να κάνει κανείς με τα blogs είτε σαν μέσο επικοινωνίας είτε σαν πλατφόρμα έκφρασης, δημιουργικότητας, διαφήμισης και δημοκρατίας. Τα δύο τελευταία προσπάθησα να τα προσεγγίσω εγώ και ο συνονόματος και φίλος Παναγιώτης Βρυώνης αλλά και σε κάποιο βαθμό ο Matt Mullenweg αλλά θα ήθελα η πλειοψηφία των παρουσιάσεων να είχε επικεντρωθεί στην κοινωνική διάσταση των blogs και όχι στο πως φτιάχνονται...
Ιδού η δικιά μου παρουσίαση που εξέταζε το πως τα blogs έχουν αλλάξει την διαφήμιση και παρουσίαζε ένα σύντομο case-study της προσέγγισης του Toyota Auris blogging campaign. Τίτλος της: "Evolution of a Megaphone"
Το καλό ήταν βέβαια πως μετά τις παρουσιάσεις, οι οποίες γίνονταν σε πολύ φιλικό και χαλαρό κλίμα, ακολουθούσαν πολλές και ενδιαφέρουσες ερωτήσεις που πήγαιναν την κουβέντα εκεί που θα έπρεπε... Οπότε οι bloggers σαν κοινό λειτούργησαν σαν bloggers. Έκαναν comments και έκαναν σύνθεση απόψεων. Super.
Επίσης, ένα άλλο από τα αξιοσημείωτα ήταν οι περισσότεροι παίζαμε με laptops, ψηφιακές μηχανές, internet tablets, smartphones και ότι μπορείς να φανταστείς. Το συνέδριο μπορούσε άνετα να είχε ονομαστεί και Geek Blogger Camp!
Αλλά, όπως θα έχετε δει από τις πάρα πολλές φωτογραφίες που κυκλοφορούν, περάσαμε όλοι όμορφα και σαν μια μεγάλη παρέα. Το μέρος ήταν φανταστικό και η θέα μαγική. Μπράβο και πάλι στον Στέφανο που εκτός από διοργανωτής, ήταν και ξεναγός με πολλά "κονέ" σε όλο το νησί.
Μετά το τέλος και της δεύτερης μέρας, πήγαμε σχεδόν όλοι σε μια φοβερή ψαροταβέρνα και φάγαμε ένα καΐκι μπαρμπούνια, φαγκρί και άλλα θαλασσινά. Οι ξένοι ομιλητές ανακάλυψαν τι σημαίνει Ouzo power.
Και του χρόνου με υγεία.
(On a personal note, θα ήθελα να ευχαριστώ την Ελίνα, τον Γιώργο και την Βάλια που με παίξανε beach volley στην πισίνα και που μαζί με τον Παναγιώτη και την Αναστασία ρουφήξαμε 17 μαργαρίτες χτες βράδυ και ας μην μας φέρανε σουβλάκια το βράδυ... :-))
Παρακολουθώ εδώ και καιρό το "tagging" game που παίζεται διεθνώς μεταξύ blogs, όπου κάποιος γράφει πέντε πράγματα για το εαυτό του που δεν ξέρει ο κόσμος, και μετά προκαλεί πέντε άλλους να κάνουν το ίδιο. It's fun, it's viral και μόλις έφτασε και σε εμένα μέσω του αγαπητού Uroborus.
Βέβαια, θεωρώ πως αυτό εδώ το blog έχει μαρτυρήσει τα περισσότερα πράγματα για εμένα, μιας και δεν ασχολείται αποκλειστικά με ένα θέμα αλλά με όλα όσα βρίσκω ενδιαφέροντα να μοιραστώ μαζί σας. Όποτε αυτά που θα πω, μάλλον δεν ενδιαφέρουν κανέναν, so here goes nothing:
Όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω αρχαιολόγος. Ήθελα λέει, να ανακαλύψω τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Και η αλήθεια είναι πως ακόμα και τώρα, αν δω κανένα ερείπιο στις διακοπές μου, αρχίζω το σκαρφάλωμα. Μικρός ήταν ακόμα χειρότερα. (Οι δικοί μου ξέρουν τι ποδαρόδρομο έχουν ρίξει να με κυνηγάνε...)
Άσχετο με το προηγούμενο, σχετικό όμως με την μανία μου με τον James Bond. Στις αρχές της επαφής μου με το Internet, ήμουν ίσως ο μοναδικός Έλληνας που έγραφα στο usenet group (για τους "νεότερους", δείτε εδώ αν δεν ξέρετε τι είν' τούτο) "alt.fan.james-bond". Τότε λοιπόν (1996) ένας κύριος ονόματι "Raymond Benson" είχε αναλάβει να γράψει μια σειρά από νουβέλες με τον 007, σε συνέχεια των original βιβλίων του Ian Fleming, και της πρώτης τους συνέχειας από τον John Gardner. Ο Raymond λοιπόν, σαν σωστός Bond fan που ήταν και αυτός, σύχναζε στο ίδιο newsgroup, και όταν είχε την ιδέα να γράψει στο επόμενο του βιβλίο για μια ιστορία του Bond στην Ελλάδα, επικοινώνησε μαζί μου. Και όχι απλά του έδωσα οδηγίες και tips για μέρη που θα έπρεπε να επισκεφτεί, αλλά και κάποιες ιδέες για το πως μπορούσε να εξελιχτεί το story. Με επισκέφτηκε στην συνέχεια και τον ξενάγησα παντού. Στο τέλος κατέληξα να είμαι ένας χαρακτήρας στο βιβλίο "The Facts of Death" (1998). Και ήμουν με τους καλούς και βοήθησα τον Bond να φέρει σε πέρας την αποστολή του :-)
Έχω βγει τοπικός πρωταθλητής στο Yo-Yo, σε ένα αξέχαστο promotion που είχε κάνει η Coca-Cola στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του '80, αν θυμάμαι καλά. Μιλάμε για μεγάλο ταλέντο! Πάνω από 150 "λάσα"...
Λατρεύω την Κέρκυρα. Δεν είμαι από εκεί, δεν έχω σχέση με κάποιον που είναι από εκεί, αλλά έχω πάει 10 καλοκαίρια για διακοπές εκεί, από το 1989 που πρωτοπήγα και μαγεύτηκα. Κάθε φορά που είναι να ξαναπάω, ο αδερφός μου με κοροϊδεύει ότι στο λιμάνι θα με περιμένει ο δήμαρχος, με το κλειδί της πόλης...
Όσοι ξέρουν τον αδερφό μου νομίζουν ότι είμαι ΑΕΚ. Είμαι όμως Παναθηναϊκός και αν και έχω πάψει να ασχολούμαι με το Ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου εδώ και αιώνες, κάποτε πήγαινα στο γήπεδο δυο φορές την εβδομάδα. Μέχρι και σε προπονήσεις είχα πάει και είχα πάρει αυτόγραφο από τον Σαραβάκο! :-)
ΟΚ, τώρα μάθατε 5 άσχετα και μη διαφωτιστικά πράγματα για εμένα.
Κι όμως, θα αναφωνήσω "Γιούπι!!!", όπως κάποιοι άλλοι αναφωνούν στο εξωτερικό "Yahoo!"
Γιούπι γιατί επιτέλους ένα Ελληνικό site από κάποιο μεγάλο εκδοτικό όμιλο που έχει πιάσει το νόημα και έχει κάνει ένα online destination με καθαρές διαθέσεις web 2.0.
Γιούπι γιατί δεν φοβούνται να πουν ότι αντιγράψανε το YouTube, το New York Magazine (στο στήσιμο) και το Yahoo στο όνομα. Μπράβο. Πάντα πίστευα σε αυτούς που αντιγράφουν από τους καλύτερους μέχρι να μπορέσουν να κάνουν κάτι καλύτερο από μόνοι τους, ή σαν αρχή σε αυτή την πορεία.
Γίουπι γιατί σκίζει από σωστό layout με σωστή τοποθέτηση διαφημιστικών χώρων, και δείχνει να κάνει πλήρες profiling των εγγεγραμμένων χρηστών (προτρέποντας άπαντες να εγγραφούν) και άρα θα είναι σε θέση να παίζει στοχευμένη διαφήμιση.
Γιούπι τέλος πάντων, να που κάποιος actually gets it στην Ελλάδα. Tags, user generated content, comments, videos, blogs... Από μεγάλο εκδοτικό οργανισμό. Δεν είναι λίγο... Άλλοι πασχίζουν χρόνια και ακόμα είναι σε μοντέλα 1999, ονόματα δεν λέμε....
Αρχή είναι βέβαια. Υπάρχουν λάθη. Ο "you-tube-like" player δεν μ' αρέσει, και τα videos είναι ότι viral είχε κυκλοφορήσει τους τελευταίους μήνες μαζεμένο. Επίσης τα κείμενα των περιοδικών είναι καλύτερο να μείνουν εκεί, στα περιοδικά για τα οποία γράφτηκαν. Δεν διαβάζονται σε browser. Αυτά τα κείμενα, τα περισσότερα anyway, διαβάζονται με φραπέ στην καφετέρια και στην παραλία.
Πρέπει βασικά να δοθεί φωνή στους χρήστες άμεσα. Το βλέπω στις προθέσεις αλλά θα πρέπει να το δω και στην πράξη. Και κυρίως θα πρέπει να τσιμπήσουν οι Έλληνες χρήστες. Αυτό θα είναι και το μεγάλο ζήτημα.
Παρόλα αυτά, Γιούπι και μπράβο σας στο "Κωστοπουλέϊκο"... Yupi.gr
Όπως έγραψα και σε προηγούμενο post, είχα σκοπό να ξεφαντώσω στην μεγάλη γιορτή των Ολυμπιακών Αγώνων, και αυτό ακριβώς έκανα... Όχι απλά ως θεατής αλλά και ως τουρίστας. Είχα την τύχη να φιλοξενώ αυτές τις μέρες ένα πολύ καλό μου φίλο από το Λονδίνο, που μιας και ήταν η πρώτη φορά του στην Ελλάδα, ανάλαβα να τον ξεναγήσω στην "ολοκαίνουργια" Αθήνα...
Το πανηγύρι όπου και αν πήγαινε κανείς ήταν απίστευτο. Τα πάντα άψογα οργανωμένα και με μεγάλο κέφι σε όλα τα σημεία της πόλης. Κόσμος από όλα τα μέρη της γης να γιορτάζει παντού στο κέντρο. Τα Olympic Stores γεμάτα ουρές και τα εισιτήρια των αγώνων σε μεγάλη ζήτηση σε πάγκους στο Μοναστηράκι. Και είναι φυσικά σουρεαλιστικό να βλέπεις τουρίστες στο Νέο Ηράκλειο να τρώνε Mousaka και Greek Salad...
Αλλά πάνω από όλα το φοβερό ΟΑΚΑ και οι τρομεροί εθελοντές. Μεγαλεία για τα Ελληνικά δεδομένα, αλλά όπως ανακάλυψα και για όλο τον κόσμο. Έτυχε μάλιστα να μιλήσω την επόμενη μέρα της τελετής λήξης με έναν Αυστραλό, μέλος της Ολυμπιακής τους ομάδας, προπονητή ενός αργυρού Ολυμπιονίκη στην κολύμβηση, ο οποίος μου είπε πως έχει πάει σε 5 Ολυμπιακούς Αγώνες και φυσικά στο Σίντνευ, και πως όχι απλά ήταν καλύτερα από το Σίντνευ, αλλά πως το "unforgettable dream games" ήταν πολύ λίγο για να εκφράσει κανείς αυτό που έγινε στην Αθήνα, αλλά αν έπρεπε να το πει κανείς σε τρεις λέξεις, αυτές το περιέγραφαν αρκετά καλά!
Η μεγάλη έκπληξη βέβαια για εμένα ήταν πως ναι μεν περίμενα πως ο συνδυασμός "Ολυμπιακοί Αγώνες" και "Ελλάδα" δεν μπορούσε να αποτύχει, αλλά τίποτα δεν με είχε προετοιμάσει ούτε για το απίστευτο κλίμα που δημιουργήθηκε, ούτε για τις φανταστικές τελετές έναρξης και λήξης, ούτε για τις φοβερές εγκαταστάσεις, ούτε για το πόσο σωστά λειτούργησαν τα πάντα. Οπότε δεν είμαι απλά περήφανος αλλά και πολύ ευχάριστα προβληματισμένος για το πως είναι δυνατόν η Ελλάδα να μπορεί να λειτουργήσει με τέτοιο τρόπο. (Αν εξαιρέσει φυσικά κανείς την γυφτιά του όχλου πριν τον τελικό των 200 μέτρων αντρών... Πάλι καλά που την επόμενη μέρα ήμουν εκεί για να χειροκροτήσω προσωπικά τους αθλητές την ώρα της απονομής!)
Η φλόγα λοιπόν έσβησε, αλλά με το ρίσκο να ακουστώ ποιητικός, εύχομαι να μην σβήσει μέσα μας σαν λαός. Και μετά ένα τέτοιο αφάνταστο καλοκαίρι επιτυχιών όπου η Ελληνική σημαία έχει γίνει παγκοσμίως ένα "cool" symbol, και μετά τόσα επιτεύγματα να βγάλουμε επιτέλους από πάνω μας την γυφτιά, το παζάρεμα, το λάδωμα, την τσαπατσουλιά και την αρπαχτή.
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας το 2004 δεν είναι το παρελθόν. Είναι το μέλλον!
Αν και δεν πιστεύω πως έλειψε σε κανέναν η καθημερινή ανανέωση αυτού του blog, η αλήθεια είναι πως τις περασμένες δύο εβδομάδες βρισκόμουν για διακοπές στην Κεφαλονιά με τις φοβερές της παραλίες. Η ξεκούραση ήταν το ζητούμενο, και το "λιώσιμο" στην παραλία ήταν η πιο βασική δραστηριότητα. Η φωτογραφία --από το κινητό-- είναι από την παραλία "Άβυθος" και ήταν το landscape που παρακολουθούσα καθημερινά επί ώρες. Life can be hard sometimes... ;-)
Και έτσι αντί για την οθόνη του υπολογιστή, η ανάγνωση μου περιορίστηκε στο πάρα πολύ καλό "The Da Vinci Code" του Dan Brown. (Παπασωτηρίου, €8,65). Το βιβλίο βέβαια το διάβαζε η μισή παραλία, σε διάφορες εκδόσεις. Ελληνικό paperback, international paperback, ή και την αγγλική έκδοση. Το γεγονός ότι είναι το best seller της χρονιάς το μαρτυρά και το γεγονός ότι σε όλα τα βιβλιοπωλεία, θα βρείτε και άλλα 10 βιβλία που έχουν γραφτεί σχετικά με τα θέματα που διαπραγματεύεται το μυθιστόρημα του Dan Brown. Highly recommended.
Βέβαια η αλήθεια είναι πως διακοπές ναι μεν έκανα στην Κεφαλονιά, αλλά το μυαλό μου βρισκόταν εν' μέρει στην Αθήνα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Καθημερινά ενημερωνόμουν μέσω i-mode, το οποίο είναι φοβερό στην πράξη (απίστευτο case study να μαθαίνεις ότι η Ελλάδα πήρε χρυσό στην παραλία!) και το βράδυ --ή νωρίς το πρωί-- κατάφερνα να δω όσα περισσότερα αθλήματα στην τηλεόραση.
Δεν θα παραλείψω να αναφερθώ στην καταπληκτική τελετή έναρξης, και ειδικά στην στιγμή που μέσα σε δευτερόλεπτα περάσαμε από το κυκλαδίτικο ειδώλιο στον αρχαϊκό κούρο, και μετά αμέσως στο άγαλμα της κλασσικής περιόδου. Κάτι που πήρε τους αρχαίους Έλληνες γύρω στα 100 χρόνια να το κάνουν (χρόνος ρεκόρ σε οποιοδήποτε πολιτισμό που μπόρεσε να απεικονίσει τέλεια την ανθρώπινη μορφή). Ο Κιούμπρικ θα ήταν περήφανος. Ανατριχίλα μεγάλη... Super λέμε!
Και να πάει να γαμ*θ** και ο παλιοκαραγκιώζης ο Κεντέρης και η χαπακο-μπουκωμένη η Θάνου και ο αρχιμαλ*κ*ς ο Τσέκος. Ο κόσμος το είχε τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι ότι το φαρμακείο του Τζέκου ήταν διανυκτερεύον εδώ και χρόνια. Και by the way, όταν στο λύκειο είχα κάνει κοπάνα με κάτι φίλους από την έκθεση (2ωρο) και μάθαμε στην μέση ότι μας έβαλε απουσίες και μας μηδένισε ο καθηγητής, και εμείς το πρώτο που σκεφτήκαμε και κάναμε --τρομάρα μας-- ήταν να σκηνοθετήσουμε ατύχημα με ένα μηχανάκι! (I kid you not!)
Imposible is temporary, shame is permanent, όπως έγραψε και κάποιος τύπος σε μία αφίσα της Adidas με την Θάνου.
Δεν πειράζει. Οι αγώνες είναι γιορτή και σκοπεύω αυτή την βδομάδα να ξεφαντώσω. Τα λέμε στο στάδιο!
To Herculympics είναι ένα πρωτότυπο "μίνι" web-game από το BBC, το οποίο περιγράφεται ως εξής:
Become immortal with Herculympics - the game where Ancient Greece meets the modern Olympics.
Το BBC φέτος θα μεταδώσει live τους αγώνες για πρώτη φορά και μέσω web (για Άγγλους κατοίκους με broadband εννοείται...)
Rompa.gr Κατά τα άλλα, σήμερα λέει βγήκε η τελική (;) έκδοση του επίσημου site των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας...
Βρε παιδιά! Θα σας μαλώσω! Καλό ήταν (λέμε τώρα) το site έτσι όπως ήταν μέχρι πρόσφατα. Τι home page όμως είναι τώρα αυτή;;; Τα usability guidelines πετάχτηκαν από το παράθυρο προκειμένου να χωρέσει όλο αυτό το περιεχόμενο σε μία σελίδα. Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει τι είναι link και τι δεν είναι, στην home page; Και επίσης, αφού φαγωθήκατε με τα accesibilty standards, γιατί κανείς δεν μπορεί να αλλάζει το font-size μέσω του browser του; Απευθύνονται τα 9άρια τα Verdana σε όλο τον κόσμο;;;
Ρόμπα στο web τελευταιά στιγμή.
Το περιεχόμενο καλό είναι πάντως αλλά δυστυχώς το site αυτό χάνει μπροστά σε αυτά των πρόσφατων Ολυμπιάδων σε design και usability (και μιλάω και για το Sydney πριν 4 χρόνια, αλλά ακόμα και για sites των περασμένων χειμερινών Ολυμπιάδων --του "Nagano 1998" ήταν θυμάμαι super--, όταν ακόμα τα Ολυμπιακά sites τα είχε αποκλειστικά υπ' ευθύνη της η IBM...)
Κρίμα. Όλη η υπόλοιπη δουλειά off-line, ιδιαίτερα σε επίπεδο "branding" με όλα αυτά τα "skyscraper banners" :-) σε όλη την πόλη είναι πραγματικά υπέροχη...
Μένοντας στο θέμα της προετοιμασίας των Ολυμπιακών Αγώνων, δείτε την διαφήμιση (της μάλλον αυστραλέζικης εταιρίας) για τα πατατάκια Smiths. Όλο αυτό που τόσο καιρό συζητάμε μεταξύ μας οι Έλληνες για την πορεία των έργων και του πότε αυτά θα είναι έτοιμα, φαίνεται πως είναι στο μυαλό και πολλών ανθρώπων στο εξωτερικό.
Το super αυτό τηλεοπτικό σποτ (MPEG 2.62MB) αποδίδει την ιδέα με τρομερό τρόπο!
Σήμερα παρέλαβα τα εισιτήρια μου για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Συγκεκριμένα για τις 27 Αυγούστου, ημέρα Παρασκευή, στο Ολυμπιακό Στάδιο για τα αγωνίσματα στίβου. Την ημέρα εκείνη, μεταξύ άλλων τελικών, είναι ο τελικός στο άλμα εις ύψος πουλερικών... εεε... γυναικών!
UPDATE (22/7/2004): Τελικά είχα κάνει λάθος, μπερδεύοντας τα αγωνίσματα του Σαββάτου 28/8 που ήθελα επίσης να πάω, με αυτά της Παρασκευής 27/8 που θα πάω... Τουλάχιστον μπορεί να τύχει και να δω και τον Κεντέρη να το παίρνει, μιας και η τελετή απονομής στα 200μ αντρών είναι την Παρασκευή (ενώ ο τελικός είναι την Πέμπτη) και --μακάρι-- την Μιρέλα Μανιάνι στο ακόντιο γυναικών εκείνη την μέρα.
Ρε λέτε να συμβεί ότι και το 1982 στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες Στίβου, που το πήρε το χρυσό η Βερούλη; Δύο συμπτώσεις βλέπω πέραν του ότι μιλάμε για το ίδιο αγώνισμα:
τότε είχαμε εγκαίνια του Ολυμπιακού Σταδίου που φτιάχτηκε ειδικά για τους αγώνες εκείνους (and face it, it had remained basically the ever since... until now), ενώ τώρα έχουμε ολικό redesign του και εγκαίνια του στεγάστρου επίσης πάλι ειδικά για τους αγώνες.
τότε ήμουν και εγώ μέσα στο στάδιο, 12 χρονών να ζητωκραυγάζω για το χρυσό και τώρα είναι η μέρα που θα είμαι πάλι εκεί! (Άσε που και με την απονομή του αγωνίσματος κλείνει η βραδυά, οπότε αν γίνει το χρυσό προβλέπω τρελούς πανυγηρισμούς και αισθήματα Εθνικής υπερηφάνιας... or not)
ΤΡΕΛΟ DEJA VU
Δείτε το site της Ο.Ε. Ολυμπιακών Αγώνων "Αθήνα 2004" έτσι όπως το σχεδίασα το 1999 και πάνω κάτω όπως ήταν στον αέρα για τα επόμενα 3 χρόνια αν θυμάμαι καλά. Δείτε πάντως τι λέγαμε τότε, τις μακέτες των σταδίων, και γενικά που είμασταν και που φτάσαμε(;)
Δεν μπορείτε να πείτε πάντως, στα βασικά χρώματα είχα πέσει μέσα από τότε, και χωρίς guidelines. ;-) Και σήμερα μπλέ - άσπρο (προφανές) και πορτοκαλί χρησιμοποιούμε... :-)
Και έτσι αντί για την οθόνη του υπολογιστή, η ανάγνωση μου περιορίστηκε στο πάρα πολύ καλό "The Da Vinci Code" του Dan Brown. (
Σήμερα παρέλαβα τα