Love in Action - Πρεμιέρα στις 14 Φεβρουαρίου στο MEGA

Να λοιπόν το poster του "Love in Action", της ταινίας που φτιάξαμε με την συμμετοχή του κόσμου μέσω του blog στο http://www.loveinaction.gr αλλά και της συνεχούς ενημέρωσης για την πορεία των γυρισμάτων και της παραγωγής, μέσω του Facebook page, του Twitter, YouTube και Flickr accounts.

Μία καμπάνια βασισμένη στα Social Media, για επαφή με το κοινό και συμμετοχή μέσω Crowdsourcing, που καταλήγει στην παραγωγή Branded Entertainment περιεχομένου, που ξεπηδά από τα στενά πλαίσια του digital και φτάνει να προβάλεται σαν ταινία στην τηλεόραση!



Ένα πείραμα και δείγμα ταυτόχρονα, για το πως μπορεί ο κόσμος να γίνεται συμμέτοχος στην παραγωγή περιεχομένου με το brand, αλλά και για το πως μπορεί να γίνει άμεσο ρεπορτάζ για αυτή την παραγωγή, απλά με ένα κινητό και την δύναμη των Social Media.

Ταυτόχρονα όμως, σε μια εποχή που όλοι μπορούν να παράγουν και να μεταδώσουν multimedia με ένα κινητό, γίνεται ακόμα πιο ξεχωριστή η εμπλοκή εξιδικευμένων εταιριών παραγωγής, αλλά και καλλιτεχνών που θα κάνουν την διαφορά.



Η μισή μαγεία του σινεμά, είναι όταν το φτιάχνεις και χαίρομαι που μπόρεσα να το ζήσω τόσο έντονα κι αυτή τη φορά, αλλά και να μοιραστώ αυτή την εμπειρία με τόσο πολύ κόσμο.

Εύχομαι και η υπόλοιπη μισή εμπειρία, η προβολή που ξεκινά στις 14 Φεβρουαρίου στο MEGA και στο loveinaction.gr, να είναι εξίσου μαγική.

"Love at first site" interactive YouTube HD

Μόλις κυκλοφόρησε, η ειδική έκδοση του αγαπημένου "Love at first site" σε interactive YouTube video και ποιότητα HD. (πατήστε εδώ για να το απολαύσετε στο YouTube)

Ένα από τα λίγα "παράπονα" που ακούγαμε πάντα για το site του "Love at first site" ήταν πως αργούσε να φορτώσει, οπότε ελπίζουμε πως αυτή εδώ η έκδοση, μαζί με την ευκολία που έχει κανείς για να μοιραστεί ένα YouTube video, θα επιτρέψει στην ταινία να πλησιάσει ένα ακόμα μεγαλύτερο κοινό.



Ήδη είχαμε μια πρώτη αναφορά από το διαφημιστικό blog Adrants, που μας χαροποίησε ιδιαίτερα.

Επίσης, το "Love at first site" θα προβληθεί στα πλαίσια του πανευρωπαϊκού φεστιβάλ κινηματογράφου 4 Ecrans που γίνεται στο Παρίσι τον Νοέμβρη και αφορά σε μοντέρνες εκδοχές της κινηματογραφικής τέχνης σε 4 οθόνες: Film - TV - Web - Mobile. Το "Love at first site" προβάλλεται στην ενότητα web.

Ah, la Paris!

Stella Artois "cinema" ads.

This is Branded Entertainment extraordinaire!

Αν και τις διαφημίσεις της Stella τις έχω εκτιμήσει ιδιαίτερα, από την εποχή που βγήκε το προπέρσινο καταπληκτικό της site, μόλις πρόσφατα ανακάλυψα ότι ο λογαριασμός έχει πάει globally στην Mother του Λονδίνου.

Η Stella Artois έχει παράδοση στις μακράς διαρκείας "κινηματογραφικές" διαφημίσεις.

Από ότι καταλαβαίνω όμως, η Mother το πήγε το θέμα λίγο παρακάτω, φτιάχνοντας μία "μανιέρα" πάνω στο format των παλιών Γαλλικών ταινιών της δεκαετίας του '60, γυρισμένες στην Γαλλική Ριβιέρα φυσικά.

Να λοιπόν, με ανάποδη χρονολογική σειρά, μερικές από αυτές. Πρώτα, η πιο πρόσφατη, για την "light" Stella. Ρομαντική, ποιητική και αστεία ταυτόχρονα.



Έπειτα, η περσινή, "Triple Filtered". Αστεία και έξυπνη.



και η εξίσου αστεία, με τίτλο "Tunnel".



Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πριν μερικούς μήνες, λάνσαραν και ένα νέο "branded entertainment" site, με τίτλο Smooth Originals στο οποίο προβάλλονται όχι μία, αλλά τρεις original μικρού μήκους ταινίες, οι οποίες βασίζονται στο παρανοϊκό concept πως το Hollywood εδώ και χρόνια αντιγράφει τις παλιές Γαλλικές ταινίες, και πως π.χ. το DIE HARD βασίζεται σε αυτήν εδώ την ταινία, με τίτλο "Dial Hard" :-)



Κάποιος στην Mother έχει δει πολλές ταινίες στη ζωή του! :-)

The new CHANEL N°5 film

Και μιας και το blog αυτό τείνει να γίνει συλλογή από Branded Entertainment ενέργειες, δείτε παραπάνω το νέο διαφημιστικό για το άρωμα CHANEL N°5 εν' ήδη "short film" από τον Jean-Pierre Jeunet, σκηνοθέτη μεταξύ άλλων και των Delicatessen και του Amelie, με πρωταγωνίστρια την αγαπητή Audrey Tautou.

Τα γυρίσματα σε studio του Παρισίου και στην Κωνσταντινούπολη, έχουν δώσει άλλον αέρα, και η όλη παραγωγή σκίζει από ποιότητα και πολυτέλεια, όπως και το άρωμα που διαφημίζει.

Φοβάμαι πως το story είναι λιγότερο των προσδοκιών και πως στα 2 μόλις λεπτά που διαρκεί η ταινία, δεν προλαβαίνεις καλά καλά να καταλάβεις τι έγινε. Ίσως ένα μεγαλύτερο edit με περισσότερους διαλόγους, να μ' άρεσε περισσότερο.



Δείτε πάντως το ενδιαφέρον Making Of και υποδεχθείτε το YouTube HD ως κανάλι διανομής κινηματογραφικών ταινιών...

Freixenet - The Key To Reserva

Ώρα για cinema.

Η παρακάτω "ταινία" αποτελεί υπόδειγμα του τι μπορεί να είναι το Branded Entertainment όταν γίνεται με κινηματογραφικούς όρους και διάθεση για παιχνίδι.

Το "Key to Reserva" βασίστηκε σε μία ιδέα της JWT Ισπανίας, και σκηνοθετήθηκε από τον ίδιο τον Martin Scorsese ο οποίος επίσης εμφανίζεται στην ταινία. Πρόκειται για την υποτιθέμενη απόπειρά του να σκηνοθετήσει ένα ξεχασμένο σενάριο του Χίτσκοκ, όπως εκείνος θα το σκηνοθετούσε σήμερα αν ζούσε ακόμα... αλλά όπως θα το έκανε στην δεκαετία του '50! :-)

Φυσικά μιλάμε για μία διαφήμιση του κρασιού Freixenet που κυκλοφόρησε (http://www.scorsesefilmfreixenet.com) στην Ισπανία, τα Χριστούγεννα του 2007.



Το video δεν είχε την viral εξάπλωση που θα μπορούσε να έχει, εξ' αιτίας κάποιων θεμάτων με τα δικαιώματα της μουσικής του Bernard Herrmann από τις κλασικές ταινίες του Hitch. Στην ταινία θα βρείτε πολλαπλές αναφορές στα "North by Northwest", "Vertigo", "The Man who knew too much", "The Rear Window" αλλά και στο "The Birds".

Αν αγαπάτε τον Χίτσκοκ, θα εκτιμήσετε την "διαφήμιση" αυτή σαν έναν διασκεδαστικό φόρο τιμής στον μεγάλο "μετρ" της αγωνίας, από τον επίσης αγαπημένο Martin Scorsese.

Η διαφήμιση διακρίθηκε ανάμεσα σε άλλα, και με χρυσά βραβεία στα περσινά Clio Awards και στο One Show Entertainment. Μπορείτε να την δείτε σε καλύτερη ποιότητα εδώ.

Cheers!

Presenting at MIPTV 2009 at Cannes!

Όσοι παρακολουθούσαν το twitter account μου τις τελευταίες μέρες, ή το αντίστοιχο προφίλ μου στο facebook, πιθανά κουράστηκαν να με ακούνε να αναμεταδίδω με ενθουσιασμό, όσα συνέβαιναν στο συνέδριο MIPTV στις Κάννες. Και ο ενθουσιασμός μου οφείλεται σε πολλούς λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω.

Πρώτα όμως, τι είναι το MIPTV; Λοιπόν, πρόκειται στην ουσία για ένα μεγάλο "παζάρι" τηλεοπτικού περιεχομένου, ή τουλάχιστον έτσι ξεκίνησε. Είναι δηλαδή το μέρος στο οποίο πάνε κανάλια από όλο τον κόσμο, για να αγοράσουνε σειρές, τηλεπαιχνίδια και ότι είδους τηλεοπτική εκπομπή μπορεί να φανταστεί και να φτιάξει η κάθε εταιρία παραγωγής και τηλεοπτικό στούντιο ανά τη Γη. Εκεί αγοράζουν όλοι τον Big Brother, το Big Deal, την Ugly Betty, το 24 και ότι άλλο του προσφέρουν οι Endemol και οι Freemandle αυτού του κόσμου.

Παράλληλα όμως γίνονται και συνεδριακές παρουσιάσεις και ομιλίες, γύρω από τα θέματα που απασχολούν τον χώρο του entertainmnet περιεχομένου. Και μάλιστα γίνονται δύο παράλληλα προγράμματα. Ένα για "τηλεόραση" και ένα για "digital" πλατφόρμες (internet, mobile, games, new technologies, etc).



Κάπου εκεί μπλέκονται και τα media και σιγά σιγά και οι διαφημιστικές εταιρίες, με πρώτη και καλύτερη (και χορηγό για τα τελευταία τρία χρόνια) την OgilvyInteractive, που βλέπει ουσιαστικό μέλλον στον χώρο του Branded Entertainment. Στα πλαίσια αυτά, φέτος καλέσανε εμάς από το γραφείο της Αθήνας, να παρουσιάσουμε το case study του "Love at first site", εκπροσωπώντας ταυτόχρονα τη δουλειά όλου του δικτύου σε ότι αφορά τον τομέα του Branded Entertainment. Μεγάλη τιμή φυσικά, αλλά και ευθύνη. Πιστεύω όμως πως τα καταφέραμε αν κρίνω από την αντίδραση του κοινού και τα συγχαρητήρια που δεχτήκαμε από γνωστούς και αγνώστους, που ακόμα και την επομένη μέρα με σταματούσαν να μου πουν πως τους άρεσε η παρουσίαση μου!





Το "σουρεάλ" της υπόθεσης φυσικά, είναι πως, όπως ξέρει όποιος διαβάζει αυτό το blog, είμαι τρελός με το σινεμά από μικρός και παρακολουθώ με μανία όλα τα τεκταινόμενα του χώρου, και φυσικά και το Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών. Ε λοιπόν, ότι θα βρεθώ στις Κάννες, σε μέρη με τέτοια κινηματογραφική ιστορία, να παρουσιάζω μια ταινία που βοήθησα να φτιαχτεί, δεν θα μπορούσα ποτέ να το φανταστώ! Ζούσα λοιπόν το όνειρό μου.


(Μέχρι που το ημερήσιο περιοδικό "MIPTV News" είχε αναφορά στην παρουσίαση μου την επόμενη μέρα! :-))

Από την άλλη, το συνέδριο ήταν καταπληκτικό. Απίστευτη οργάνωση. Γύρω στα 15.000 άτομα να πηγαινοέρχονται με άνεση καθημερινά από όλα τα ξενοδοχεία της πόλης, και να παρακολουθούν ατέλειωτες ώρες από μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες ομιλίες που έχω ποτέ ακούσει. Πολλοί έξυπνοι και σημαντικοί άνθρωποι, μαζεμένοι σε ένα όμορφο μέρος, να μιλάνε για πολύ ενδιαφέροντα θέματα.



Τι έμαθα; Νομίζω διαπίστωσα τρία σημαντικά θέματα από όλα όσα είδα.

1. Η διαφήμιση κατευθύνεται προς τον τομέα της παραγωγής περιεχομένου, από όλες τις μεριές. Το θέλουν οι θεατές, το ψάχνουν οι διαφημιστικές, αρχίζει να αρέσει και στους πελάτες. Στην keynote παρουσίασή του, ο Sir Martin Sorrell, μετά τις διαπιστώσεις του για την παγκόσμια οικονομία, είπε πως πρέπει να πέσουν τα κόστη παραγωγής τηλεοπτικών και να κοιτάξουμε να φτιάξουμε branded entertainment. Έμφαση στα νέα μέσα. Έμφαση στο online video.

“There is a big opportunity for media owners, content producers, people who control talent and agencies like ourselves to work together to try to develop content that is attractive for the new platforms.”

Να τι είχε να πει και ο Chuck Porter της Crispin, Porter + Bogusky



2. Τα μεγάλα κανάλια στην Ευρώπη, βλέπουν ήδη μπροστά, έχοντας ψηφιοποιήσει όλο το περιεχόμενό τους, το οποίο παρέχουν μέσα από πολλαπλά κανάλια on-demand, και όχι απλά μέσω της παραδοσιακής τηλεόρασης, ή όπως την αποκαλούν πλέον "linear TV". Και ενώ εδώ μπορεί να ακούσεις παλαβές θεωρίες από media owners που κλειδώνουν το περιεχόμενό τους από το internet, μην τυχόν και "κανιβαλίσει" το παραδοσιακό τους μέσο (είτε είναι κανάλι, είτε είναι εφημερίδα ή περιοδικό), εκεί έξω θα δεις τα κανάλια να χρησιμοποιούν τα νέα μέσα με πάθος. Αναπτύσσοντας integrated εφαρμογές, βρίσκοντας τρόπους να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες του κόσμου για on-demand και αμφίδρομο περιεχόμενο, σε οθόνες υπολογιστών, ραδιοφώνων (ναι, οθόνες ραδιοφώνων) και φυσικά κινητών τηλεφώνων.

Παράλληλα, online μέσα όπως το Yahoo, προσπαθούν να έρθουν κοντά στον χώρο και στην εμπειρία της τηλεόρασης, με το λανσάρισμα της "Connected TV" με Yahoo Gadgets από την Samsung αλλά και άλλους κατασκευαστές.

Από τη μία δηλαδή η τηλεόραση θέλει να γίνει Internet και από την άλλη το Internet τηλεόραση... Αυτό θα πει convergence! :-)

3. Η τεχνολογία κάνει απίστευτα κόλπα και το Minority Report είναι πιο κοντά από ποτέ. Είδα παρουσιάσεις με hand gestures όπου απλά κουνώντας κανείς το χέρι του απέναντι από την τηλεόραση, μπορεί να αλλάξει κανάλι, να ρυθμίσει την ένταση του ήχου και να ζουμάρει στο timeline της ταινία που βλέπει με pinch στον αέρα, όπως κάνει κανείς περίπου τώρα, ακουμπώντας όμως την οθόνη του iphone.



Είδα εικονικές φουσκάλες να αιωρούνται στην αίθουσα μέσω augmented reality στην οθόνη, και ο κόσμος κουνώντας τα χέρια τον αέρα, να τις σπρώχνει και να τις σκάει. Είδα interactive πατώματα, κινητά που μεταδίδουν τηλεοπτικής ποιότητας σήμα και ένα σωρό εφαρμογές που μπορούν να απογειώσουν την εμπειρία entertainment που μέχρι τώρα γνωρίζουμε.



Και πως πέρασα;

Πέρασα απίστευτα καλά. Σε μέρη ονειρεμένα, χλιδάτα και ιστορικά, να περιφέρομαι από αίθουσα σε αίθουσα, και από πάρτι σε πάρτι. Σαμπάνια να ρέει, απίστευτη Γαλλική κουζίνα, και η εικόνα του Sean Connery να λιάζεται στην croisette να με μεταφέρει.

Ήμουν μέσα στο όνειρο και γούσταρα τρελά! (Δείγμα, το γεγονός ότι αυτό το post συνδυάζει όλα σχεδόν τα tags του blog!)



(Κι αν δεν σας έφτασαν, δείτε περισσότερες φωτογραφίες εδώ :-)

UPDATE 10/04/09
O δημοσιογράφος Γιάννης Ανδριτσόπουλος, παρουσιαστής της ραδιοφωνικής εκπομπής "Alt-Control-TV" του Alpha 98,9, διάβασε αυτό το post και είχε την καλοσύνη να με καλέσει στην εκπομπή της Τετάρτης 8 Απριλίου, να συζητήσουμε ζωντανά στο ραδιόφωνο για την εμπειρία μου στο MIPTV.

Ομολογώ πως δεν το έχω ξανακάνει, και αν και στην αρχή τα "μάσαγα" λίγο, μετά η γλώσσα μου λύθηκε --είχα και ένα άθλιο κρυολόγημα-- και τελικά μιλούσαμε για πάνω από 15', σε μια ενδιαφέρουσα πιστεύω συζήτηση, την οποία μπορείτε να ακούσετε εδώ:

Quantum of Solace - Review

Bond is back! Ο Μποντ του Daniel Graig --έχει σημασία-- επέστρεψε στη συνέχεια του υπέρ πετυχημένου "Casino Royale", το "Quantum of Solace". Μια ταινία απολαυστική και πολύ στυλάτη.

Όχι, φυσικά και δεν είναι καλύτερη του "Casino Royale". Αλλά την προτιμώ από όλες τις ταινίες του Brosnan με μοναδική ίσως εξαίρεση το "GoldenEye" (1995).

Πρώτα τα καλά: Η ταινία είναι ένα πολύ μοντέρνο θρίλερ με έξυπνες πολιτικές προεκτάσεις. Το art direction και set decoration κάνουν την ταινία να λάμπει. Χωρίς πολλά φανταστικά στοιχεία, τα πάντα γύρω είναι όμορφα, καθαρά, μοντέρνα, στυλάτα, χωρίς όμως υπερβολές. Ο Ντάνιελ Κρεγκ δε, είναι ότι πιο cool έχει υπάρξει σε Bond από την εποχή που ο Connery περπατούσε στις μύτες στο Dr. No και το From Russia With Love. Απίστευτη κίνηση, αυτοπεποίθηση, και μια ερμηνεία που καθιερώνει τον Graig στον ρόλο ακόμα περισσότερο από ότι στο Casino Royale.



Επίσης, στα πολύ θετικά της ταινίας, τα locations με πρώτη και καλύτερη την αγαπημένη μου Siena αλλά και μια φοβερή από όλες τις απόψεις σεκάνς στην Αυστρία κατά τη διάρκεια μιας παράστασης της Τόσκα. Το σενάριο, η σκηνοθεσία και η όλη αίσθηση της σκηνής αυτής είναι μαγική.

Όμως, υπάρχουν δύο μεγάλες ενστάσεις, τουλάχιστον από μεριάς μου, αλλά και από μεγάλο μέρος της κριτικής που έχει δεχθεί μέχρι τώρα η ταινία.

1. Οι σκηνές δράσης, αν και έχουν γίνει από τους καλύτερους του είδους (η ομάδα του Bourne) πάσχουν από την έλλειψη γεωγραφίας στις σκηνές, της αίσθησης δηλαδή ότι καταλαβαίνεις τι συμβαίνει που και ποιος κάνει τι. Χωρίς γενικά πλάνα και με εναλλαγές κάθε 2 δευτερόλεπτα, νιώθει κανείς ότι δεν βλέπει στην ουσία τη δράση. Μπορεί το γρήγορο μοντάζ να ανεβάζει την αδρεναλίνη και να σε κάνει να νιώθεις ότι γίνεται της πουτ***ς γύρω σου, αλλά η αλήθεια είναι πως νιώθω πως με "κλέβουν" και δεν μου δείχνουν σωστά τη δράση επειδή δεν τους έβγαινε σωστά ή γιατί την γύριζαν "περπατώντας", ασχέτως αν η αίσθηση είναι ότι "έτρεχαν"!

2. Η πλοκή και το βασικό κίνητρο των "κακών" στο τέλος, δεν απασχολεί κανέναν παρά τον Μποντ που υποτίθεται θέλει να πάρει εκδίκηση και ταυτόχρονα είναι ο μόνος που νοιάζεται όταν ακόμα και οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας τα έχουν "φτιάξει" με τους κακούς... Ο Μποντ όμως δεν είναι Bourne που τον έχουν όλοι προδώσει (και δεν πρέπει να γίνει), ενώ ταυτόχρονα κανείς μας δεν νιώθει τίποτα να απειλείται στο τέλος, και άρα δεν νιώθουμε καμία λύτρωση. Έχε χάρη που το φινάλε ολοκληρώνει τουλάχιστον το βασικό ερωτηματικό της προηγούμενης ταινίας, και έτσι ισιώνει κάπως η κατάσταση.

Τα δύο παραπάνω παράπονα πάντως, δεν αφαιρούν ευτυχώς πολύ από την ευχαρίστηση του να παρακολουθείς τον James Bond που ξαναγνωρίσαμε στο Casino Royale, σε νέες περιπέτειες. Η τελική σκηνή επιβεβαιώνει το γεγονός ότι τελειώσαμε με τα "προκαταρκτικά"...

James Bond will return.

(Και εγώ εν' τω μεταξύ θα επιστρέψω στο cinema για να ξαναδώ το Quantum, κάνα δυο φορές ακόμα!)

UPDATE: Το είδα και δεύτερη φορά και το ευχαριστήθηκα ακόμα πιο πολύ! Κλείνει πολύ σωστά τον κύκλο που άνοιξε το Casino Royale και στρώνει τον δρόμο για τις συνέχειες. Το visual style της ταινίας είναι πολύ μοντέρνο και ελκυστικό. Η μουσική έχει αρχίσει και μ' αρέσει πάρα πολύ σε ορισμένες σκηνές.

Όμως για ακόμα μια φορά, στις σκηνές δράσης πάλευα να καταλάβω τι γινόταν. Damn shaky cam & fast editing. Should be banned as a technique.

Όσοι δεν το έχετε δει πάντως ακόμα, τρέξτε να το προλάβετε στην μεγάλη οθόνη. Σε DVD δεν θα μπορέσετε να ευχαριστηθείτε το ίδιο την οπτική πανδαισία που έχουν κατασκευάσει ο Marc Foster και οι συνεργάτες του.

Lacta - "Love at first site"

Η πρώτη interactive ιστορία αγάπης, στο http://www.loveatfirstsite.gr

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ακολουθεί μακροσκελές post.

Και αυτό γιατί θα ήθελα να σας πω για ένα από τα πιο αγαπημένα μου projects και αυτό που είναι πιο κοντά σε όλα όσα με συναρπάζουν και γοητεύουν. Σίγουρα επίσης πρόκειται για το μεγαλύτερο σε εύρος, μέγεθος, διάρκεια, χρόνο παραγωγής και ναι, επένδυση από τον πελάτη. Πρόκειται κυριολεκτικά για μια υπερπαραγωγή για το Ελληνικό web.

Όλα άρχισαν αρχές καλοκαιριού του 2008, όταν σε συνεργασία με τη Bold καθίσαμε να σκεφτούμε τι μπορούσαμε να κάνουμε για το φθινοπωρινό promotion της Lacta. Το ζητούμενο ήταν εξ' αρχής να κάνουμε κάτι πρωτοποριακό. Φρέσκο. Που να αγγίξει το κοινό της Lacta.


(Κάντε click στην εικόνα για το poster σε υψηλή ανάλυση)

Η ιδέα έπεσε από τη πρώτη στιγμή. Υπήρχε βλέπετε μια διαφωνία στο τραπέζι για το τι σήμαινε το περσινό τηλεοπτικό σποτ, μιας και υπήρχαν διάφορες θεωρίες και ο καθένας το ερμήνευε με τον δικό του τρόπο. Έτσι λοιπόν είπαμε: "Τι θα λέγατε αν εξιστορούσαμε την ιστορία, του πώς οι δύο πρωταγωνιστές του τηλεοπτικού βρέθηκαν μαζί, με interactive τρόπο, και η ιστορία μας να καταλήγει στη συναυλία έτσι ώστε όλοι να μάθουμε τι είχε γίνει;"

That was it. Το project "έκλεισε" με ένα μικρό Powerpoint που εξηγούσε το concept, το βασικό story (ο Πέτρος που γνώρισε τη Τζοάνα 2 καλοκαίρια πριν στη Πάρο) αλλά και πως ο κόσμος θα μπορούσε να παίξει αλλά και να πάρει βοήθεια από τις συσκευασίες της Lacta. Διαλέξαμε επίτηδες μία ιστορία που θα μπορούσαμε να παίξουμε στα Αγγλικά, όχι γιατί είχαμε διεθνής βλέψεις, αλλά γιατί και οι δύο ηθοποιοί που είχαν παίξει στο τηλεοπτικό... ήταν Άγγλοι!

Προτάθηκε --από τη Bold οφείλω να πω-- ο έξυπνος τίτλος "Love at first site" και η συσκευασία είχε γραφτεί και τυπωθεί πριν καλά καλά γραφτεί το σενάριο!



Και μετά το σενάριο. Όσοι διαβάζουν αυτό το blog ξέρουν το πάθος μου για τον κινηματογράφο. Αυτό που ίσως δεν ξέρετε είναι πως ανέκαθεν είχα τρέλα με τη συγγραφή σεναρίου και μάλιστα κάποτε είχα κάνει και μαθήματα στη διάρκεια των σπουδών μου. Είχα δε γράψει πρόσφατα κάνα δυο, ξεσκονίζοντας το format, για τις ανάγκες του Livefeeds 2 & 3.

Όμως να που τώρα έπρεπε να γράψω μια ιστορία διάρκειας 15 περίπου λεπτών, για έναν κεραυνοβόλο καλοκαιρινό έρωτα χωρίς αύριο... Έμεινα λοιπόν μόνος μου ένα Σαββατοκύριακο και ανέσυρα προσωπικές εμπειρίες διανθίζοντας 'τες με φαντασία, σεναριακό ρυθμό και --το καινούργιο στοιχείο-- interaction. Ο κόσμος έπρεπε να μπορεί να συμμετάσχει. Το story χωρίστηκε σε τρία βασικά acts πέραν της εισαγωγής και του φινάλε. Στο πρώτο act οι χρήστες θα έπαιζαν τον ρόλο του Πέτρου, στο δεύτερο της Τζοάνας και στο τρίτο και των δύο μαζί "ταυτόχρονα". Στο τέλος του ΣΚ υπήρχε το πρώτο treatment το οποίο εγκρίθηκε άμεσα από τον αγαπητό μας πελάτη με τη διαφορά ότι έπρεπε να αλλάξει η αρχή και το τέλος για να γίνουν ακόμα πιο δραματικά --τους θέλαμε χωρισμένους πριν τη συναυλία-- και να δέσει ακόμα καλύτερα η χρήση του προϊόντος μέσα στο story. Οι αλλαγές έγιναν και όλοι ήμασταν πολύ ενθουσιασμένοι.

Η εταιρία παραγωγής μας, η MovieTeller Films με επικεφαλής τον σκηνοθέτη μας Κωνσταντίνο Πιλάβιο και το βοηθό σκηνοθέτη Χρήστο Ζαχαράκη, ξεκίνησαν αμέσως για τη Πάρο για location scouting ή αλλιώς "ρεπεράζ" ή αναζήτηση των κατάλληλων τοποθεσιών στα Ελληνικά.

Παράλληλα, το story μετατράπηκε σε πραγματικό σενάριο με την σημαντική και ουσιαστική δουλειά της Χριστίνας Σωτηροπούλου. Η Χριστίνα έδωσε πνοή στους πρωταγωνιστές με ωραίους διαλόγους και καλό character development, αλλά και περιγράφοντας για τη παραγωγή τις σκηνές με τρόπο οικονομικό και σαφή. Σε ευχαριστώ Χριστίνα!


(Κάντε κλικ στην εικόνα για να διαβάσετε το original screenplay)

Τέλος, έγινε το casting των δεύτερων ρόλων, με τη φίλη μας την Αϊλήν Καϊμακίδη, τη γνωστή "κοπέλα της αποθήκης" να παίρνει το ρόλο της ξαδέρφης χάρη στην φοβερή Αγγλική της προφορά, πέραν από τις υποκριτικές της ικανότητες, και τον ανερχόμενο --πρωταγωνιστεί σε καθημερινή σειρά του Mega-- Αντρέα Φυλακτού, να παίρνει τον ρόλο του φίλου του Πέτρου - δηλαδή του Χρήστου.

Και μετά πήγαμε διακοπές! Τις οποίες συνεχίσαμε όλοι μαζί στη Πάρο για μία εβδομάδα. Τη τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου του 2008.




(Δείτε όλες τις φωτογραφίες από τα γυρίσματα στο Flickr.)

Τα γυρίσματα ήταν για εμένα μαγικά. Ένα μεγάλο συνεργείο με όλες τις ειδικότητες. Γερανοί, steadycam, ειδικά μηχανήματα. Ολόκληρα χωριά επιστρατεύτηκαν και πάνω από 30 κομπάρσοι εμφανίστηκαν. Και όλα αυτά γυρισμένα σε film! Πράγμα πρωτόγνωρο για εμένα και αν δεν κάνω λάθος τη πρώτη παραγωγή σε film για το Ελληνικό web. Τα χρώματα της διευθύντριας φωτογραφίας μας, Ζωής Μαντά, και το mood των πλάνων νομίζω δικαίωσαν όλους μας, μιας και κυριολεκτικά μυρίζουν σινεμά.





Ένα μεγάλο μπράβο οφείλω και δημόσια να πω, σε όλα τα παιδιά του συνεργείου. Κεφάτα και με μεράκι, δούλευαν ασταμάτητα, από τη μία άκρη της Πάρου στην άλλη, δίνοντας τον καλύτερό τους εαυτό. Άψογη κυριολεκτικά ομάδα. Και φυσικά δεν θέλω να ξεχάσω τους δύο πρωταγωνιστές μας, τον Domenico Clores --ιταλικής καταγωγής-- και την Sai Naomi Bennet που αν και όχι επαγγελματίες ηθοποιοί --τα παιδιά είναι μοντέλα-- κατάφεραν να ζωντανεύσουν τους χαρακτήρες και να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι ερωτεύτηκαν πραγματικά. Έχουν λάμψη ο καθένας τους και χημεία μεταξύ τους και είμασταν τυχεροί που τους είχαμε.



CUT TO: 1 μήνα μετά από συνεχές post-production από τον Κωνσταντίνο Πιλάβιο, έχουμε ένα cut που αρέσει σε όλους μας. O Χρήστος Τριανταφύλλου, μόνιμος συνεργάτης του Κωνσταντίνου, αναλαμβάνει να γράψει την υπέροχη μουσική που τόσο έχει αρέσει στον κόσμο.

Παράλληλα έχει αρχίσει το web design & development από τον ήρωα Κωνσταντίνο Πενλίδη (με τον οποίο ρίξαμε σερί από ξενύχτια), που με τα όμορφα designs του Κωνσταντίνου Δημητριάδη, τα εύστοχα κείμενα της Κωνσταντίνας Χατζάκη και τις προγραμματιστικές δεξιοτεχνίες του Πέτρου Ζιώγα αλλά και τη βοήθεια του Γιώργου Αλατζά και Αλέξανδρου Μεγαλοκονόμου, κατάφεραν να φτιάξουν αυτό που βλέπετε, αλλά και αυτά που δεν βλέπετε και το κάνουν να λειτουργεί--, στο www.loveatfirstsite.gr

Το project συντόνιζε εξ' αρχής, σε συνεχή επαφή με τον πελάτη, η φίλη και συνάδελφος Χριστίνα Αληφακιώτη, μαζί με τον Σπύρο Δούκα και την Αννίτα Γαλανοπούλου από τη Bold. Τα εποικοδομητικά σχόλια, τις εγκρίσεις και τον ενθουσιασμό τους μοιράζονταν καθημερινά μαζί μας ο Μόδεστος Σιώτος και η φίλη μου Ηλέκτρα Παπαναστασίου από την Kraft Europe.


(Με τον Κωνσταντίνο Πιλάβιο και τον Χρήστο Ζαχαράκη)

Τώρα, θα με ρωτήσετε γιατί οι ευχαριστίες και το πανηγυρικό κλίμα όταν το project βγήκε στην ουσία πριν 2 εβδομάδες; Γιατί γράφω λες και πήραμε το Oscar ενώ ακόμα κάποιοι δεν έχετε δει το project; Λοιπόν όπως έλεγα πρόσφατα σε κάποιον φίλο και πρώην καλό συνάδελφο, τα πραγματικά βραβεία δεν τα παίρνεις από επιτροπές 10 μήνες μετά το λανσάρισμα του project. Τα παίρνεις τις πρώτες κιόλας εβδομάδες από τον κόσμο που μπαίνει στο site, χαίρεται με αυτό που έκανες, το προωθεί στους φίλους του και γράφει απλόχερα τα καλά του λόγια.

Μια ματιά στο facebook fan page του "Love at first site" που ήδη αριθμεί πάνω από 700 fans, θα σας βάλει στο κλίμα. Να 'ναι καλά όλοι αυτοί που μπήκαν στον κόπο να μας πουν πόσο τους άρεσε η δουλειά που φτιάξαμε όλοι μας, με τόσο κόπο και μεράκι.

Το δικό μας βραβείο το έχουμε ήδη πάρει από αυτούς. Σε 2 εβδομάδες και πριν ξεκινήσει η banner campaign τα στατιστικά έγραφαν:

• Πάνω από 10.000 μοναδικοί επισκέπτες.
  
• Bounce Rate κάτω από 15%
• Μέσος χρόνος παραμονής 14 λεπτά!
  

14 λεπτά έκθεσης μπροστά σε ένα brand που προσφέρει πλούσια interactive διασκέδαση στο κοινό του. Μια από τις πρώτες branded entertainment καμπάνιες στην Ελλάδα, που δείχνει έναν νέο τρόπο προσέγγισης του καταναλωτικού κοινού από τα brands στην εποχή του broadband και ενώ η τηλεόραση σταδιακά παύει να αποτελεί το πρωταρχικό κανάλι διασκέδασης.

Η πρώτη interactive ιστορία αγάπης και η πρώτη κανονική interactive ταινία στην Ελλάδα. (Υπήρξαν και άλλες, με τη πρώτη που λανσαρίστηκε κινηματογραφικά να είναι το Livefeeds 2, πέρυσι το καλοκαίρι, αλλά εδώ μιλάμε για κανονική κινηματογραφική ταινία, διάρκειας 17 λεπτών, με χαρακτήρες, πλοκή, αρχή, μέση και τέλος, original score, γυρίσματα on location και πάνω από όλα -- σε film!)



Αυτό είναι λοιπόν, ίσως το πιο αγαπημένο μου project. Αυτό που με εκφράζει και με συναρπάζει, κάθε φορά που το βλέπω. Και που σίγουρα δεν θα μπορούσα ποτέ να το κάνω χωρίς 3 Κωνσταντίνους (cpil, penlix, CMD), 1 Κωνσταντίνα, 1 Χρήστο (Ζαχαράκη) και 2 Χριστίνες (Αληφακιώτη & Σωτηροπούλου).



Η συνέχεια επί της οθόνης...

Love @ first site - Coming soon

Έρχεται σύντομα στις οθόνες σας, το "Love @ first site", η interactive ιστορία αγάπης που φτιάχνουμε για τη Lacta. Πρόκειται στην ουσία για μία ταινία διάρκειας 17 λεπτών η ιστορία της οποίας αποτελεί prequel του περσινού τηλεοπτικού σποτ "Συναυλία".

Πρόκειται επίσης για ένα από τα πιο αγαπημένα μου projects, μιας και συνδυάζει την αγάπη μου για τον κινηματογράφο με την interactive διαφήμιση σε πολύ μεγάλο βαθμό. Είναι η πρώτη φορά που χάρη στη δουλειά καταφέρνω να κάνω πραγματικό "σινεμά", και όλο αυτό μοιάζει μαγικό.

Ένα σενάριο που γράφτηκε με πολύ "αγάπη" στις αρχές του καλοκαιριού, έγινε μια "πλούσια", για τα δεδομένα του Ελληνικού internet, παραγωγή --σε φίλμ-- από την ομάδα του ταλαντούχου συνεργάτη μας, Κωνσταντίνου Πιλάβιου. Τα "συναρπαστικά" γυρίσματα ξεκίνησαν στην Αθήνα και συνεχίστηκαν για μια εβδομάδα στη Πάρο, στα τέλη του Αυγούστου.

Περισσότερες λεπτομέρειες σύντομα. Προς το παρόν, δείτε εδώ το πρώτο trailer και σε HD στην αντίστοιχη σελίδα στο Vimeo.

Goodbye Blue Eyes

Είμαι πολύ στεναχωρημένος από τότε που έμαθα ότι έφυγε ο Paul Newman. Απίστευτος άνθρωπος, φοβερός ηθοποιός, πανέμορφος ως τα γεράματα. Ίνδαλμα για όλους, όχι μόνο σαν star του Hollywood αλλά και φιλάνθρωπος, αφοσιωμένος σύζυγος και --επιτρέψτε μου-- "γαμώ τα παιδιά" από όλες τις απόψεις. Θεός!

Αγαπημένες μου ταινίες, το Hustler, το Κεντρί, η Ετυμηγορία, Το χρώμα του χρήματος και άλλες πολλές. Η προσωπικότητα του Newman έλαμπε ακόμα όταν δεν εμφανιζόταν ο ίδιος, όπως για παράδειγμα όταν δάνεισε τη φωνή του στον Doctor Hudson του "Cars" της Pixar.



Ο ήρωας που ερμήνευσε στο Hustler ήταν τόσο μυθικός, που όταν τον επανέλαβε στο Color of Money 25 χρόνια μετά, κέρδισε επιτέλους το Oscar που τόσες φορές διεκδίκησε.

Η κινηματογραφική οθόνη θα ήταν άδεια χωρίς αυτόν. Γεια σου Paul Newman. Σε ευχαριστώ πολύ και σου εύχομαι καλές "βόλτες"...

Quantum of Solace - Theatrical Trailer

Με κίνδυνο να καταντήσει το blog "μονοθεματικό", σας παραθέτω το νέο trailer του "Quantum of Solace". Καλύτερα είναι βέβαια να το απολαύσετε σε HD έκδοση, πατώντας εδώ.

Όλα δείχνουν πολύ ωραία και εύχομαι η ταινία να είναι αντάξια των προσδοκιών που και αυτό το trailer δημιουργεί.

The Quantum of Solace theme song. Not!

Δύο τρελαμένοι παραγωγοί του BBC φτιάξανε το παρακάτω βίντεο και γράψανε το υποτιθέμενο τραγούδι για την νέα ταινία του Τζέημς Μποντ, μιας και κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει τον τίτλο της. :-)

Quantum Of Solace - Teaser Poster 2

Να και το δεύτερο teaser poster του Quantum of Solace, σε format Εγγλέζικου "quad".

Μοιάζει με την τελική σκηνή του trailer και την "ανάποδη" οπτική γωνία του πρώτου teaser.

Looking cool Mr. Bond.

Quantum Of Solace - Teaser Trailer

Βγήκε πριν λίγες μέρες το teaser trailer του "Casino Royale 2"... εεε... του "Quantum of Solace" εννοούσα! Η αλήθεια είναι πως το ύφος είναι παρεμφερές με την πρώτη ταινία του Daniel Craig, προσπαθώντας το marketing να επενδύσει στην "νέα" πετυχημένη συνταγή.

Πάντα ο Μποντ, έτσι ήταν, μέσα στα χρόνια. Μία original ταινία (βλ. Goldfinger 1964), μία που πήγαινε να επαναλάβει την επιτυχία στο καπάκι (βλ. Thunderball 1965). Τα ίδια με "The Spy Who Loved Me" το 1977 με καπάκι το λιγότερο καλό αλλά πιο "μεγάλο" "Moonraker" το 1979.

Ίσως η ιστορία επαναληφθεί και φέτος, όταν γύρω στις 7 Νοέμβρη κυκλοφορήσει η 22η ταινία James Bond. Και δεν θα με χαλάσει καθόλου δηλαδή, γιατί το Casino Royale ήταν ταινιάρα, και μακάρι η νέα ταινία να είναι έστω ένα καλό αντίγραφό της.

Το trailer δείχνει υποσχόμενο και ο Craig γεμάτος αυτοπεποίθηση. Αξίζει τον κόπο να το κατεβάσετε και να το δείτε σε HD.

Ρίξτε και μια ματιά στο ανανεωμένο http://www.007.com

Bond is back!

Πέθανε ο Sydney Pollack

Δυστυχώς, ο σκηνοθέτης του "Οι τρεις μέρες του Κόνδορα", "Τα καλύτερα μας χρόνια", "Τούτσι", "Πέρα από την Αφρική" και πολλών άλλων ταινιών, μας άφησε σε ηλικία 73 ετών.



Τον είχα συμπαθήσει πολύ χάρη στους συμπρωταγωνιστικούς ρόλους που είχε σε πολλές ταινίες (Tootsie, Eyes Wide Shut και πρόσφατα το Michael Clayton). Και σίγουρα ήταν ένας κλασικός σκηνοθέτης που σημάδεψε τα 70s και τα 80s με τις κλασικές πλέον ταινίες...

Farewell.

Indiana Jones 4 early reviews

Με ανακούφιση διάβασα τις πρώτες κριτικές από τις Κάννες, αμέσως μετά την παγκόσμια πρεμιέρα του "Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull". Γιατί η αλήθεια είναι πως είχα μια μεγάλη ανησυχία μην "καταστραφεί" εντελώς ο μύθος ενός από τους πιο αγαπημένους κινηματογραφικούς ήρωες, και όλων των teenage χρόνων μου.

Αλλά ευτυχώς, πρόκειται για μία μάλλον πολύ καλή συνέχεια:

One of the most eagerly and long-awaited series follow-ups in screen history delivers the goods -- not those of the still first-rate original, 1981's "Raiders of the Lost Ark," but those of its uneven two successors.

...Nineteen years after their last adventure, director Steven Spielberg and star Harrison Ford have no trouble getting back in the groove with a story and style very much in keeping with what has made the series so perennially popular.

Variety / Todd McCarthy / May 18, 2008

Περισσότερα early reviews εδώ. Και Ελληνικά reactions εδώ.



Από ότι φαίνεται o Spielberg δεν είναι Lucas, και δεν κατέστρεψε το αγαπημένο του δημιούργημα στην προσπάθεια να το επισκεφτεί χρόνια μετά.

Και έτσι, μπορούμε πλέον να περιμένουμε την ερχόμενη Πέμπτη 22 Μαΐου σαν την μέρα που θα μπορέσουμε επιτέλους να δούμε μια ακόμη ταινία με τον Indiana Jones και όχι την ημέρα που μπορεί να διαπιστώναμε πόσο λάθος ήταν αυτή η συνέχεια...

Ταν-τα-ρα-ταν...

Indiana Jones 4, theatrical poster

Και ενώ ακόμα και οι Ελληνικοί κινηματογράφοι έχουν γεμίσει με teaser posters του "Ιντιάνα Τζόουνς και το βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου" (όπως γράφουν χαρακτηριστικά), μόλις χτες κυκλοφόρησε το final poster της ταινίας στην Αμερική.



To poster έχει σχεδιαστεί από τον θρυλικό Drew Struzan, και όπως μπορείτε να δείτε περιέχει την εικόνα ενός κρυστάλλινου κρανίου που δεν δείχνει ανθρώπινο, αλλά εξωγήινο, επιβεβαιώνοντας τις φήμες ότι η υπόθεση του 4ου Indy έχει να κάνει με κάτι τέτοιο...

Close Encounters for Indiana Jones? :-)

"I'm f*cking Ben Affleck", celebrity viral galore!

Λοιπόν τώρα θα σας φτιάξω την διάθεση, όσοι δεν το έχετε δει το παρακάτω βίντεο.

Η ιστορία έχει ως εξής: Ο κωμικός Jimmy Kimmel, που έχει ένα late night show στην αμερικάνικη τηλεόραση, εδώ και πολύ καιρό, υποτίθεται ότι βρίσκεται σε διαμάχη με τον Matt Damon. Του "τη λέει" συνέχεια και γενικά "φαγώνονται" δημόσια, αλλά πάντα για πλάκα.

Ώσπου, πριν περίπου ένα μήνα, η κοπέλα του Jimmy Kimmel, Sarah Silverman που είναι επίσης κωμικός, έφτιαξε ένα video όπου αποκάλυπτε υποτίθεται πως εδώ και καιρό "το κάνει" με τον Matt Damon! Το βίντεο λέγεται "I'm F*cking Matt Damon" και έχει ήδη πάνω από 7.000.000 views στο YouTube!

Η απάντηση όμως ήρθε από τον Jimmy Kimmel, με το παρακάτω βίντεο, το οποίο μεταδόθηκε το βράδυ μετά τα Oscar στην Αμερική. Πρόκειται ίσως για το μεγαλύτερο αυθόρμητο συμμάζωμα από celebrities που έγινε από την εποχή του "We are the world!" :-)



Ήδη το παραπάνω video, μέσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα, έχει παιχτεί πάνω από 5 εκατομμύρια φορές και έχουν ήδη γραφτεί άπειρα άρθρα για την απίστευτη επιτυχία του video στο web.

Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull, 1st trailer

Χτες, 14 Φεβρουαρίου, βγήκε το πρώτο trailer του 4ου Indiana Jones.



(Καλύτερα πάντως είναι να το δείτε σε HD από το επίσημο site)

Στην αρχή ενθουσιάστηκα. Μέχρι που ανατρίχιασα... Μετά νόμιζα ότι έβλεπα το video game με καλύτερα γραφικά. Πολύ CGI ρε παιδί μου... Εύχομαι το τελικό αποτέλεσμα να μην δικαιώσει τις αμφιβολίες μου για την αναγκαιότητα μιας 4ης συνέχειας.

BTW, δεν είναι τρελό που μέσα στο 2008 θα βγει κανούργιος Bond, καινούργιος Indiana Jones, καινούργιος Batman, και καινούργιο Star Trek?

Is this 1989?

Die Hard 4.0 - DVD review

Με τρομερή καθυστέρηση είδα σε DVD, και όχι στο cinema όπως θα ήθελα, το Die Hard 4.0 ή αλλιώς "Live Free or Die Hard" όπως βγήκε στην Αμερική (ατυχώς).

Η αλήθεια είναι πως έχω μεγαλώσει με αυτές τις ταινίες και το Die Hard 4.0 λειτουργεί σε εμένα σε δύο επίπεδα. Πρώτα απ' όλα σαν νοσταλγική επιστροφή σε Κυριακάτικες προβολές με το "Cine 7" (τι θυμήθηκα τώρα!) και το "Αθηνόραμα" για το 1ο και το 2ο μέρος, αλλά και στην εποχή που ο Bruce Willis ήταν και "γαμώ τα παιδιά", όπως τον αγαπήσαμε στο "Moonlighting".

Και έπειτα, η νέα ταινία λειτουργεί και σαν pure entertainment και ένα παραδοσιακό action movie με κάποιες "χοντράδες" που θα έκαναν σίγουρα μεγάλο σαματά στα καλοκαιρινά σινεμά! Επίσης, καθώς έβλεπα την ταινία, είχα φαγωθεί να καταλάβω από που ξέρω τον νεαρό συμπρωταγωνιστή Justin Long. Ε λοιπόν, τον τύπο τον ξέρω απλά ως "Mac" από τα γνωστά banners της Apple.

Στο DVD υπήρχε και το παρακάτω video clip το οποίο μ' αρέσει πολύ και σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας. Έγινε από μια μπάντα με το όνομα GuyzNite και είχε βγει (χωρίς την 4η στροφή) πριν την 4η ταινία, στο YouTube. Τα τυπάκια το είχαν λέει φτιάξει μόνοι τους και η Fox τους έκανε μήνυση να το κατεβάσουν. Όταν όμως ήταν να βγει το 4ο μέρος, κάποιος στο marketing της Fox το ξανασκέφτηκε, τους πλησίασε και αφού ζήτησε συγνώμη, τους πρότεινε να φτιάξουν μία 4η στροφή για την επερχόμενη (το καλοκαίρι που μας πέρασε) ταινία.

The video simply rocks!



Yippee-ki-yay, motherfucker!

Quantum of Solace, teaser poster and making of video

Τα νέα καταφθάνουν συνεχώς για τη νέα ταινία James Bond. Και να και το teaser poster αλλά και ένα χορταστικό making of video για αρχή...

Η σκιά φυσικά στο poster, είναι ακριβώς από την τελευταία σκηνή του Casino Royale. (Μιας και το "QoS" ξεκινάει αμέσως μετά)

Looks great, no?

Atonement

Αν και η φετινή κούρσα των Oscar φαίνεται να έχει ήδη κριθεί, με τα "No Country for Old Men" και "There Will Be Blood" να ξεχωρίζουν (ειδικά το πρώτο από ότι λένε οι αξιόπιστες πηγές μου), εγώ έχω ΚΟΛΛΗΣΕΙ στην κυριολεξία με το εκπληκτικό "Atonement".

Απλά δείτε το παρακάτω trailer, με την μαγική μουσική του Dario Marianelli να συνοδεύει τις πανέμορφα σκηνοθετημένες εικόνες του Joe Wright, που μόλις στα 35 του, υπογράφει μία από τις πιο όμορφες Αγγλικές ταινίες της δεκαετίας, βασισμένη στο μυθικό πλέον μυθιστόρημα του Ian McEwan. (One of the 100 best novels written - by both The Observer & TIME Magazine)




Πάρα πολύ καλό!

Επισκεφτείτε και το επίσημο site για περισσότερη "μαγεία". (You can listen to most of the soundtrack too, which I bet you, will WIN the Oscar)

New Bond film is named "Quantum of Solace"

Ανακοινώθηκε προχτές στα Pinewood Studios, στα πλαίσια μιας μεγάλης press conference, ο τίτλος της νέας ταινίας James Bond, "Quantum of Solace" που το story της αποτελεί συνέχεια του πετυχημένου --απ' όλες τις απόψεις-- Casino Royale του 2006.



Ο τίτλος προέρχεται από το ομώνυμο short story του Ian Fleming --του 1959--, το οποίο δεν ήταν μια τυπική περιπέτεια με τον 007, αλλά μία ιστορία που κάποιος του αφηγείται ένα βράδυ στην Τζαμάικα. Στην κυριολεξία σημαίνει "το ελάχιστο ποσοστό παρηγοριάς"... Αλλά όπως λέει και ο ίδιος ο Daniel Craig:

We could have gone for a snappier title, but that sort of suggests we’re insecure about what we’re trying to say. The statement is an Ian Fleming statement. It comes from the idea that in a relationship, if you don’t have a quantum of solace left in your relationship, then give up. Where Bond is left at the end of the last movie his heart’s been broken and he doesn’t have that quantum of solace, he doesn’t have that … closure on what happened in his life and he needs to find out. What is great about it is it also applies to something very important in the plot.

Anyway, το θέμα είναι πως τα γυρίσματα έχουν ξεκινήσει εδώ και έναν μήνα περίπου, η υπόθεση, το cast και τα locations δείχνουν promising, όπως και οι προθέσεις των παραγωγών και του ίδιου του Graig, να κάνουν μια επάξια συνέχεια για το πάρα πολύ καλό Casino Royale.

Bond is back!

The Golden Globes, σε μισή ώρα.

Ήξερα ότι φέτος δεν θα γίνει η συνηθισμένη τελετή λόγο της συμπαράστασης της ένωσης των ηθοποιών του Hollywood στην απεργία της ένωσης των σεναριογράφων. Αλλά πως θα έβλεπα online, μέσα σε μισή ώρα, όλες τις χρυσές σφαίρες, δεν το περίμενα...



Έτσι, ενώ συνδέθηκα σε κανά δυο entertainment sites να δω τι θα γίνει, έπεσα πάνω στο live stream από το E! Online. Και μέσα σε λίγα λεπτά, τα είδα όλα.

Η ταινία που πήρε την χρυσή σφαίρα για καλύτερη δραματική ταινία είναι το "Atonement", ενώ καλύτερη ταινία στην κατηγορία κωμωδία-μιούζικαλ ανακηρύχτηκε το "Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street" με τον Johnny Depp.

Καλύτερο cartoon το Ratatouille φυσικά, και καλύτερη ξένη ταινία "Το σκάφανδρο και η πεταλούδα" (Le Scaphandre et le papillon).

Τα υπόλοιπα βραβεία μπορείτε να τα βρείτε και εδώ.

Εύχομαι τα Oscar τουλάχιστον να γίνουν κανονικά, αλλά και να προλάβω να δω τις περισσότερες από αυτές τις ταινίες.

Indy 4, official teaser poster

This looks good

2008 is already a year with a new Bond and a new Indiana Jones film. This hasn't happened since the summer of 1989. ("Indiana Jones & The Last Crusade", "Linence To Kill").

Eastern Promises

Το "Eastern Promises" ή όπως βγήκε στην Ελλάδα, "Επικίνδυνες Υποσχέσεις" (can't we get more generic?) είναι το νέο θρίλερ του David Cronenberg, έπειτα από το "A History of Violence" του 2005. Το σενάριο όμως είναι του Steven Knight, που είχε γράψει πρόσφατα το Dirty Pretty Things. Και αυτό το τελευταίο ίσως σας προϊδεάσει για το ύφος και το περιβάλλον που κινείται το story.

Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με μια σύγχρονη γκαγκστερική ταινία, και συγκεκριμένα με την την Ρωσική μαφία και την ανεξέλεγκτη δράση της στο σημερινό Λονδίνο. Πολύ ωραίο cast, με τον Viggo Mortensen να σκίζει στον πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά και όλους τους υπόλοιπους ηθοποιούς να χάνονται μέσα στους χαρακτήρες τους.

Ο Cronenberg συγκρατεί τον εαυτό του, στον βαθμό που είναι δυνατόν πάντα, και αφήνει την ιστορία να μιλήσει για ηθικές αξίες και διλήμματα, ενώ ταυτόχρονα στήνει ένα πολύ ρεαλιστικό σκηνικό για την δράση. Η οποία όταν εκδηλώνεται, σου σηκώνει την τρίχα και σε κάνει να σφίγγεις γροθιές και νύχια με αγωνία. Χαρακτηριστικότερη όλων μία σκηνή σε ένα χαμάμ που θα μείνει χαραγμένη στην μνήμη όσων αντέχουν να κοιτούν τη οθόνη!

Super ήταν.

The Bourne Ultimatum (review)

Το 'δα! Και είναι απλά γα-μά-το! Οι Άγγλοι λένε "my cup of tea". Ε, λοιπόν εγώ είχα "a full bucket of tea" όταν είδα το Bourne Ultimatum.

O Paul Greengrass ξεπέρασε το εαυτό του, και μετά το The Bourne Supremacy, αλλά και το πιο πρόσφατο και πολύ καλό "United 93", μας δίνει εδώ μία από τις πιο καλοφτιαγμένες ταινίες δράσης, ever.

Η ταινία ξεκινά και δεν προλαβαίνεις να πάρεις ανάσα. Όταν ησυχάζει η δράση κάποιες στιγμές, κάτι δεν σου πάει καλά. Θες να ξαναρχίσει το τρέξιμο. Οι σκηνή παρακολούθησης σε ένα σταθμό του μετρό στο Λονδίνο είναι υποδειγματική. Η σκηνή στην Ταγγέρη είναι μια έκρηξη αδρεναλίνης. Θες να σηκωθείς, να τρέχεις στο σινεμά και να πλακώνεις στο ξύλο όποιον βρεις μπροστά σου. ΠΟΡΩΣΗ! Τρελά σκηνικά ακολουθούν έπειτα, στους δρόμους της Νέας Υόρκης.


Paul Greengrass with Matt Damon, on location in Tangier.

Παράλληλα με την δράση, η υπόθεση είναι πολύ καλογραμμένη, και μαζί με τους χαρακτήρες και τους ηθοποιούς που τους υποδύονται, συνθέτεται μια ταινία χωρίς ψεγάδια από την αρχή ως το τέλος.

Κρίμα που μάλλον θα είναι το τελευταίο μέρος της σειράς. Η σειρά που όχι απλά έδωσε νέα πνοή στην κατασκοπική περιπέτεια, αλλά που επαναπροσδιόρισε τι σημαίνει ταινία δράσης στις μέρες μας.

Not to be missed!

Ratatouille

Πιστός στο ραντεβού με τις ταινίες της Pixar, είχα την χαρά να δω τον φοβερό "Ρατατούη" να δημιουργεί απίστευτες συνταγές στην μεγάλη οθόνη. Η ταινία περιέχει μεγάλες δόσεις κινηματογραφικής μαγείας, από αυτές που ελάχιστες φορές ζούμε πλέον στο σινεμά. Η ποιότητα της παραγωγής είναι πρωτοφανής και οι εικόνες που βλέπεις ονειρικές. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι όχι πως καταφέραν για ακόμα μια φορά να δώσουν ανθρώπινη υπόσταση σε ζώα, αλλά το πόσο πετυχημένοι είναι οι ανθρώπινοι χαρακτήρες. Το performance του αρχι-σεφ Skinner π.χ. είναι μάλλον ο κωμικός ρόλος της χρονιάς!



Το σενάριο έχει κάποια μικρά σκαμπανεβάσματα προς το τέλος, αλλά στο σύνολο της η ταινία είναι από τις καλύτερες που έκανε ποτέ η Pixar (και αυτό από μόνο του σημαίνει πολλά).

Γευτείτε το φρέσκο στις αίθουσες

James Bond in Siena, Italy

Κανονικά αυτό θα ήταν το πρώτο post μετά τις διακοπές, αλλά μας έπιασαν οι φωτιές στον ύπνο...

Η μεγάλη είδηση για εμένα λοιπόν, τον Αύγουστο που μόλις πέρασε, ήταν πως ήδη ξεκίνησαν άτυπα τα γυρίσματα της επόμενης ταινίας Bond, της 22ης κατά σειρά. Και ξεκίνησαν εσπευσμένα (κανονικά η παραγωγή θα αρχίσει τον Γενάρη του 2008) μιας και έπρεπε να γυριστεί μία σκηνή που αφορά ένα πραγματικό event που γίνεται μόνο δύο φορές τον χρόνο.



Και αυτό το event δεν είναι άλλο από το Palio, την παραδοσιακή ιπποδρομία που γίνεται στην πανέμορφη πόλη της Siena, στην μαγευτική πλατεία Piazza del Campo στις 2 Ιουλίου και 16 Αυγούστου κάθε χρόνο.

Στις 16 Αυγούστου 2007, 14 κάμερες στήθηκαν γύρω από την πλατεία για να κινηματογραφήσουν τον αγώνα ο οποίος θα εμφανίζεται στην νέα ταινία στο "background". Η υπόθεση θέλει τον Bond να καταδιώκει κάποιον "κακό" στους στενούς πλακόστρωτους δρόμους της πόλης με την Aston Martin, και έπειτα σε ένα κυνηγητό πάνω στις οροφές των κτιρίων της Siena ενώ διεξάγεται το Palio, αλλά και στις μυστικές κατακόμβες της πόλης!



Όλα αυτά φαντάζομαι θα γυριστούν από τον Γενάρη και μετά, αλλά παρόλα αυτά ο Daniel Craig ήταν στις 16 Αυγούστου στην Siena με το συνεργείο και παρακολούθησε το ιστορικό Palio. Έναν αγώνα που γίνεται με τους ιππείς να αντιπροσωπεύουν τις 17 φαμίλιες της Siena καβαλώντας τα άλογα χωρίς σέλα και με πολλά ατυχήματα λόγω των επικινδύνων στροφών.



Η Siena όπως ίσως γνωρίζουν κάποιοι, είναι η αγαπημένη μου πόλη στην Ιταλία και την έχω επισκεφτεί και τις 4 φορές που έχω ταξιδέψει εκεί. Η χαρά μου λοιπόν είναι διπλή, μιας και ο Bond θα βρίσκεται στα "λημέρια" μου, αλλά και γιατί έχει τύχει πάντα να πηγαίνω εκεί τα Χριστούγεννα (η τελευταία ήταν τα Χριστούγεννα του 2004), οπότε το Palio μόνο από φωτογραφίες το είχα δει ως τώρα.



Τον Νοέμβρη του 2008 όμως, που βγαίνει ο καινούργιος Bond, θα το θαυμάσουμε όλοι στην μεγάλη οθόνη...

The Bourne Ultimatum

Βγαίνει αύριο 3 Αυγούστου στην Αμερική η τρίτη ταινία με τον Jason Bourne, το "Bourne Ultimatum"

Όσοι διαβάζετε αυτό το blog από καιρό θα ξέρετε πόσο λάτρεψα την πρώτη ταινία της σειράς "Bourne Identity" του 2002 αλλά και πόσο μ' άρεσε και η δεύτερη, το "Bourne Supremacy" του 2004. (Τα δύο προηγούμενα links οδηγούν σε μερικά από τα παλαιότερα postings του blog αυτού)

Τώρα θα δούμε την τρίτη συνέχεια και μάλλον και την τελευταία σύμφωνα με τα λεγόμενα του Matt Damon ο οποίος πρόσφατα είπε πως δεν θέλει να ξαναπαίξει τον Bourne.

Πάντως οι κριτικές μέχρι τώρα είναι πάρα πολύ καλές και το trailer δείχνει πολλά υποσχόμενο.

Δείτε επίσης το επίσημο site το οποίο είναι εξαιρετικό, αλλά και το διαδραστικό παιχνίδι "Search for Bourne" μέσω του Google.

Όπως λέει και το tag line, "This Summer Jason Bourne Comes Home".

He's more than welcome.

North by Northwest σε καλοκαιρινό σινεμά

Και μιας και έχουμε καταπιαστεί με τις κατασκοπικές υποθέσεις τον τελευταίο καιρό, να και η ευκαιρία να δείτε (όσοι δεν το έχετε κάνει) την ταινία πρότυπο.



Το περίφημο "ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ" (1959) του Άλφρεντ Χίτσκοκ, παίζεται αυτές τις μέρες σε καλοκαιρινά σινεμά της Αθήνας.

Δείτε τον master of suspense να παρουσιάζει το πρωτότυπο trailer.



Διαβάστε και ένα μικρό απόσπασμα από την στήλη σινεμά, στο Αθηνόραμα.

Υπάρχουν και φιλμ όπως το «Στη Σκιά των Τεσσάρων Γιγάντων», βέβαια, μέσα από τα οποία μπορείς να ανακαλύψεις τον κινηματογράφο από την αρχή. Κατασκοπική περιπέτεια, love story καταδίωξης, διεστραμμένο οδοιπορικό ενηλικίωσης (από την καταπιεστική μητέρα της αρχής στο μακρόσυρτο φιλί και την είσοδο του τρένου στο τούνελ του φινάλε), η διασκεδαστικότατη «Σκιά...» του 'Αλφρεντ Χίτσκοκ είναι πίσω απ' όλα αυτά ένα ευφυές, παιχνιδιάρικο σχόλιο πάνω στους ίδιους τους μηχανισμούς της κινηματογραφικής απόλαυσης.

Αν δεν το έχετε δει, μην το χάσετε. Και αν το έχετε δει, καιρός να ξαναδείτε. Μία από τις αγαπημένες μου ταινίες όλων των εποχών. (Μαζί με πολλές άλλες του Χίτσκοκ φυσικά)

Indiana Jones 4, in production

Μπορεί να τα έχετε ακούσει τα νέα εδώ και λίγο καιρό, πως από τις 18/6/07 έχουν αρχίσει τα γυρίσματα του 4ου Indiana Jones, που δεν φέρει ακόμα επίσημο τίτλο, αν και ο επικρατέστερος είναι "The City of the Gods".

UPDATE 11/09/07: Ο τίτλος της ταινίας είναι επίσημα "Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull".


Ο Χάρισον Φορντ δείχνει μια χαρά για την ηλικία του (νομίζω είναι πλέον 65), και το σενάριο αναγνωρίζει το γεγονός ότι έχει μεγαλώσει (η υπόθεση είναι στην δεκαετία του 50). Υποτίθεται δε, πως το σενάριο είναι πολύ καλό, τόσο που έπεισε τελικά όλη την παρέα των Spielberg, Lucas και Ford να επιστρέψουν, μετά από πολλές περιπέτειες.

Να και ένα video από την πρώτη μέρα των γυρισμάτων.



Οι fans παρακολουθούν τα γυρίσματα αυτές τις μέρες στο Los Angeles και την Hawaii και τα reports συνεχίζουν τα καταφθάνουν.

Μιας και ανέκαθεν λάτρευα τον Indiana Jones και οι τρεις ταινίες του --αλλά και οι δημιουργοί τους-- έχουν μυθική σημασία για εμένα, είμαι αρκετά ενθουσιασμένος με την προοπτική του να ξαναδώ τον Indy στην μεγάλη οθόνη, αν και για τους ίδιους λόγους, κάτι μέσα μου λέει πως ίσως να ήταν καλύτερα όλα να είναι τελειώσει με τους καβαλάρηδες να φεύγουν στο μαγικό ηλιοβασίλεμα του "Last Crusade"...



Θα το μάθουμε στις 22 Μαϊού 2008, που είναι προγραμματισμένη η κυκλοφορία της νέας ταινίας.

Σβήνει ο ήλιος;

Κάποιος τρελαμένος(;) Έλληνας λέει πως θα σβήσει ο ήλιος σε 14 μέρες... Και έχει φτιάξει ένα πολύ ενδιαφέρον blog για να αναπτύξει μία απίστευτη θεωρία η οποία ακούγεται τρομακτική. Τι λέτε;

Ότι και αν είναι θα μάθουμε ελπίζω όλοι σύντομα.

Oscars 2007 wrap up

Ξενύχτησα προχτές να δω τα Oscars όπως συνηθίζω εδώ και πολλά χρόνια, με την διαφορά πως φέτος μετά βίας πρόλαβα να δω τις 5 υποψήφιες ταινίες για καλύτερη ταινία μέχρι και την τελευταία στιγμή. Μάλιστα 2 από αυτές, το The Queen και το Babel αναγκάστηκα να τις δω κατεβασμένες από το Internet, ενάντια στην θέληση μου για ποιοτική προβολή των ταινιών. Οι συνθήκες και το τρέξιμο όμως βλέπετε...

Εν' πάση περιπτώσει, θεωρώ το The Queen ένα αξιοπρεπές και ενδιαφέρον TV movie, και το Little Miss Sunshine μια ευχάριστη κωμωδία για τον θρίαμβο του outcast και την πραγματική έννοια της οικογένειας με την οποία πολύς κόσμος μπορεί να ταυτιστεί. Το The Departed το έχω αναλύσει και μου άρεσε πολύ (αλλά δεν το θεωρώ κορυφαία ταινία της χρονιάς ή του Martin Scorsese). To Babel μου άρεσε πολύ μπορώ να πω, και μου άρεσε ιδιαίτερα και η μουσική του που πήρε και το Oscar. Αυτό όμως που από τα 5 εγώ θεωρώ καλύτερο, και σαν ταινία που μετά και από 10 χρόνια θα έχει αξία είναι το Letters from Iwo Jima. Μεγάλη ταινία, σημαντικό θέμα, σπουδαία αντιμετώπιση από τον Clint Eastwood. Ίσως η καλύτερη του ταινία κατά την ταπεινή μου άποψη. Αλλά τα Oscars είναι μια άλλη υπόθεση...

Τα Oscars έχουν να κάνουν με το show, με την ιστορία, και με την δικαίωση των κόπων κάποιων καλλιτεχνών, είτε για την ταινία που κάνανε φέτος, είτε για όλα όσα έχουν κάνει στο παρελθόν.


Clint Eastwood gives Ennio Morricone a life time achievement award.

Και φέτος επιτέλους βραβεύτηκε ο Ennio Morricone για όλες τις αξέχαστες κλασσικές μουσικές που έχει γράψει. Και αυτό με χαροποίησε πολύ.

Φέτος επιτέλους δώσανε το Oscar σκηνοθεσίας στον Martin Scorsese, έστω και αν το άξιζε άλλες 2 φορές στο παρελθόν τουλάχιστον, και ειδικά για το "Raging Bull". Το ήθελε όμως και το θέλαμε όλοι όσοι τον θεωρούμε έναν από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες των τελευταίων 30 χρόνων. Το είπε και ο ίδιος εξάλλου:

"So many people have been wishing this for me over the years...doctors, strangers...this is for you."

Και πήρε το βραβείο από μια πολύ καλή παρέα, σε μια όμορφη και αστεία σκηνή. Τρεις από τους μεγαλύτερους επίσης σκηνοθέτες & παραγωγούς της γενιάς του να αστειεύονται μεταξύ τους για την χαρά του να παίρνεις ή να δίνεις το βραβείο.



Στα υπόλοιπα σημεία, γενικά χάρηκα την τελετή η οποία είχε πολλές όμορφες και αστείες στιγμές, χάρη και στην ευρηματική Helen Degeneres. (Highlights της τελετής μπορείτε να δείτε στην homepage του Oscar.com)

Άντε και του χρόνου! (Με ποιο πολλές ταινίες στο cinema...)

Υποψηφιότητες Oscar

Ανακοινώθηκαν χτες οι υποψηφιότητες των Oscar για την χρονιά που πέρασε. Γενικά έχουν μοιραστεί οι υποψηφιότητες σε πολλές διαφορετικές ταινίες, και πολλές παραγωγές από χώρες εκτός Αμερικής (ιδιαίτερα σε Μεξικανούς σκηνοθέτες & σεναριογράφους). Ένα από τα παράξενα είναι πως το "Dreamgirls" συγκέντρωσε τις περισσότερες υποψηφιότητες (8) αλλά δεν κατάφερε να είναι μέσα στις υποψήφιες ταινίες για το Oscar καλύτερης ταινίας.

Τα στοιχήματα έχουν αρχίσει για το αν θα καταφέρει ο Peter O'Toole και ο Martin Scorsese να πάρουν επιτέλους ένα χρυσό αγαλματάκι στην καριέρα τους. Και εγώ αρχίζω τον αγώνα να δω τουλάχιστον τις υπόλοιπες υποψήφιες για καλύτερη ταινία (εκτός του Departed που έχω ήδη δει) έως τις 25 Φεβρουαρίου που θα απονεμηθούν τα βραβεία.

Πέθανε ο Μπάμπης Ακτσόγλου...

Όταν διαβάζεις κάποιον άνθρωπο κάθε εβδομάδα για πάνω από 20 χρόνια, είναι πλέον σαν να τον ξέρεις προσωπικά. Και έτσι στεναχωρήθηκα αφάνταστα όταν διάβασα σήμερα πως ο αγαπημένος μου κριτικός κινηματογράφου πέθανε ξαφνικά.

Ο Μπάμπης Ακτσόγλου ήταν ο κυριότερος λόγος για τον οποίο αγόραζα το Αθηνόραμα εδώ και "μια ζωή", κάθε εβδομάδα. Διάβαζα όλες τις κριτικές του για όλες τις ταινίες, ακόμα και αν δεν έβλεπα κάποιες από αυτές. Η άποψη του για τις ταινίες αποτελούσε το σημείο αναφοράς μου. Η γνώμη του με καθοδηγούσε για το ποιες ταινίες να δω, αλλά και σχημάτιζε και την γνώμη μου (και την γνώση μου) για όλες τις ταινίες που έχουν κυκλοφορήσει εδώ και 20 χρόνια. Με τις κριτικές του μπορεί να διαφωνούσα κάποιες φορές, αλλά και πάλι επηρέαζαν την άποψη μου.

Όταν οι φίλοι και γνωστοί μου με χαρακτήριζαν κινηματογραφόφιλο και μεγάλο γνώστη σε λεπτομέρειες του κινηματογράφου, στην ουσία μίλαγαν για την γνώση που είχα αποκτήσει από εκείνον. Όταν κέρδιζα στις "παντομίμες" στην παρέα μου, το όφειλα σε εκείνον.

Τον Μπάμπη Ακτσόγλου τον είχα δει από μακρυά σε δημοσιογραφικές προβολές και avant premiere που διοργάνωνε το Αθηνόραμα. Δεν του είχα μιλήσει ποτέ, δεν του είχα γράψει ποτέ. Αυτός όμως, ήταν σαν να μου έγραφε προσωπικά, κάθε εβδομάδα, κάθε χρόνο.

Θα μου λείψουν τα γράμματά του.

Η επίσκεψη στο σινεμά δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια. Γιατί δεν θα ξέρω τι θα σκεφτόταν ο Μπάμπης Ακτσόγλου για την ταινίες που θα βλέπω πια...

The Departed

Χτες είδα την νέα ταινία του Martin Scorsese "The Departed" με το πολυπληθέστερο καστ αστέρων εδώ και καιρό (Leonardo DiCaprio, Matt Damon, Jack Nicholson, Mark Wahlberg, Martin Sheen, Alec Baldwin).

Η ταινία είναι remake του μεγάλου Ασιατικού σουξέ "Internal Affairs", αλλά μοιάζει σαν να έγινε για πρώτη φορά εδώ, μιας και το σενάριο και οι διάλογοι του William Monahan σκίζουν, όπως και η σκηνοθεσία του Scorsese ο οποίος είναι ο αδιαμφισβήτητος "βασιλιάς" των γκανγκστερικών ταινιών.

Αυτός που επίσης ξεχωρίζει είναι ο Leonardo DiCaprio, στην πιο καλή του ερμηνεία ως τώρα, ο οποίος όσο μεγαλώνει αποδεικνύει πόσο καλός ηθοποιός ήταν ανέκαθεν, πριν καν όλοι τον δουν για πρώτη φορά στον "Τιτανικό". Ο Jack Nicholson κάνει τα δικά του με πολύ κέφι (κοντεύοντας να βγει εκτός ταινίας ώρες ώρες) ο Damon είναι καλός για ακόμα μια φορά και ο Mark Wahlberg κλέβει την παράσταση με το απίστευτο βρισίδι που ρίχνει σε όλους.

Μπορεί να μην είναι η ταινία της χρονιάς (όπως μπορεί να υποδηλώνουν οι πολλές υποψηφιότητες της στις Χρυσές Σφαίρες) αλλά πρόκειται για την καλύτερη ταινία του Martin Scorsese εδώ και χρόνια, και ένα πολύ καλοδουλεμένο και δυνατό αστυνομικό θρίλερ.

Χρυσές Σφαίρες 2007

Για να μην ξεχνιόμαστε (που εγώ το έχω δυστυχώς ξεχάσει το άθλημα του movie going, με μωρό παιδί και ένα κάρο δουλειά) επανέρχομαι σε κινηματογραφικά νέα μετά από το πολύ web 2.0 που έπεσε τελευταία...

Βγήκαν λοιπόν σήμερα οι υποψηφιότητες για τα Golden Globes, ή "Χρυσές Σφαίρες" για την χρονιά που μας πέρασε. Τις περισσότερες υποψηφιότητες στις ταινίες έχουν συγκεντρώσει το Babel του Alejandro González Iñárritu με 7 συνολικά και το The Departed του μεγάλου Martin Scorsese με 6. Και οι δύο ταινίες είναι υποψήφιες και στην κατηγορία "Καλύτερη Δραματική ταινία" -- και τις δύο ταινίες δυστυχώς ΔΕΝ τις έχω ακόμα δει ακόμα :-(

Δεν έχω δει δυστυχώς ούτε το "The Queen", που είναι επίσης υποψήφιο για Καλύτερη Δραματική ταινία και έχει 4 υποψηφιότητες συνολικά, ενώ δεν έχουν βγει ακόμα τα Bobby και Little Children που συμπληρώνουν την πεντάδα των δραματικών ταινιών.

Ο κύριος Λεονάρντο Ντι Κάπριο είναι υποψήφιος για τους δύο δραματικούς του ρόλους στο The Departed και το Blood Diamond, ενώ ο αγαπημένος Κλιντ Ίστγουντ είναι επίσης αντιμέτωπος με τον εαυτό του για καλύτερος σκηνοθέτης, για τις δύο φετινές του ταινίες "Flags of Our Fathers" και "Letters From Iwo Jima" (λένε πως το δεύτερο είναι και το καλύτερο).

Στις καλύτερες κωμωδίες συγκαταλέγονται ο Borat και τα The Devil Wears Prada, Dreamgirls (με 5 συνολικά υποψηφιότητες για αυτό το μιούσικαλ), Little Miss Sunshine και Thank You For Smoking.

Κατ' τα άλλα, το "United 93" που κάποιοι το περιμένανε στην πεντάδα δραματικών ταινιών, δεν εμφανίστηκε. (Αυτό το είδα αρχές τις χρονιάς και μ' άρεσε πολύ).

Σε ότι αφορά τις τηλεοπτικές σειρές, το "Lost" και το "24" (που βλέπω) έχουν από δύο υποψηφιότητες το καθένα. (Και τα δύο και για καλύτερη δραματική σειρά)

Τα βραβεία θα απονεμηθούν την Δευτέρα 15 Ιανουαρίου.

Μπορείτε να δείτε όλες τις υποψηφιότητες εδώ.

Truth in Advertising

Η ταινία αυτή παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Καννών του 2001 και έκτοτε μικρά clips κυκλοφορούν ανάμεσα στις διαφημιστικές εταιρίες όλου του κόσμου υπό την μορφή viral.

Δείτε την ολόκληρη εδώ.



Απίστευτα αστεία και "αληθινή" σε όποια πλευρά και να είστε (Client or Agency)

Director Robert Altman Dies at 81

Robert Altman, the legendary director behind such modern classics as MASH, Nashville, The Player, and Gosford Park, died Monday night in Los Angeles; he was 81.

Very sad news I'm afraid. He was a true master of the art of moviemaking.

Legendary director Robert Altman, whose films included M*A*S*H*, Nashville, The Player, and most recently The Prairie Home Companion, and who received five Oscar nominations during his long career, died Monday in Los Angeles at age 81. The announcement was made by his film company, Sandcastle 5 Productions today (Tuesday). The cause of death was not disclosed. Earlier this year, he received a lifetime achievement Oscar from the Academy of Motion Picture Arts and Sciences. Accepting the award, Altman said, "No other filmmaker has gotten a better shake than I have. ... I've never had to direct a film I didn't choose or develop."

Casino Royale, a Bond fan's review

Ο James Bond όχι απλά επέστρεψε. Είναι σαν να ήρθε για πρώτη φορά!

Μικρή εισαγωγή στην σχέση μου με τον Bond. Είδα για πρώτη φορά ταινία Bond το 1984 στο σινεμά, το Octopussy με τον Roger Moore. Είδα όλες τις ταινίες στα επόμενα χρόνια σε video, σε re-releases στο cinema, καινούργιες ταινίες, κ.ο.κ. Διάβασα όλα τα βιβλία του Fleming και μία σειρά από άλλα βιβλία μελέτες πάνω στην σειρά. Ήμουν μέλος σε διεθνή fan clubs στην Αγγλία και Αμερική. Έφτιαξα το δικό μου James Bond site το 1996 το οποίο έμελλε να γίνει το πιο δημοφιλές 007 fan site στο web προς τα τέλη της περασμένης δεκαετίας. I know a few things about Bond I guess.

Κι όμως, τίποτα δεν με προετοίμαζε για αυτό που είδα στο Casino Royale πριν λίγες μέρες. Όπως έχω γράψει και στο παρελθόν ποτέ δεν ξετρελάθηκα με την επιλογή του Daniel Craig, ειδικά με τον τρόπο που εμφανίστηκε στην πρώτη press conference. Έπεσα ευχάριστα έξω. Πολύ έξω. Αλλά θα επιστρέψω στον Craig παρακάτω...

Πρώτα από όλα όμως η ταινία. Το story είναι στην ουσία γραμμένο από τον ίδιο τον Ian Fleming το 1953. Το πρώτο του βιβλίο, αυτό που θα καθόριζε τόσα πολλά για την δυτική pulp κουλτούρα στις επόμενες δεκαετίες, αυτό που δημιούργησε τον μεγαλύτερο κινηματογραφικό μύθο, είναι αυτό που σήμερα, το 2006 αποτελεί τον κορμό της νέας ταινίας, και αυτό που έχει συνεπάρει κοινό και κριτικούς. Οι χαρακτήρες του, η ατμόσφαιρά του, το story του και οι ανατροπές του είναι όλα εκεί. Το love story, η αλλαγή του χαρακτήρα του Bond, η συναισθηματική του μεταμόρφωση, το τέλος. (trying to keep this spoiler free).

Και εδώ είναι η μεγάλη "πλάκα" που έχουμε πάθει όλοι οι Bond fans. Κανείς μας δεν περίμενε μετά από τόσα χρόνια που οι ταινίες είχαν εντελώς απομακρυνθεί από το ύφος των βιβλίων, με τα πάνω και τα κάτω τους πάντοτε, πως σήμερα το 2006 θα μας "κέρναγαν" οι παραγωγοί την πιο σοβαρή και ουσιαστική σε πνεύμα και ουσία μεταφορά ενός από τα καλύτερα βιβλία του Fleming. Εκτός δηλαδή από τις πρώτες τρεις ταινίες του Connery και το θρυλικό On Her Majesty's Secret Service του 1969 με τον George Lazenby, καμία άλλη ταινία από τις 20 δεν μετέφερε τα βιβλία του Fleming στην μεγάλη οθόνη. Ο κινηματογραφικός Bond ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. (Με τα καλά και τα κακά του πάντοτε.)

Το δώρο μας λοιπόν, είναι εδώ και λέγεται Casino Royale. Η πρώτη ταινία Bond εδώ και αρκετά χρόνια με ένα story που έχει νόημα, με χαρακτήρες τρισδιάστατους, με δράση που πηγάζει από το story και όχι από την ανάγκη εντυπωσιασμού και χρήσης ειδικών εφέ.

Και όλα αυτά από ένα cast απίστευτα καλό. O Daniel Craig είναι ο χαρακτήρας του Ian Fleming. Ο Daniel Craig είναι ο James Bond. Για κανέναν άλλον εκτός από τον Sean Connery δεν θα μπορούσε να ευσταθεί αυτός ο ορισμός, αλλά ο Daniel Craig έχει καταφέρει το ακατόρθωτο. Από ο πιο "μισητός" Bond κατά την διάρκεια των γυρισμάτων, να έχει γίνει ο πιο αγαπητός και εκτιμημένος από όλον τον κόσμο. Και αυτά γιατί είναι αληθινός. Με τρισδιάστατη ερμηνεία, δυναμική, και σίγουρη. Νοιάζεσαι για πρώτη φορά για το τι συμβαίνει σε αυτόν. Πιστεύεις ότι μπορεί και να μην τα καταφέρει. Πονάς όταν χτυπάει ή βασανίζεται. Γουστάρεις όταν κερδίζει την καρδιά της ηρωίδας. Πορώνεσαι όταν στο τέλος λέει το όνομα του.

Η Εύα Γκρην, απλά θεά! Όχι απλά όμορφη, αλλά επίσης αληθινή. Έξυπνη, αινιγματική, ερωτεύσιμη. Η Τζούντι Ντεντς στον ρόλο της M ξεπερνάει τις ερμηνείες της στις ταινίες του Bronsnan, και από ξένη με τον κόσμο του Bond και "ανταγωνιστική" φιγούρα γίνεται μητριαρχική. (as in "M"). Τα ίδια ισχύουν για τον Mads Mikkelsen στον ρόλο του Le Chiffre αλλά και για τον Giancarlo Giannini στον ρόλο του Mathis, ρόλος ο οποίος είναι αναβαθμισμένος και --dare I say-- βελτιωμένος σε σχέση με αυτόν του βιβλίου.

Τα τοπία μαγευτικά επιτέλους, έπειτα από τα μουντά, ψεύτικα locations των ταινιών του Brosnan. Η μουσική έχει επιτέλους μελωδία και ώρες ώρες σε συνεπαίρνει. Η Aston Martin είναι κούκλα, και οι λίγες σκηνές δράσης, ειδικά η αρχική, είναι πρωτότυπες, αγωνιώδης και με πραγματικούς ανθρώπους που τρέχουν, πηδούν και παλεύουν σε αληθινούς χώρους. Όχι CGI ψευτιές και blue screen. Όχι μοντάζ που δεν σε αφήνει να δεις τι γίνεται.

Ο πραγματικός Bond λοιπόν είναι εδώ και είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς μετά από τόσα χρόνια που έμαθε να ικανοποιείται με υποκατάστατα. Μόλις τώρα συνειδητοποιώ πόσο χαμένα πήγαν τα χρόνια του Pierce Brosnan (με εξαίρεση ίσως το GoldenEye) και ειδικά το χαζό Die Another Day (specially the second half).

Είναι για πρώτη φορά που δεν μπορώ να περιμένω για το επόμενο. Το ερώτημα είναι αν θα τα καταφέρουν τόσο καλά και σε δύο χρόνια. Μέχρι τότε προλαβαίνω να το δω 5-6 φορές ακόμα!

Again, see you at the cinema. Ian Fleming's James Bond is there.

Casino Royale, Becoming Bond

ΟΚ, μία εβδομάδα έμεινε μέχρι να "ανοίξει" η ταινία σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα, και οι ελάχιστοι που διαβάζεται αυτό το blog θα πρέπει να ανεχτείτε τον ενθουσιασμό μου για λίγο καιρό ακόμα, μιας και τα νέα από όλο τον κόσμο για την ταινία είναι φανταστικά.

Μετά από όλους τους Βρετανούς δημοσιογράφους που είδαν την ταινία την περασμένη Παρασκευή και είπαν τα καλύτερα: "Βαθιά υπόκλιση των Βρετανών σινεκριτικών στο νέο Τζέιμς Μποντ, Ντάνιελ Κρεγκ", τώρα είναι και η σειρά των μεγαλύτερων περιοδικών στην Αμερική να δώσουν τα εύσημα στο Casino Royale.

Casino Royale sees Bond himself recharged with fresh toughness and arrogance, along with balancing hints of sadism and humanity, just as the fabled series is reinvigorated by going back to basics.
Todd McCarthy
Variety (Full Review)

A Bond reboot that explores the fascinating early career of 007.
Kirk Honeycutt
Hollywood Reporter (Full Review)

Οι σκηνές και τα διάφορα trailers και TV spots που έχουν κυκλοφορήσει στο Internet είναι διαφωτιστικά, και σίγουρα αργά ή γρήγορα όλοι θα εκτεθείτε στο παγκόσμιο marketing campaign σε συνεργασία με διάφορες εταιρίες (Heineken, Sony, etc)

Δείτε όμως εδώ το άκρως κατατοπιστικό και τρομερά ενδιαφέρον making off documentary από το ITV. Από τα καλύτερα αφιερώματα που έχω δει τελευταία.


Becoming Bond - Part I - Introduction


Becoming Bond - Part II - The Cast


Becoming Bond - Part III - Filming

Η ταινία ξεκινάει 16 Νοεμβρίου στην Ελλάδα και Αγγλία, και 17 Νοεμβρίου στην Αμερική και σε όλο τον κόσμο.

See you inside the theater. Bond is Back!

Children of Men

Ο αγαπητός μου (wish he was Bond) Clive Owen κατάφερε και πάλι να πρωταγωνιστεί σε μία εκπληκτική ταινία. Το "Children of Men" του κύριου Alfonso Cuarón, βασισμένη στο βιβλίο της P.D. James για το κοντινό μέλλον της ανθρωπότητας. (IMDB page)

Η ταινία είναι μία τρομακτική ματιά στο μέλλον, που σε κάνει να σκέφτεσαι πολλά πράγματα για το που βαδίζουμε όλοι μας, αλλά και για το πόσο σημαντικό είναι να φέρνει κανείς παιδιά σε αυτό τον κόσμο.

Το story έχει ως εξής: Είμαστε στο 2027 και ο νεώτερος άνθρωπος στον πλανήτη έχει μόλις πεθάνει σε ηλικία 18 χρονών! Και αυτό γιατί εδώ και 18 χρόνια δεν έχει γεννηθεί κανένα νέο παιδί μιας και οι γυναίκες έχουν γίνει στείρες σε όλα τα μέρη της γης από ανεξήγητους παράγοντες (αν και όλοι υποπτεύονται την μόλυνση του περιβάλλοντος). Φυσικά μόνο και μόνο αυτό το γεγονός, να ξέρεις πως δεν υπάρχει συνέχεια και πως το τέλος του κόσμου πλησιάζει, αλλάζει πολύ τα δεδομένα και την διάθεση του κόσμου. Στην Αγγλία που φαίνεται να βρίσκεται αποκλεισμένη από όλο τον υπόλοιπο κόσμο (κάτι τέτοιο δεν γινόταν και στο "V for Vendetta";) η κυβέρνηση κυνηγάει τους μετανάστες και τους κλείνει σε φυλακές που μοιάζουν πολύ με αυτά που στις μέρες μας συμβαίνουν στις Αμερικάνικες φυλακές του Γουαντάναμο. Και ενώ η τεχνολογία έχει όπως φαίνεται προχωρήσει κάπως (digital ink posters και μεγάλα LCD billboards υπάρχουν παντού στην πόλη) η εικόνα του Λονδίνου έχει μια αύρα παρακμής, βρωμιάς και εγκατάλειψης.

Είναι χαρακτηριστικό ένα graffiti σε έναν τοίχο που λέει "THE LAST ONE TO DIE, PLEASE TURN OUT THE LIGHT"!

Σε αυτό το περιβάλλον ο κεντρικός χαρακτήρας της ταινίας θα προσπαθήσει να διασώσει την τελευταία ελπίδα της ανθρωπότητας, φυγαδεύοντας μία μετανάστρια που με έκπληξη μαθαίνει πως είναι έγκυος, προς την κρυφή οργάνωση "The Human Project που φιλοδοξεί να δώσει μια νέα αρχή.

Η ιστορία από μόνη της είναι φοβερή, αλλά αυτό που ανυψώνει την ταινία στο επίπεδο αριστουργήματος είναι η συναρπαστική σκηνοθεσία του Alfonso Cuarón. Το κλίμα της ταινίας μοιάζει τόσο αληθινό που βγαίνοντας έξω από το σινεμά νομίζεις ακόμα πως βρίσκεσαι στο 2027. (Always a sign of a great movie, when it haunts you outside the theater). Υπάρχουν δε σκηνές δράσης που είναι ότι πιο τρομερό έχω δει τον τελευταίο καιρό. Σε παίρνουν και σε "σηκώνουν".

Υπάρχει επίσης ένα πολύ καλό και πιστευτό cast, και ο "θεός" πια Michael Caine σε έναν από τους καλύτερους δεύτερους ρόλους του.

Δείτε το άμεσα. Το μέλλον είναι κοντά.

Casino Royale final poster

The final poster was released today and it looks good IMHO. Read this great advanced review of the film at AICN. (contains minor spoilers). This film will rule! :-)

Casino Royale Theatrical Trailer

OH MY GOD!

Αυτό είναι το καλύτερο Bond trailer που έχω δει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. And I've seen a few ;-)

Τα πάντα για αυτά την ταινία δείχνουν να έχουν φτιαχτεί τέλεια. Σενάριο που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο βιβλίο του Ian Fleming, χαρακτήρες και υπόθεση με πραγματική διάσταση, φοβερό καστ και η θέληση να γίνει μια σπουδαία ταινία. Και αν και αρχικά στους περισσότερους ο Daniel Craig δεν ταίριαζε με την καθιερωμένη εικόνα του Bond, η αλήθεια είναι πως εδώ δείχνει πολύ καλύτερος και η ερμηνία του να έχει βρει ακριβώς το στυλ που χρειάζεται ο χαρακτήρας.

Και το καινούργιο trailer απλά φοβερό! Η μουσική σε ξεσηκώνει, οι διάλογοι σε κάνουν να χαμογελάς πονηρά, τα locations και οι φωτογραφία πανέμορφα, και το τέλος... Το τέλος δεν παίζεται!

Συμβουλή: Αν έχετε την δυνατότητα και την υπομονή, κατεβάστε οπωσδήποτε μία από τις μεγαλύτερες διαστάσεις που βρίσκονται σε Quicktime από εδώ. (Προσοχή όμως, το "Super High Quality" είναι 167ΜΒ!)

Ανυπομονώ για τις 17 Νοέμβρη!

The DaVinci Code, movie review

Αφού έχω γράψει για το DaVinci Code, από το 2004 που διάβασα το βιβλίο, και έπειτα κατά την διάρκεια των γυρισμάτων και την κυκλοφορία της ταινίας, φυσικό είναι να αναφερθώ και στην ίδια την ταινία με τα παρακάτω.

Κατ' αρχή, για όσους δεν την έχουν δει ακόμα, η ταινία σε αντίθεση με την εικόνα που δόθηκε, δεν είναι "μάπα". Είναι ΟΚ! Εδώ όμως είναι και το πρόβλημα. Lost potential... Με τέτοιο υλικό από πίσω της, τόσο ντόρο, τέτοια φασαρία, και τόσο "αποκαλυπτική" (και αμφιλεγόμενη) υπόθεση, η ταινία θα μπορούσε να είναι το αστυνομικό θρίλερ της δεκαετίας...

Το πρόβλημα για εμένα συνοψίζεται στα εξής:

1ον, ο Tom Hanks, αν και ιδιαίτερα αγαπητός, δεν είναι ο Robert Langdon που διάβασα σε δύο βιβλία... Ο ρόλος είναι γραμμένος για ένα Harisson Ford πριν 15-20 χρόνια, αλλά ο Tom Hanks, όχι πλέον στα νιάτα του ο ίδιος, είναι κάπως υποτονικός και δείχνει ίσως "αδιάφορος" με τα όσα τρομερά και φοβερά συμβαίνουν γύρω του, λες και είχε διαβάσει το βιβλίο και ήξερε την υπόθεση αντί να την βιώνει...

2ον, η ταινία δυστυχώς μεταφέρει όσο πιο πιστά μπορεί την υπόθεση του βιβλίου, αλλά δεν την προσαρμόζει για το μέσο. Έτσι όσα λειτουργούσαν τέλεια στις σελίδες, το interaction με τον αναγνώστη που πολλές φορές μπορούσε να λύσει ο ίδιος τους γρίφους ανατρέχοντας σε προηγούμενες σελίδες, διαβάζοντας ξανά και ξανά το ζητούμενο, παίζοντας με τα αναγράμματα και τους καθρέφτες [;-)], εδώ έχει χαθεί. Στην θέση του δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο. Δεν συμμετάσχουμε στον "σπάσιμο" του κώδικα.

3ον, όσο πιστή και να θέλει να είναι μία ταινία, είναι αδύνατον μέσα σε δυό-μιση ώρες να μεταδοθεί όλο το ιστορικό υπόβαθρο που έδωσε στο βιβλίο την διάσταση της πραγματικής αποκάλυψης. Λείπουν τα παραδείγματα, οι αναφορές, οι αναλύσεις. Γίνεται βέβαια μια προσπάθεια αναπαράστασης ιστορικών γεγονότων που απλά αναφέρονται στο βιβλίο (ένα από τα θετικά της μεταφοράς στην μεγάλη οθόνη) αλλά κι αυτά είναι πολύ γρήγορα και σποραδικά για να μπεις στο κλίμα. Έτσι η πιο ουσιαστική "αμφισβήτηση" του βιβλίου, (πως είναι δυνατόν σε μία θρησκεία να μην υπάρχει η θηλυκή θεότητα) περνάει γρήγορα και επιφανειακά.

Στα θετικά της ταινίας, ο φοβερός Ian McKellen, που δίνει πνοή και κέφι στην υπόθεση. Επίσης και το υπόλοιπο υποστηρικτικό καστ, (με εξαίρεση τους δύο πρωταγωνιστές) είναι πολύ κοντά στην εικόνα που είχα σχηματίσει διαβάζοντας το βιβλίο. Τα locations επίσης είναι καλά, αν και το μουσείο του Λούβρου μάλλον δεν χρησιμοποιήθηκε όσο θα έπρεπε. Εξάλλου λείπει μία σημαντική σκηνή στην αίθουσα με τους πίνακες. Η μουσική είναι αρκετά καλή και καταφέρνει να συμπληρώσει κάποιο από το κενό που η σκηνοθεσία αφήνει στην βαρύτητα των γεγονότων του τελευταίου μέρους.

Αποτυχία; Ναι, χάθηκε η ευκαιρία για να γίνει μια εξίσου συναρπαστική με το βιβλίο ταινία. Να πάτε να την δείτε; Ναι εννοείται. Ακόμα και έτσι, είτε το έχετε διαβάσει το βιβλίο είτε όχι, το θέμα εξακολουθεί να είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον.

PS. Μία από τις καλύτερες στιγμές στο βιβλίο, η αποκάλυψη της ταυτότητας του "δάσκαλου" έχει αλλαχτεί για λόγο άγνωστο, σε μία ταινία που γενικά ακολουθεί την δράση του βιβλίου κατά γράμμα. Και η αλλαγή είναι προς το χειρότερο. Μου κάνει εντύπωση μιας και σε ένα από τα trailer η σκηνή υπάρχει και φαίνεται να γυρίστηκε κανονικά...

Ελπίζω το "Angels and Deamons" να έχει μια καλύτερη κινηματογραφική "προσαρμογή"...

Casino Royale site online

Το νέο επίσημο site για το Casino Royale είναι στον αέρα. Αν και οι απαιτήσεις του σε broadband ταχύτητες σύνδεσης είναι δεσμευτικές, η καλή εκμετάλευση των δυνατοτήτων του Flash 8 σε συνδυασμό με έναν εμπνευσμένο σχεδιασμό, το κάνουν αρκετά ατμοσφαιρικό.

Αν και η ταινία ακόμα γυρίζεται, υπάρχουν ήδη κάποιες ωραίες φωτογραφίες, ένα πλήρες cast, μία περιγραφή της υπόθεσης και αρκετές background πληροφορίες για τον χαρακτήρα του James Bond, μιας και μιλάμε για μία "αναγέννηση" του μύθου, πίσω από την "αρχή".

Makes the movie feel even more promising.

The DaVinci Code: pre-buzz

Ah oh!

Μήπως κάποιοι βιαστήκανε να κάνουν pre-bookings στα cinema?

The Hollywood Reporter
Da Vinci never rises to the level of a guilty pleasure. Too much guilt. Not enough pleasure.

Time
Howard and Goldsman have efficiently touched all the bases. But they haven't found a way to replicate the book's page-turning urgency.

Variety
Director Ron Howard and screenwriter Akiva Goldsman have conspired to drain any sense of fun out of the melodrama, leaving expectant audiences with an oppressively talky film that isn't exactly dull but comes as close to it as one could imagine with such provocative material.

Κρίμα.

Mission: Impossible III

OK. Αυτή την φορά για αλλαγή, παρακολούθησα ένα μεγάλο "blockbuster" (more on that later) στην μεγάλη οθόνη, on opening weekend, ταυτόχρονα με το άνοιγμα σε όλο τον κόσμο. The summer is here and all that...

Σκέφτηκα λοιπόν πως τι καλύτερο από το να απολαύσει κανείς την τρίτη συνέχεια του Mission Impossible, που και καλά early reviews είχε (πανάθεμα τα) και καλό cast φαινόταν να έχει, και ο σκηνοθέτης του J. J. Abrams έκανε το ντεμπούτο του στην μεγάλη οθόνη μετά τις επιτυχίες του Alias και του Lost στην τηλεόραση.

Και νάτος ο Tom Cruise μαζί με τον φοβερό Philip Seymour Hoffman στην πρώτη σκηνή του έργου, να τα δίνουν όλα σε μια πολύ δυνατή σκηνή, και να πέφτουν καπάκι οι τίτλοι με το τρομερό theme, και όλα αυτά να σε κάνουν να πεις "Wow! Τι ταινιάρα θα δούμε πάλι ρε πούστ* μου;;;"

Αμ δε!

Το σενάριο είναι υποτυπώδες. Οι χαρακτήρες δεν έχουν αναπτυχθεί ούτε στο ελάχιστο. Δεν ξέρουμε καν ποιος είναι ποιος και γιατί κάνει αυτά που κάνει. Όλα υπάρχουν για να εξυπηρετηθούν οι σκηνές δράσεις που όμως και πάλι δεν νοιάζουν κανένα γιατί δεν αφορούν χαρακτήρες που μας νοιάζουν και δεν πηγάζουν από καταστάσεις και προβλήματα τα οποία μας έχουν εξηγηθεί πριν.

Με εξέρεση κάποιες ελάχιστες σκηνές και ευρήματα δανεισμένα από την τηλεοπτική σειρά και τις προηγούμενες ταινίες, όπως αυτό με την μάσκα στο Βατικανό, όλα τα άλλα αφήνουν το κοινό αδιάφορο, να χαζεύει κάποια locations, λίγο την "ομορφιά" του cast, και κατά τα άλλα να ζαλίζεται από την γρήγορη κίνηση της κάμερας σε πολύ κοντινά πλάνα (ώστε και πάλι να μην καταλαβαίνεις τι γίνεται) ή την εκκωφαντική ηχητική μπάντα να προσπαθεί να δώσει λόγο και αιτία στα δρώμενα.

Ελάχιστα σώζεται από όλα αυτά ο Philip Seymour Hoffman ο οποίος δεν έχει στην ουσία τίποτα να κάνει πέραν από το να απειλεί τον ήρωα. Κανένα όραμα... Κανέναν λόγο ύπαρξης. He’s there just to be a really bad guy.

Θα παραθέσω μερικά πολύ ενδιαφέροντα quotes από κριτικές του διεθνούς τύπου:

One of Cruise's most deeply cherished ambitions is to be a great actor, and this movie goes to great lengths to let him do that--sort of. You'll understand what I mean during the sequence in which there is more than one Philip Seymour Hoffman on the screen.
Premiere Magazine

Mr. Hoffman enlivens Mission: Impossible III, which otherwise droops, done in both by the maudlin romance and by Mr. Abrams's inability to adapt his small-screen talent -- evident in his capacity as the television auteur behind "Alias" and "Lost" -- to a larger canvas.
The New York Times

An inspired middle-hour pumped by some solid action gives you an idea how good the franchise could be, but we now live in a post-Bourne, recalibrated-Bond universe, where Ethan Hunt looks a bit lost.
Empire

Και θα σας παραπέμψω σε αυτό το καταπληκτικό review που τα λέει όλα. Ίσως να το διαβάσετε αφού δείτε την ταινία...

Και όσον έχει να κάνει με τον χαρακτηρισμό "blockbuster", φοβάμαι πως ήδη τα αποτελέσματα από το πρώτο weekend στην Αμερική ήταν απογοητευτικά παρά την μεγαλύτερη διαφημιστική εκστρατία ever.

Better rent the DePalma version. It's called "Mission: Impossible" and after 10 years, it can easily be considered a "classic".

Casino Royale teaser poster & teaser trailer!

Cool.

Even more cool: The teaser trailer has been seen on French TV this weekend. I don't know if you can stand the French dubbing, but the action & music are amazing.

Right-click to download in Xvid AVI file here (7,31Mb).

Or see this through YouTube below. (Lower quality and missing a couple of seconds at the end)



James Bond is coming back!

Inside Man

Που και που... σπάνια... μία στο τόσο... εκεί που δεν το περιμένεις, βλέπεις μια ταινία που σου θυμίζει γιατί πας σινεμά, in the first place. Σου θυμίζει πως ένοιωσες σαν παιδί όταν για πρώτη φορά σε συνεπήρε η σκοτεινή αίθουσα και παρακολούθησες μια ιστορία κολλημένος στην οθόνη για δύο ώρες.

Το πρώτο Matrix και το "The Bourne Identity" είναι πρόσφατα παραδείγματα. Ταινίες που δεν περίμενα κάτι ιδιαίτερο και με συνεπήραν ακριβώς για αυτό τον λόγο.

Το "Inside Man" είναι μία τέτοια ταινία. Τουλάχιστον για εμένα. Ναι το έργο το έχουμε ξαναδεί, αλλά το σενάριο είναι πανέξυπνο, και η σκηνοθεσία του αγαπητού Spike Lee του δίνει ακόμα μεγαλύτερη φρεσκάδα και "χρώμα". Ο Clive --I wish he was James Bond-- Owen είναι όπως πάντα "πρώτο παιδί", ο Denzel Washington είναι up to his usual high standards και η Jodie Foster (σε ρόλο μάλλον διακοσμητικό) "διακοσμεί" την ταινία με την παρουσία της.

Η μουσική και ιδιαίτερα το τραγούδι των τίτλων είναι πολύ colorfull και γενικά η ταινία μαρτυρά ότι φτιάχτηκε με κέφι. Το σενάριο είναι το πρώτο που έγραψε ο κύριος Russell Gewirtz. (Έχει ήδη πουλήσει άλλα δύο!) Η βιογραφία του στο επίσημο site της ταινίας, λέει:

RUSSELL GEWIRTZ enjoys the rare distinction of having his first original screenplay purchased just after completion by an industry leader, brought to the screen by a major studio and realized by some of the most well-respected filmmakers and actors in the business... Born and raised in Great Neck, Long Island, Gewirtz is a graduate of Tufts University, where he majored in computer science. From there, he went on to become an attorney and later worked in retail in New York at a family-owned business. After brokering a highly lucrative real estate deal, he left New York for several years and spent time traveling to countries throughout Europe and South America. It was in the south of France that he came up with the idea for Inside Man.

OK! Not bad at all...

Ευχαριστώ λοιπόν τον κύριο Gewirtz, τον κύριο Lee, τον Clive και τον Denzel και την Jodie, και όλους όσους μπλέχτηκαν σε αυτή την παραγωγή. Ξέρω ότι θα περάσει καιρός μέχρι να το διασκεδάσω τόσο πολύ στο σινεμά...

DVD Review: The 40 year old virgin

To "40 year old virgin" είναι μια μικρή κωμωδία, με ειλικρινή αστεία που σε κάνουν να γελάς αυθόρμητα με χοντροκομμένες πολλές φορές καταστάσεις και χαρακτήρες, που αποφεύγουν όμως τις κακογουστιά των ταινιών του τύπου που φτιάχνουν οι "Farrelly Brothers"...

Πολλές από τις σκηνές βασίζονται στον αυτοσχεδιασμό των ηθοποιών, (όπως φαίνεται και στα διασκεδαστικά και αμέτρητα extras) και το cast γίνεται σύντομα μία ομάδα από πολύ οικεία πρόσωπα. Μου θύμισε ταινίες της δεκαετίας του '80 ώρες ώρες, ίσως γιατί και ο χαρακτήρας έχει χάσει στην ουσία δύο δεκαετίες από την ζωή του.

Το ανησυχητικό είναι πως εύκολα μπορεί κανείς να βρει κοινά στοιχεία με τον κεντρικό χαρακτήρα. :-)

Broken Flowers, DVD Review

Το Broken Flowers είναι μια ωραία μικρή ταινία από τον Τζιμ Tζάρμους, που αξίζει να δείτε "χαλαρά" στο DVD.

Ίσως μία από τις περισσότερο συμβατικές ταινίες του σκηνοθέτη, περιέχει μια υποδειγματικά λιτή ερμηνεία από τον φοβερό --και "cult" εδώ και καιρό ηθοποιό-- Bill Murray, καθώς και πλήθος από guest appearances μεγάλων κυριών του Hollywood. Με funcky μουσική και χαλαρούς ρυθμούς, αυτό το γλυκό road-trip αποτελεί μία μικρή φιλμική απόλαυση.

Έξυπνη ιδέα στα extras, το φιλμάκι "FROM START TO FINISH" που δείχνει όλα τα χτυπήματα με τις κλακέτες από όλες τις σκηνές τις ταινίας, από την σκηνή 1 έως την 60 κάτι, μαζί με κάποια χαρακτηριστικά outtakes.

Get ready for Cars!

Some amazing ads and some very cool wallpapers will get your engines ready for the latest Pixar film coming this summer.

THESE CARS SPEAK FOR THEMSELVES!

Must NOT see: "Must Love Dogs"

Συνήθως δεν γράφω για ταινίες που δεν μου άρεσαν ιδιαίτερα, αλλά αυτή εδώ είναι ίσως η χειρότερη που έχω νοικιάσει in a long time, και σκέφτηκα να προειδοποιήσω όποιον σκεφτόταν να ενδώσει στην ιδέα μιας ρομαντικής κομεντί με τον John Cusack και την Diane Lane.

Και είναι ακριβώς αυτός ο λόγος που είναι τόσο άθλια αυτή η ταινία. Το γεγονός δηλαδή ότι χρησιμοποιεί τον --ιδιαίτερο αγαπητό-- John Cusack σε μία τόσο κλισέ ιστορία, χωρίς ίχνος humor, με απίστευτες "αντιγραφές" ιδεών και καταστάσεων όλων των ταινιών της Nora Ephron χωρίς καμία έμπνευση και κανένα ίχνος αληθινών προθέσεων. Όπως λέει και η κριτική του Enetrtainment Weekly (Δυστυχώς την διάβασα κατόπιν "εορτής"):

"This is a movie of fake conflict, fake heart, even fake doggy love."

Avoid at all costs. Προσοχή, ο σκύλος δαγκώνει!

DVD review: The Three Burials of Melquiades Estrada

Δεν είχα καταφέρει να το δω στο σινεμά, αλλά "ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΤΑΦΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΚΙΑΔΕΣ ΕΣΤΡΑΔΑ" είναι σίγουρα μία από τις καλύτερες ταινίες της περσινής χρονιάς και δεν πρέπει να την χάσετε στο video.

Σκηνοθετημένο από τον Tommy Lee Jones, ως ένας νέος Sam Peckinpah, αυτό το πρωτότυπο western είναι "καθαρόαιμο" και καλοφτιαγμένο σε όλα τα επίπεδα. Το σενάριο από τον Guillermo Arriaga ("Amores perros", "21 Grams") βραβεύτηκε πέρυσι στις Κάννες όπως και ο ίδιος ο Tommy Lee Jones για την ερμηνία του.

Δείτε και το επίσης πρωτότυπο "Making Of" που ακολουθεί την ταινία από τα γυρίσματα, μέχρι το publicity junket, έως την θριαμβευτική πρεμιέρα και την βράβευση στο φεστιβάλ Καννών.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Την παράσταση κλέβει σε πολλές σκηνές το "πτώμα" του κακόμοιρου "Melquiades"

What a "Crash"?

Η πρώτη ταινία που είδα φέτος σε χειμερινό κινηματογράφο, πήρε και το βραβείο καλύτερης ταινίας στην χτεσινή 78η απονομή των Oscar, κάνοντας την μεγάλη --και μοναδική ίσως-- έκπληξη, εκεί που όλοι σχεδόν περίμεναν το "Brokeback Mountain" να επικρατήσει.

Το Crash είναι μια πολύ όμορφη ταινία που ποτέ όμως δεν μπήκα στον κόπο να γράψω για αυτή, μιας και νόμιζα πως ήταν απλά μια καλή "αρχή" στην κινηματογραφική χρονιά. Μια ανεξάρτητη ταινία με σπονδυλωτή αφήγηση που σίγουρα αξίζει κανείς να δει, αλλά που δύσκολα θα χαρακτήριζε ως "ταινία της χρονιάς"... Όμως σε μια χρονιά που επικράτησαν οι μικρές ταινίες με κοινωνικά θέματα και ρεαλιστικές ιστορίες, ίσως τελικά να ήταν και η καλύτερη.



Ο άνθρωπος που την έγραψε και σκηνοθέτησε, ο Paul Haggis, δεν είναι τυχαίος. Πέρισυ έγραψε το "Billion Dollar Baby" και φέτος "χτένισε" το σενάριο του "Casino Royale" (So fingers crossed, we might get some actually good dialogues in the new Bond film for a change!) ενώ στο παρελθόν έγραφε μεταξύ άλλων και το "LA Law" στην τηλεόραση.

Κατά τα άλλα, η χτεσινή τελετή δεν επιφύλασσε μεγάλες εκπλήξεις, αλλά ούτε και μεγάλες συγκινήσεις. "Μια χαρά" ήταν όλα, και ο παρουσιαστής super, και τα βραβεία δίκαια, και όλα καλά και όμορφα.

Διαβάστε λοιπόν για τις καλύτερες στιγμές σύμφωνα με το Entertainment Weekly, δείτε tons of photos από το Yahoo! και γελάστε με το καθιερωμένο "Fashion Police" του E! Online.

Και του χρόνου εύχομαι με ακόμα καλύτερες ταινίες και μεγαλύτερες συγκινήσεις... please.

Last minute Oscar predictions and Brokeback Mountain review

I saw "Brokeback Mountain" last night, and think it's going to win, mainly because it's a very well made movie, it has a sorrow ending, and a life-long journey feel to it. Acting, directing and production values are all top. It also helps that the subject matter is for the first time approached in a mainstream movie, in such a "mainstream" way.

I haven't seen most of the other films nominated, except for 4 out of the 5 films nominated for Best Picture. (Haven't seen "Capote" yet).

I'm going to spend the night watching the live telecast of the Oscars, and even if it is so close before it starts, here are my predictions, courtesy of Yahoo Movies. (Hope the link still works after the event)

Here's to a great Oscar night!

UPDATE: Party crashed. . .big time - "Crash" wins best picture!

The new Bond. (Sigh)

Μέσα στο Σαββατοκύριακο, κυκλοφόρησαν στο Internet οι πρώτες φωτογραφίες από τα γυρίσματα του Casino Royale στις Μπαχάμες.

Αν και μου αρέσει που βλέπω ξανά τον Bond στα λημέρια του Dr.No και του Thunderball (they even dress him up in a similar swimsuit) είναι κρίμα που κουβαλάει την φάτσα του Danier Craig. Όσο και αν προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι θα είναι καλός για τον ρόλο somehow, δεν μπορώ να αποφύγω την αλήθεια.

craignotbond.com!

Munich

Είδα και εγώ με την σειρά μου την νέα ταινία του Steven Spielberg με θέμα την μυστική αποστολή της Mossad για την εξόντωση των Παλαιστίνιων αρχηγών του «Μαύρου Σεπτέμβρη», σε αντίποινα του μακελειού των 11 Ισραηλινών αθλητών κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου το 1972.

Το Munich είναι μια φιλόδοξη απόπειρα του Spielberg να μιλήσει για τον επίκαιρο (ιδιαίτερα στην Αμερική) «πόλεμο ενάντια της τρομοκρατίας», προσπαθώντας να δείξει στους συμπατριώτες του πρώτα απ’ όλους, πως αντί να εξοργίζονται με τα χτυπήματα της 11ης Σεπτεμβρίου, και να υποστηρίζουν την πολιτική του «οφθαλμός ενάντια οφθαλμού», καλύτερα θα είναι να καταλάβουν ότι ακριβώς αυτή η στάση τους έφερε εδώ σήμερα in the first place. Με αρχή ίσως την ιστορία αυτής της ταινίας...

Και είναι φιλόδοξη η προσπάθεια του Spielberg, γιατί παράλληλα με το ηθικό και «διδακτικό» επίπεδο της ιστορίας, ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί το format του κατασκοπικού θρίλερ για να κεντρίσει το ενδιαφέρον και να συναρπάσει το ίδιο αυτό κοινό. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα, μιας και η ιστορία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και πρόσωπα, οπότε η κατασκοπική περιπέτεια πρέπει να ειπωθεί με τρόπο ρεαλιστικό και αληθοφανή, χωρίς τα χαρακτηριστικά ευρήματα του είδους, τα εξωπραγματικά κυνηγητά και τις ανατροπές στην πλοκή.

Και τα καταφέρνει. More or less...

“More” γιατί η παραγωγή είναι μεγάλη, με φοβερή ανασύσταση των 70’s σε διάφορες Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες (με τα γυρίσματα να γίνονται εξ’ ολοκλήρου στην Μάλτα, την Ουγκαρία και την Γαλλία), με ένα ωραίο διεθνές cast και με σκηνές αγωνίας που θυμίζουν Χίτσκοκ.

Τα καταφέρνει γιατί αυτό που λέει πρέπει να ειπωθεί και δεν υπάρχει καλύτερο ίσως παράδειγμα από την αντίποινα στο πρώτο τρομοκρατικό χτύπημα με παγκόσμια ζωντανή τηλεοπτική κάλυψη, απόλυτα συνδεδεμένο με την ουσία του μεσανατολικού που τόσα χρόνια βασανίζει την παγκόσμια ειρήνη.

Αλλά τα καταφέρνει “less” γιατί η ταινία θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον μισή ώρα μικρότερη, με κίνδυνο το κοινό μετά την πρώτη εκτέλεση να πιστεύει πως θα κάτσει να δει άλλες 10 στην σειρά μέχρι να τελειώσει η ταινία.

Επίσης τα καταφέρνει λιγότερο, γιατί με το να πρέπει τα πάντα να μοιάζουν ρεαλιστικά και να εξυπηρετούν το ηθικό επίπεδο της ιστορίας, το κατασκοπικό μέρος χάνει λίγη από την γοητεία του, και αρκετά από τον ρυθμό του. Πάνω δηλαδή που «ανάβουν» τα αίματα, πρέπει να δούμε τον ήρωα να γυρνάει στο Ισραήλ να δει την έγκυο γυναίκα του, ή να προβληματίζεται για την δικαιοσύνη των πράξεων του.

Από την άλλη μεριά βέβαια, αυτό κάνει και την ταινία πιο δυνατή. Το σίγουρο είναι πως οι εικόνες της χαράζονται στο μυαλό σου, και ιδιαίτερα το τελικό πλάνο με τους δίδυμους πύργους στον ορίζοντα είναι περισσότερο δυνατό από χίλιες λέξεις.

Some other points: Ο Eric Bana συνεχίζει να «γράφει» την καλή του πορεία μετά το Hulk και το Troy (o μόνος που άξιζε σε εκείνο το «αίσχος»). Ο Daniel Craig δείχνει υποσχέσεις μιας σκοτεινής διάστασης που ο νέος Bond θα πρέπει να έχει (Μου άρεσε και στο «Layer Cake» που είδα πρόσφατα, έτσι κι αλλιώς). O John Williams συνεχίζει ακούραστα να συγκινεί με την μουσική του. Και τέλος ο Steven Spielberg συνεχίζει να συναρπάζει με όσο και σοβαρά ζητήματα και αν καταπιαστεί.

He always wanted to do a Bond film anyway!

Oscars 2006

Ξεκινάει και η τελική ευθεία για τα φετινά Oscar με την χτεσινή ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων. Οι 5 ταινίες που διαγωνίζονται για το βραβείο καλύτερης ταινίας, είναι οι:

• Brokeback Mountain του Ang Lee, με 8 υποψηφιότητες συνολικά
• Crash του Paul Haggis, με 6
• Good Night, and Good Luck του George Clooney με 6
• Capote του πρωτοεμφανιζόμενου Bennett Miller με 5
• Munich του Steven Spielberg με 5

Όλοι οι παραπάνω σκηνοθέτες είναι υποψήφιοι και για καλύτερη σκηνοθεσία (αυτό συμβαίνει τρομερά σπάνια, είναι μόλις η 4η φορά στην ιστορία των Oscars). Και οι 5 ταινίες είναι και υποψήφιες για καλύτερο σενάριο (οι 2 για original και οι 3 για προσαρμοσμένο)

Όλες οι ταινίες είναι low budget dramas, 4 από τις οποίες είναι ταινίες περιόδου και 3 βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα.

Δείτε την πλήρη λίστα εδώ

Πιστεύω πως είναι γενικά μια καλή χρονιά για το σινεμά, και σε ότι έχει να κάνει και με τις ταινίες που διακρίνονται για τα βραβεία. Η αλήθεια είναι πως αν και δεν έχω πάει πολλές φορές σινεμά φέτος, έχω ήδη δει και το Crash και το Good Night and Good Luck, ενώ οι άλλες τρεις ταινίες δεν έχουν ακόμα παιχτεί στην Ελλάδα. Το Crash μου άρεσε πολύ (and Paul Haggis is re-writing Casino Royale no less!), και το "Good Night" είχε πολύ καλή ατμόσφαιρα (αλλά κάπως κουραστικό για κάποιον όχι κοντά στα γεγονότα).

Τα υπόλοιπα 3 τα περιμένω με ανυπομονησία, και ειδικά το Munich μιας και: a) I'm a devoted Steven Spielberg fan, b) I like "spy" films and also stories that have to do with the Olympics and world politics, c) the film stars Eric Bana that I like and Daniel Craig who's the new Bond. Αλλά αυτό θα είναι άλλο post...

Σας είπα το καλύτερο; Τα Oscars απονέμονται το βράδυ της Κυριακής 5ης Μαρτίου προς ξημερώματα Δευτέρας 6ης Μαρτίου, γνωστής φέτος και ως Καθαρά Δευτέρα!

Match Point

Επιτέλους σινεμά! Κατάφερα και είδα το φοβερό Match Point του Γούντι Άλεν. Αναμφισβήτητα την καλύτερη του ταινία εδώ και πάρα πολύ καιρό...

Κάποτε είχα δει σε ένα τηλεοπτικό σήριαλ, κάποιον να προσπαθεί να πείσει έναν που σκόπευε να αυτοκτονήσει να μην το κάνει, με επιχειρήματα για το τι καλό θα χάσει στην ζωή, και ένα από αυτά ήταν "θα χάσεις τις ταινίες του Γούντι Άλεν κάθε χρόνο..." (Δεν είμαι σίγουρος πιο ήταν το σήριαλ, αν κάποιος ξέρει leave a comment). Το θέμα είναι πως έτσι ήταν κάποτε τα πράγματα. Μια σταθερή αξία κάθε χρόνο ήταν και η νέα ταινία του Γούντι Άλεν. Όμως τα τελευταία χρόνια, το πήγαινε από φαρσο-κωμωδιούλα σε κομεντί-δραματάκι, και τίποτα δεν μπορούσε να συγκριθεί με τον παλιό καλό του εαυτό.

Και όμως, ξαφνικά ο Γούντι γυρνάει για πρώτη φορά ταινία στην Αγγλία, και η έμπνευση γυρνάει ανανεωμένη και πιο δυνατή όσο ποτέ εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία...

Το Match Point είναι ταινιάρα, με απίστευτο καστ (όλοι μα όλοι που παίζουν, και ιδιαίτερα το super sexy πρωταγωνιστικό ζευγάρι), με πολύ καλογραμμένο στους χαρακτήρες και καλοδουλεμένο στην πλοκή σενάριο (και με μια έξυπνη ανατροπή στο τέλος) και με μια ατμόσφαιρα άκρως γοητευτική (Λονδίνο των τεχνών, Βρετανική αριστοκρατία, τοποθεσίες, σπίτια, κτήρια).

Σίγουρα μία από τις πέντε καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

Woody welcome back. Keep it up please and --επειδή ξέρω πως με διαβάζεις, άκου με-- stay in London for the next couple of films!

The DaVinci Code trailer is up

Ανέβηκε online το πρώτο full length trailer από την πολυαναμενόμενη ταινία του Ron Howard, αυτή την φορά με σκηνές από την ταινία και όχι απλά κάποιο animation. Λοιπόν, ευτυχώς ο Tom Hanks μοιάζει πολύ περισσότερο με αυτό που είχα φανταστεί τον Robert Langdon να είναι, και όχι με το πως μοιάζει ο Tom Hanks --τον οποίο συμπαθώ πολύ έτσι κι αλλιώς-- στις τελευταίες του ταινίες.

Γενικά το trailer είναι καλύτερο από ότι περίμενα, και η ταινία δείχνει να είναι μια πιστή μεταφορά του βιβλίου με πολύ καλό cast. Ελπίζω να φανεί αντάξια των όσων περιμένει όλος αυτός ο κόσμος που διάβασε το βιβλίο στις παραλίες πέρυσι το καλοκαίρι!

Click here to see it now...

The Constant Gardener

Όταν πρωτοέμαθα για την ύπαρξη της ταινίας "The Constant Gardener", ήξερα από την αρχή ότι θα μ' αρέσει. Μερικά πράγματα είναι "my cup of tea" όπως λένε:

Βασισμένη σε βιβλίο του θρυλικού συγγραφέα κατασκοπικών μυθιστορημάτων John LeCarre ("The Spy Who Came in from the Cold", "The Little Drummer Girl", "The Russia House", κ.α.)

Σκηνοθετημένη από τον Fernando Meirelles που μας έδωσε το φοβερό "City Of God"

Με πρωταγωνιστές τον Ralph Fiennes και την Rachel Weisz

Με πάρα πολύ καλές κριτικές και κάποιοι ήδη να την συγκαταλέγουν στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

What more could one ask for?

Η ταινία ανταποκρίνεται και ξεπερνά τις προσδοκίες χωρίς να είναι το "κλασσικό" κατασκοπικό-πολιτικό θρίλερ που ίσως να περίμενε κανείς. Μυστήριο και αγωνία, έρωτας και θλίψη σε μια ιστορία με πολιτικές διαστάσεις, που ξεσκεπάζει τις πρακτικές των πολυεθνικών φαρμακοβιομηχανιών και θέτει ερωτήματα για την υποκριτική στάση των πλούσιων χωρών απέναντι στα προβλήματα του τρίτου κόσμου. Με μια αλλιώτικη ματιά στην αποικιοκρατική στάση των Βρετανών από ένα Βραζιλιάνο σκηνοθέτη, φωτογραφία και μουσική που σε μεταφέρουν και σε συγκινούν, και δυνατές ερμηνείες από όλο το καστ.

New Bond

His name is Craig, Daniel Craig.

And MGM/SONY & EON Productions think he's Bond, James Bond.

Την Παρασκευή 14/10/2005 σε μία μεγαλοπρεπή press conference (δείτε βίντεο) πάνω στο πολεμικό πλοίο HMS President στον ποταμό Τάμεση, με συνοδεία πεζοναυτών, παρουσιάστηκε στον διεθνή τύπο ο 6ος ηθοποιός που θα ενσαρκώσει τον ήρωα του Ian Fleming στην μεγάλη οθόνη, στην 21η επίσημη ταινία. Ο τίτλος της ταινίας είναι "Casino Royale" και φιλοδοξεί να είναι μία αρκετά πιστή μεταφορά του πρώτου βιβλίου του Ian Fleming, γραμμένο το 1953. Μάλιστα το όλο concept θυμίζει "Batman Begins" με την ταινία να αποτελεί την "αρχή" της πορείας του ήρωα και πως έφτασε να γίνει ο James Bond που ξέρουμε...

Right.

Όλα αυτά καλά και όμορφα, αν και θα παραμείνω επιφυλακτικός για τις προθέσεις πιστής μεταφοράς βιβλίου του Fleming, και τα περί σοβαρής, σκληρής και σκοτεινής απεικόνισης του ήρωα. Αν και ο Paul Haggis (Crush, Million Dollar Baby) που ανέλαβε το 2ο draft του σεναρίου, και ο Martin Campbell στην σκηνοθεσία, είναι εγγύηση για σοβαρή προσέγγιση.

Παρόλα αυτά, ο Daniel Craig δυστυχώς δεν με πείθει. Μπορώ να καταλάβω τους λόγους που τον προσλάβανε, βλέποντας το trailer του Layer Cake, αλλά από τις φωτογραφίες στην press conference και το γενικό του παρουσιαστικό, δεν "ψαρώνω". Δεν είναι Bond αυτός...

Χάθηκε ένας Clive Owen; Ένας Hugh Jackman έστω; Είχαν μήνες για να το ψάξουν και να το παζαρέψουν. Δεν πρόκειται για μια ταινία. Πρόκειται για τον ήρωα που αγάπησαν γενιές και γενιές. I just hope they don't screw it up. Τουλάχιστον το publicity material είναι εμνευσμένο so far.

Eλπίζω στις 17 Νοέμβρη 2006 ο James Bond να επιστρέψει...

Batman Begins

Πρόσφατα είδα σε πολύ ωραίο καλοκαιρινό σινεμά – «Μίμης Φωτόπουλος» στο Μαρούσι – την νέα ταινία του Christopher Nolan (που μας έδωσε το καταπληκτικό “Memento”) με τις νέες περιπέτειες του «σκοτεινού ιππότη» της Gotham City και των Marvel Comics, τον Batman.

Το Batman Begins λοιπόν, είναι μια από τις πιο «φρέσκιες» χολιγουντιανές υπερπαραγωγές των τελευταίων ετών και σίγουρα η καλύτερη ταινία Batman που έχει γυριστεί. Και αυτό είναι κατόρθωμα μιας και το πρώτο Batman του Tim Burton – με τον συμπαθέστατο Michael Kitton στον πρωταγωνιστικό ρόλο – ήταν η επιτυχημένη ταινία που έδωσε νέα πνοή στις μεταφορές comics στον κινηματογράφο, και σαν αποτέλεσμα είχε το να γυριστούν ταινίες όπως το X-men, το Spiderman (τα καλά παραδείγματα), είτε το Electra, το Hulk ή το Fantastic Four (μερικά από τα χειρότερα).

Τι έγινε λοιπόν και ο Christopher Nolan τα κατάφερε τόσο καλά;

Πρώτα απ’ όλα πήγε πίσω στις «ρίζες» του μύθου και τον εξέτασε από την αρχή. Και έδωσε χρόνο στην ιστορία να ξεδιπλωθεί, και στον χαρακτήρα να «γεννηθεί».

Δεύτερον έδωσε τον ρόλο στον Christian Bale που «το ‘χει» και είναι και γαμώ τα «παιδιά» – από τότε κιόλας που σαν παιδί έπαιζε στο “Empire of the Sun” του Spielberg.

Και τρίτον μάζεψε ένα φοβερό cast από ηθοποιούς όπως τον Michael Caine, τον Liam Neeson, τον Gary Oldman, και τον Morgan Freeman να παίξουν δεύτερους ρόλους χωρίς να επισκιάζουν τον Batman, όπως είχε γίνει με τον Joker του Jack Nicholson, τον Penguin του DeVito, ή τον –αίσχος— “Mr. Freeze” του Arnold Schwarzenegger! (Το ότι έπαιζε και η Katie Holmes, να πω την αλήθεια, δεν με χάλασε...)

Όλα αυτά, και πάνω από όλα πίστη και πάθος για τον μύθο που υπηρετούσε, όραμα και τεχνική για να το υλοποιήσει, φρέσκια αντίληψη και διάθεση να ξεκινήσει από την αρχή. Ειλικρινά, το πρώτο μέρος της ταινίας, είναι το καλύτερο δυνατό και πραγματικά σε πιάνει εξ’ απρόοπτου το πόσο καλή ταινία μυθοπλασίας βλέπεις μπροστά σου. (Haven’t felt it since… let’s say the first “Matrix”).

Μιλώντας λοιπόν για επιστροφή στις ρίζες προκειμένου να ξεκινήσει η «αναγέννηση» του μύθου, αυτό το καλοκαίρι το βιβλίο που πιο πολύ απ’ όλα ευχαριστήθηκα, ήταν πραγματικά παλιό αλλά διαχρονικό. Οι ρίζες του μύθου που προσπαθώ να ακολουθήσω στην δουλειά μου. Το μεγαλύτερο ίσως best seller στον χώρο της διαφήμισης, το φοβερό “Confessions of an Advertising Man” του David Ogilvy, γραμμένο αρχικά το 1963!

Ναι, πολλά έχουν αλλάξει έκτοτε, αλλά “the more things change, the more they stay the same…” Έξυπνο, διασκεδαστικό, διαφωτιστικό και ξεκάθαρο για το τι πραγματικά μετράει στην διαφήμιση. Με απίστευτες ατάκες ή “ogilvyisms” όπως γίνανε γνωστές.

“Search the parks in all the cities, you won’t find statues of any committees.”, “Unless your advertising contains a big idea, it will pass like a ship in the night.” ή “Pay peanuts, and you get monkeys.”

Μα πάνω από όλα, ο David Ogilvy, σε εμπνέει και σε «πορώνει» να κάνεις δουλειά! Να «ξεκινήσεις» απ’ την αρχή...

Άντε καλή σαιζόν!

Alfie (2004) What's it all about?

Μπορεί τώρα τελευταία να μην έχω καταφέρει να πλησιάσω σε κινηματογραφική αίθουσα, αλλά να είναι καλά το DVD. Ειδικά όταν πρόκειται για τέτοιες ταινίες σαν το "νέο" Alfie και για τόσο καλή παραγωγή DVD.

Το original "Alfie" του 1966 με τον Michael Caine, το είχα δει πολύ πρόσφατα. Μόλις πέρισυ το καλοκαίρι, χωρίς να έχω συνειδητοποιήσει καλά καλά ότι ετοιμαζόταν το remake με τον Jude Law. Η πρωτότυπη ταινία είναι φυσικά κλασική και πολύ ενδιαφέρουσα ακόμα και σήμερα. Όμως ενώ ο χαρακτήρας του Alfie είναι (και φαντάζομαι θα είναι) διαχρονικός, όλα γύρω του έχουν αλλάξει τόσο ριζικά που τελικά το περσινό remake είχε πραγματικό λόγο να γίνει.

Και πόσο μάλιστα όταν πρόκειται για μια τόσο καλή μεταφορά της ίδιας ιστορίας, με τον Jude Law να αντεπεξέρχεται στον ρόλο που καθιέρωσε τον Michael Caine, και το υπόλοιπο cast να είναι γεμάτο από πολύ ζωντανές γυναικείες παρουσίες (Μεταξύ των οποίων και η Sienna Miller, "αρραβωνιαστικιά" του Jude Law... -- "Τατιάνα" έχω καταντήσει τώρα τελευταία).

Η σκηνοθεσία και η παραγωγή είναι άψογες, με ρυθμό, κίνηση και στυλ, ενώ η μουσική και τα τραγούδια του Mick Jagger και Dave Steward δίνουν ύφος και υπογραμμίζουν το κλίμα της ταινίας.

Το DVD αξίζει να το δείτε ακόμα και αν είδατε την ταινία στο cinema μιας και περιέχει ένα πακέτο από πολύ καλοφτιαγμένα extras, στον ίδιο δίσκο με την ταινία. Συζητήσεις μεταξύ των συντελεστών, παράλληλες συγκρίσεις με την πρωτότυπη ταινία του 1966, ζωντανές ηχογραφήσεις των τραγουδιών, μία προς μία τις σελίδες από το σενάριο και τα storyboards αρκετών σκηνών, και deleted scenes με ουσιαστικό ενδιαφέρον.

Μα πάνω από όλα πρόκειται για μια διαχρονική ιστορία και μια ξεχωριστή ταινία που αξίζει να δουν όλοι όσοι υπήρξαν ή συνεχίζουν να είναι "Alfie" μπας και καταλάβουν what's it all about... You know what I mean?

Βούηξε το Internet: Ο Tom με την Katie στην Ρώμη...

Πανικός το τριήμερο με την ξαφνική ανακοίνωση της νέας σχέσης του Tom Cruise με την Katie Holmes. Πήγαν λέει στην Ρώμη για να παρευρεθεί ο Tom στα Ιταλικά κινηματογραφικά βραβεία, και έγινε πανικός όταν άρχισαν να δείχνουν μπροστά στους ρεπόρτερ πόσο ερωτευμένοι είναι.

Γέμισε το Internet με reports μέσα σε μία μέρα (375 μέσω Google). Και πως να μην γίνει όταν υπάρχουν quotes σαν αυτό:

"I think every little girl dreams about (her wedding)," Holmes told Seventeen in October. "I used to think I was going to marry Tom Cruise."

When asked by a reporter for syndicated entertainment show "Extra" about Holmes' suddenly realized dream, Cruise replied, "I don't want to disappoint her."

Την Katie Holmes όσοι δεν την γνωρίζετε, έχετε προφανώς χάσει το φοβερό "Dawson's Creek". Τον Tom Cruise όσοι δεν τον γνωρίζετε... μόλις πρέπει να κατεβήκατε στον πλανήτη.

Καλά στέφανα!

Director George P. Cosmatos dies at 64

Είναι κρίμα αλλά ο George P. Cosmatos, ένας από τους πιο γνωστούς στο εξωτερικό Έλληνες σκηνοθέτες, πέθανε πρόσφατα σε ηλικία 64 ετών.

Κάποιοι θα το θυμούνται ίσως από τις κλασσικές ταινίες των 70's όπως το "Πέρασμα της Κασσάνδρας" και το "Απόδραση στην Αθήνα". Επίσης σκηνοθέτησε το "Rambo: First Blood Part II" το 1985 με τον Sylvester Stallone σε τότε μεγάλες δόξες, και πιο πρόσφατα το "Tombstone". Δείτε την πλήρη φιλμογραφία του.

Clive Owen hints he's the new James Bond?

In a report in the IESB movie rumor site, Clive Owen at the "Sin City" premiere on March 28th, for the first time doesn't deny his involvement with Bond. The report even claims an official announcent could be expected as soon as next week after the release of "Sin City".

During all the recent interviews Clive Owen has given since his Golden Globe win earlier this year, and his Oscar nomination for Closer, every time he had been asked he'd always been denying his involvement or dismissing everything as only a rumour. Last night though, at the premiere of "Sin City" something was definitely different in his attitude.

In fact the video accompanying this report on IESB is particularly funny in the way Owen tries --for the first time-- to avoid the question, with a big smile and the enigmatic reply "I'll be busy for a while"...

This definitely sounds promising and admittedly puts a smile on my face as well, as Clive would be most welcome as the 6th actor to portray Bond, James Bond, in "Casino Royale" no less.

(Reposted from ianfleming.org)

STAR WARS Epidode ΙΙΙ, final poster and trailer online

Βγήκε την περασμένη εβδομάδα το "release" trailer του Episode III του STAR WARS, "The Revenge of the Sith" καθώς και το poster της ταινίας.

Το trailer είναι πολύ "δυνατό" και οι ελπίδες των Star Wars fans ανά τον κόσμο έχουν ανέβει μαζί με την προσμονή για την κυκλοφορία της ταινίας στις 19 Μαΐου, και την ουσιαστική ολοκλήρωση του έπους του "ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ".

Έπειτα από το μέτριο Episode I και το σαφώς καλύτερο Episode II, το τελευταίο prequel αναμένεται να είναι το πιο σκοτεινό, και μάλιστα ακατάλληλο για τα μικρά παιδιά όπως ανακοίνωσε ο George Lucas, πράγμα πρωτοφανές για την σειρά. Βέβαια, ότι και να γίνει, η μαγεία της original τριλογίας δεν επαναλαμβάνετε.

Δείτε όμως το trailer του Episode III. The force is strong with this one...

Oscar night impressions

Όμορφη βραδιά, χωρίς μεγάλες εκπλήξεις ή συγκινήσεις, αφού αν εξαιρέσει κανείς το γεγονός ότι το “Aviator” πήρε τα περισσότερα αλλά έχασε τα πιο σημαντικά και το «καλύτερης ταινίας», όλοι οι νικητές είχαν προβλεφτεί με ακρίβεια τις τελευταίες μέρες, ειδικά στα trade magazines του Hollywood. (Μην κοιτάτε που εγώ επέμενα στην έκπληξη, μπας και...)

Έτσι ο Clint Eastwood «τα σήκωσε» για δεύτερη φορά στην καριέρα του, μιας και το buzz γύρω από την ταινία “Million Dollar Baby” (βοηθούμενο από τις PR καμπάνιες του studio) έφτασε στο απόγειο του την στιγμή που μέτραγε: όταν ψήφιζαν τα μέλη της ακαδημίας, και όχι νωρίτερα όπως συνέβη με το “Aviator” (που πήρε πχ. την Χρυσή Σφαίρα στην ίδια κατηγορία με το “Million Dollar Baby” λίγο καιρό πριν) ή το “Sideways” που έχει βγει κατά τα άλλα πρώτο στις λίστες όλων των κριτικών το Δεκέμβρη.

Μπράβο φυσικά στον Clint. Τα έχουμε πει αυτά.

Όσο για την τελετή, μερικές random σκέψεις:

ΚΑΛΟΣ ο Chris Rock και ο αρχικός του μονόλογος, ειδικά τα αστεία για τον Jude Law και τον Russell Crow, και ειδικά όταν έπιασε και δεν άφηνε τον Bush από το στόμα του...

ΟΚ το κόλπο του να φέρεις όλους τους υποψήφιους στην σκηνή για να μην έχεις τα πήγαινε έλα στους διαδρόμους, αλλά άδικο να μην δείχνεις κλιπάκια από τα ντοκιμαντέρ και τις μικρούς μήκους ταινίες που βραβεύονταν...

ΑΣΧΗΜΟ από την άλλη το να δίνεις βραβεία στους διαδρόμους, με τους νικητές να βλέπουν τις πλάτες των μεγάλων «αστέρων» του Hollywood. Ο κάθε νικητής αξίζει να ανέβει στην σκηνή των Oscar. Τους γαμ*σ*τε το όνειρο...

ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ το “Lifetime Achievement” βραβείο στον Sidney Lumet. Είναι άρχοντας και έχει κάνει τρομερές ταινίες, και ο λόγος του στην σκηνή ωραίος και συγκινητικός. Ετοιμάστε όμως και για τον άμοιρο τον Martin Scorsese ανάλογο βραβείο γιατί έτσι όπως το πάτε αγαπητή ακαδημία, δεν θα το πάρει ποτέ και ας έχει κάνει μερικές από τις καλύτερες ταινίες ever.

ΒΑΡΕΤΗ και ολίγον «ξυλάγκουρη» η Hilary Swank, με τα μεγάλα της λόγια (“I'm just a girl from a trailer park who had a dream…”) και τις ευχαριστίες σε δικηγόρους και συζύγους που πάντα ξεχνάει να αναφέρει. And that dress really sucked!

OK ο Jamie Foxx και η βράβευση του, αν και ο λόγος του ήταν ξαναζεσταμένος στο microwave από τις Χρυσές Σφαίρες... Μπράβο όμως, το άξιζε.

SUPER ο Robin Williams. Cool ο Pierce Brosnan με την Edna Mode από το Incredibles! Πανέμορφη η Natalie Portman. Hot η Salma Hayek με την Penelope. Θεά η Charlize.

ΧΑΛΙΑ η Rene Zellweger. Χωρίς χιούμορ ο Sean Pean. Μούφα τα περισσότερα τραγούδια, με εξαίρεση αυτό που κέρδισε, αλλά κακή η «εκτέλεση» από Banderas και Santana. Ευτυχώς το τραγούδησε ο δημιουργός του ξανά όταν το πήρε το Oscar.

ΚΡΙΜΑ που δεν το πήρε ο Clive Owen το δεύτερο αντρικό. Ήταν η καλύτερη ερμηνεία και ρόλος από τους πέντε. Αλλά ο Morgan Freeman το άξιζε από καιρό.

ΜΠΡΑΒΟ και για τα 5 του Aviator, μπράβο για τα 2 του Incredibles, μπράβο και για τα δύο σενάρια σε “Sunshine” και “Sideways” αλλά και για την μουσική του “Finding Neverland”

ΜΠΡΑΒΟ στον Clint ξανά, που έφερε και την μαμά του στα Oscar και δήλωσε πως βλέποντας τον Sidney Lumet στα 80 του να βραβεύεται, he felt like he was just a kid (At 74)!

Άντε και του χρόνου!

Oscars, quick predictions

Αν και θα ήθελα να είχα τον χρόνο για μια βαθύτερη ανάλυση (μπορεί να το κάνω κατόπιν "εορτής" δηλώνοντας τις προτιμήσεις μου), παραθέτω γρήγορα τις προβλέψεις μου για τις βασικές κατηγορίες των Oscar 2005, λίγες ώρες πριν την μεγάλη βραδυά (και το μεγάλο ξενύχτι...)

Δεν είναι οι δικές μου προτιμήσεις, αλλά το που προβλέπω ότι θα πάει το Oscar.

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ: The Aviator
ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Clint Eastwood, Million Dollar Baby
Α' ΑΝΤΡΙΚΟΥ: Jamie Fox, Ray
A' ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ: Annette Bening, Being Julia
B' ΑΝΤΡΙΚΟΥ: Clive Owen, Closer
B' ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ: Cate Blanchett, The Aviator
ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΜΕΝΟΥ ΣΕΝΑΡΙΟΥ: Sideways
ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥ ΣΕΝΑΡΙΟΥ: Eternal Sunshine of a Spotless Mind

Για τα υπόλοιπα θα επανέλθω. Πάντως να δηλώσω εκ' των προτέρων ότι σαν καλύτερη ταινία, αν εγώ ψήφιζα θα έδινα από τις συγκεκριμένες πέντε που είναι υποψήφιες, το "Sideways", μιας και είναι η πιο πρωτότυπη και αληθινή από όλες. Καλό το "Aviator", επικό και με καρδιά και όραμα, και θεός ο Clint Eastwood και η λιτή μα τρομερά δυνατή σκηνοθεσία του στο "Million Dollar Baby", αλλά νομίζω ότι μετά από χρόνια το "Sideways" θα μείνει πιο πολύ χαραγμένο στην μυαλό όσων το είδαν και πως γενικά είναι η πιο σημαντική και φρέσκια ταινία από τις πέντε υποψήφιες.

Κατά τα άλλα, πιστεύω ότι άνετα χώραγαν σε αυτές τις πέντε (και ειδικά πάνω από το "Ray" και το "Finding Neverland") και ταινίες όπως το "Collateral", το "Eternal Sunshine of a Spotless Mind", το "Incredibles", το "Motorcycle Diaries" (που το έχω δει και μ' άρεσε πολύ αλλά ποτέ δεν πρόλαβα να γράψω για αυτό) και το φοβερό "Before Sunset" που ίσως είναι η αγαπημένη μου φέτος, αλλά και το "Closer" που είδα τις προάλες και μου άρεσε πολύ.

Για να δούμε τι θα δούμε πάντως απόψε... Εύχομαι πολλές και ευχάριστες συγκινήσεις.

"Νέες Ταινίες": Άγχος!

Μεγάλο άγχος με έχει πιάσει με το πόσες ταινίες έχουν βγει τον τελευταίο καιρό στα σινεμά και δεν προλαβαίνω να πάω να τις δω. Ίσως παλιά που έβλεπα τρεις την εβδομάδα να τα κατάφερνα, αλλά πλέον νομίζω ότι έχω μείνει πίσω στα "μαθήματα" και πως δεν ξέρω από που να αρχίσω. Με σειρά προτεραιότητας, θεωρώ πως πρέπει (ή θα έπρεπε) να δω τις ακόλουθες ταινίες:

1. Closer (Εξ' επαφής)
2. The Cooler
3. Ατέλειωτοι Αρραβώνες
4. Το Μυστικό της Βέρα Ντρέϊκ
5. Kinsey
6. Η Θάλασσα Μέσα μου
7. Τα παιδιά της χορωδίας

Για να μην πω πως δεν πρόλαβα να δω το "Ray" το οποίο δεν παίζεται πλέον (μπορεί να βγει μετά τα Oscar, μιας και όπως προβλέπεται ο Jamie Fox θα το πάρει). Και για να μην ομολογήσω πως σε άλλους καιρούς μπορεί να είχα δει και το "National Treasure" και το "The Phantom of the Opera". Να 'ναι καλά όμως το DVD...

Αυτή την εβδομάδα είδα το "Finding Neverland", το οποίο αν και δεν μου γέμιζε το μάτι, έχει τις στιγμές του και σίγουρα μεγάλο ενδιαφέρον ως προς την αξία και την μαγεία της δημιουργικής δουλειάς και της φαντασίας. Όμως δεν μπορώ να πω πως τρελάθηκα, για ταινία που διεκδικεί Oscar καλύτερης ταινίας, αλλά φυσικά αυτά τα περιμένει κανείς από τον θεσμό αυτό.

Ελπίζω το άγχος να φύγει όταν μετά τα Oscar (μία εβδομάδα έμεινε!) θα κοπάσει λίγο ο αριθμός των αξιόλογων νέων ταινιών που βγαίνουν στα σινεμά...

Million Dollar Eastwood

Δεν θέλω να πω πολλά για την καινούργια ταινία του Clint Eastwood, "Million Dollar Baby". Την ταινία εξάλλου την εκθειάζουν σχεδόν όλοι οι κριτικοί σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα. Δεν θα απορήσω να δω τον Clint να σηκώνει και το βραβείο για καλύτερη σκηνοθεσία.

Αυτό όμως που απορώ είναι πως αυτός ο άνθρωπος συνεχίζει σε ηλικία 74 ετών να είναι ένας τέτοιος μεγάλος ηθοποιός, συνθέτης, σκηνοθέτης και παραγωγός, έχοντας μόλις πέρυσι κάνει τα ίδια με το "Mystic River" και ενώ έχει υπάρξει ένας από τους πιο εμπορικούς και αγαπητούς αστέρες του κινηματογράφου με τεράστιο σουξέ στις δεκαετίες των 60΄s με τα Western και 70's με τον Dirty Harry και τα λοιπά "αστυνομικά" (μεταξύ άλλων). Και στις δεκαετίες των 80's και 90's με ταινίες όπως το "Pale Rider", το "Bird", το "Unforgiven" και το " Bridges of Madison County" να διαπρέπει σε κριτικές και βραβεία σαν σκηνοθέτης και πολλές φορές και πρωταγωνιστής.

Ο άνθρωπος είναι φαινόμενο. Είναι 10 αστέρες του Hollywood σε 1. Είναι ένας από τους πιο δημοφιλής ηθοποιούς ever, και ένας από τους πιο καλούς σκηνοθέτες & παραγωγούς του κινηματογράφου, και συνεχίζει ακάθεκτος.


Δείτε την πιο πρόσφατη του ταινία και υποκλιθείτε.

BAFTA Awards 2005

Απονεμήθηκαν το βράδυ του Σαββάτου 12 Φεβρουαρίου τα βραβεία της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου σε μια όμορφη και "λαμπερή" τελετή που έγινε στο ODEON της Leicester Square του Λονδίνου. Την τελετή απονομής μετέδωσε η ΕΤ1 το βράδυ της Κυριακής όταν οι περισσότεροι τηλεθεατές έβλεπαν χωρίς αμφιβολία τις μ*λ*κ**ς του FAME STORY...

Anyway, η τελετή ήταν super, όμως αν μας έλειπε και ο άσχετος σχολιασμός από την Ελληνίδα "ρεπόρτερ" της ΕΡΤ όλα θα ήταν καλύτερα και θα μπορούσαμε να ακούσουμε και για πιο λόγο γέλαγε το ακροατήριο πέραν από τις άστοχες επισημάνσεις της φίλτατης σχολιάστριας που μπέρδευε το φύλο των νικητών, τα ονόματα των ταινιών και τα Oscar με τα Baftas.

Το ενδιαφέρον με τα βραβεία αυτά ήταν οι υποψηφιότητες και το πόσο ανοιχτές ήταν σε ταινίες που αγνόησαν τα Oscar είτε λόγω νομικών technicalities (Τα "Ημερολόγια Μοτοσικλέτας" δεν διαγωνίζονται καν για ξενόγλωσσο Oscar) είτε λόγω αμνησίας (Που είναι το "Eternal Sunshine..." ανάμεσα στα 5 για Καλύτερη Ταινία;) είτε λόγω υπεροψίας (Michael Mann and "Collateral" anyone?)

Το ίδιο ενδιαφέρουσες ήταν και οι βραβεύσεις με το "Μυστικό της Βέρα Ντρέικ" να παίρνει βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού και Καλύτερου Σκηνοθέτη για τον Mike Leigh, το "Ημερολόγια Μοτοσικλέτας" Καλύτερης Ξενόγλωσσης αλλά και Καλύτερης Μουσικής για τον Gustavo Santaolalla, το "Eternal Sunshine of a Spotless Mind" και το "Sideways" Καλύτερου Σεναρίου (original & adapted αντίστοιχα) και το "Aviator" καλύτερης ταινίας.



Και η "έκπληξη" στο τέλος με την πανηγυρική βράβευση του ΘΕΟΥ John Barry με το (lifetime achievement) "Academy Fellowship" award. Ένας κατασυγκινημένος Barry παρέλαβε το βραβείο μετά από standing ovation και που πρόσφατα έδωσε μια σχετική συνέντευξη στην Guardian για την "πίκρα" που νιώθει με την ποιότητα μερικών συνθετών "soundtracks" των σημερινών ταινιών.

John, we salute you!

The Aviator

Συνεχίζοντας την παρακολούθηση των ταινιών υποψήφιων για Oscar, είδα επιτέλους πριν λίγες μέρες το Aviator του Martin Scorsese. Η ταινία επρόκειτο να είναι αρχικά σκηνοθετημένη από τον Michael Mann ο οποίος τελικά επέλεξε να βοηθήσει μόνο με την παραγωγή της, μην θέλοντας να κάνει μία τρίτη βιογραφική ταινία στην σειρά. Έτσι ίσως ο καλύτερος σκηνοθέτης της νεότερης γενιάς, παραχώρησε την θέση του σε έναν από τους καλύτερους σκηνοθέτες ever, τον Martin Scorsese.

Το αποτέλεσμα είναι πως το Aviator είναι η λιγότερο «σκορτσεζική» ταινία από όλες του σκηνοθέτη των "Taxi Driver", "Raging Bull" (το οποίο κυκλοφορεί αυτές τις μέρες σε DVD), "After Midnight", "Goodfellas" και "Casino" για να αναφέρω μερικές από τις αγαπημένες μου. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν πρόκειται και για μία από τις καλύτερες του...

Το Aviator εξιστορεί τα πρώτα χρόνια της αινιγματικής προσωπικότητας του Howard Hughes (Wikipedia entry) σε ένα σενάριο που γράφτηκε από τον John Logan (Gladiator, The Last Samurai) ορμώμενη από μία ιδέα και το πάθος που ο ίδιος ο πρωταγωνιστής Leonardo DiCaprio είχε για την ιστορία αυτή.

Το σενάριο εξιστορεί λοιπόν τα βασικότερα milestones της ζωής του Hughes κατά την διάρκεια των 30’s και 40’s, καταφέρνοντας να βρει το drama στην όλη ιστορία αλλά και να σκιαγραφήσει ένα απίστευτα ενδιαφέροντα χαρακτήρα. Η δουλειά που έχει γίνει σε επίπεδο παραγωγής είναι εκπληκτική. Πρόκειται ίσως για την πιο επική βιογραφία που είδαμε τα τελευταία χρόνια στο Hollywood. H αναπαράσταση της εποχής είναι πολύ ζωντανή, ενώ τα ψηφιακά εφέ δεν περιορίζονται μόνο σε CGI αεροπλάνα, αλλά και στον χρωματισμό της ταινίας με τις τεχνικές Technicolor της κάθε εποχής. (Δείτε το ειδικό site που φτιάχτηκε για τα special effects της ταινίας)

Η δουλειά που έχει γίνει από όλο το cast είναι πάρα πολύ καλή, με τον DiCaprio να «είναι» ο Howard Hughes (αν και δεν θα μπορούσε να του μοιάσει με τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά) ενώ η Cate Blanchett απολαμβάνει (και μας κάνει να απολαμβάνουμε με την σειρά μας) την ερμηνεία-μίμηση της Katharine Hepburn! Επίσης πολύ καλοί ο Alan Alda και Alec Baldwin στον ρόλο των «αντιπάλων».

Όμως τα εύσημα πρέπει να πάνε στον Martin Scorsese που καταφέρνει να μας μεταφέρει για 3 σχεδόν ώρες –το μόνο σφάλμα της ταινίας η διάρκεια—σε μια άλλη εποχή, διηγούμενος την ιστορία του ίδιου του Hollywood και των stars, της αεροπορικής βιομηχανίας και της Αμερικανικής οικονομίας, και μιας πραγματικά χαρισματικής αλλά και προβληματικής φυσιογνωμίας στο πρόσωπο το Hughes. Ότι δεν κατάφερε δηλαδή να κάνει πριν λίγα χρόνια με το «δικό του» project, το μεγαλεπήβολο “Gangs of New York”.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι η μουσική επένδυση με κομμάτια της εποχής, αλλά πάνω από όλα η original μουσική του Howard Shore σκίζει και είναι άδικο που αφέθηκε εκτός των Oscars γιατί δεν έχει γράψει όλο το soundtrack ο ίδιος αλλά κάποια κομμάτια είναι παλιότερα ή βασίζονται σε κλασσική μουσική. Τουλάχιστον πήρε την Χρυσή Σφαίρα πριν λίγο καιρό.

Review: 4/5

MKKBB: James Bond 21 is "Casino Royale"

MKKBB: James Bond 21 is "Casino Royale"

MGM officially announces that the next James Bond film is 'Casino Royale' to be directed by Martin Campbell and released in 2006. No word on who's going to take on the role of 007.

77th Annual Academy Awards : Nominee List

OSCAR.com - 77th Annual Academy Awards - Nominees: Nominee List

Μόλις ανακοινώθηκαν οι φετινές υποψηφιότητες για τα Oscar. Το AVIATOR είναι μπροστά με συνολικά 11 υποψηφιότητες, ενώ το FINDING NEVERLAND και το MILLION DOLLAR BABY του Clint Eastwood έχουν από 7. Οι τρεις αυτές ταινίες είναι υποψήφιες και για καλύτερη ταινία, μαζί με το RAY που έχει συνολικά 6 υποψηφιότητες και το SIDEWAYS που έχει 5.

Προχωρώντας “Πλαγίως”

Είδα προχτές μία από τις πιο φρέσκιες, αφοπλιστικά ανθρώπινες και διασκεδαστικές ταινίες της χρονιάς: το “Sideways” του Alexander Payne.

Η ταινία έχει πάρει τις καλύτερες κριτικές από όλες όσες κυκλοφόρησαν το 2004 στην Αμερική, και έχει συγκεντρώσει τα περισσότερα βραβεία για καλύτερη ταινία της χρονιάς από τις διάφορες ενώσεις κριτικών, ενώ πρόσφατα πήρε και την χρυσή σφαίρα ως η καλύτερη ταινία στην κατηγορία “comedy or musical”. Πάει φυσικά καρφί για την πεντάδα των υποψηφίων για καλύτερη ταινία στα Oscar (που ανακοινώνονται μεθαύριο Τρίτη, 25 Ιανουαρίου) και αναμένεται να διεκδικήσει με μεγάλες πιθανότητες και αυτή την «ύστατη» διάκριση.

Πέραν από όλα αυτά όμως, όσο βαρύγδουπα και αν ακούγονται, υπάρχει μία αβίαστα αληθινή ταινία για την μοναξιά του ανθρώπου που νιώθει να περνάνε τα χρόνια χωρίς ποτέ να καταφέρει να εκπληρώσει τα όνειρα του, να κάνει κάποια πρόοδο, να νιώσει πως έχει κάνει κάτι με την ζωή του. Απλά προχωρά «πλαγίως»...

Σε ένα άλλο επίπεδο, πρόκειται για ένα διασκεδαστικό road movie, με χαρακτήρες που ξέρουμε ή που είμαστε εμείς, να βιώνουν μια νεανική «περιπέτεια» στα 40 τους, προσπαθώντας είτε να «σκοράρουν» είτε να βάλουν σε μια σειρά την ζωή τους. Ένα «Διονυσιακό» ταξίδι, με κρασί, γυναίκες, ευτράπελα, αλλά και με την κάμερα στραμμένη επίμονα στον άνθρωπο.

O Paul Giamatti συνεχίζει να αντιπροσωπεύει τον loser in all of us, μετά το περσινό American Splendor, ενώ όλο το cast σκίζει μαζί, με «αποκάλυψη» το come back της Virginia Madsen για την οποία μιλάει για πρώτη φορά στα 40 της όλο το Hollywood. (Κάποιοι από εμάς βέβαια, είχαν γνωρίσει την γοητεία της από τα 80’s όταν έκανε την ξαδέρφη της Sybil Sheppard που ερωτεύεται ο Bruce Willis στον τελευταίο κύκλο επεισοδίων του μοναδικού “Moonlighting” ή αλλιώς «Αυτός, Αυτή και τα Μυστήρια»...)

Δείτε το. (Και μετά κατευθείαν για κρασί!)

Golden Globes and the film awards season

Ανακοινώθηκαν πριν μία εβδομάδα (δεν προλάβαινα να γράψω κάτι) οι υποψηφιότητες για τις Χρυσές Σφαίρες 2005, μεταξύ και άλλων διακρίσεων για τις καλύτερες ταινίες του 2004 από διάφορες ενώσεις κριτικών σε όλο τον κόσμο.

Οι ταινίες που ξεχωρίζουν με τις περισσότερες υποψηφιότητες είναι το "Sideways" του Alexander Payne με τον φοβερό Paul Giamatti από το περσινό "American Splendor" καθώς και το "Aviator" του Martin Scorsese με τον Leonardo DiCaprio στον ρόλο του Howard Hughes. Ξεχωρίζουν επίσης τα "Million Dollar Baby" σε σκηνοθεσία Clint Eastwood με την Hilary Swank σε ρόλο μποξέρ, και το "Closer" του Mike Nichols με το φοβερό cast Natalie Portman, Jude Law, Julia Roberts και (I wish he gets to be the next James Bond) Clive Owen!

Επίσης εντύπωση έχει κάνει η τριπλή υποψηφιότητα του Jamie Foxx, για το "Ray" (Α' Αντρικού για Musical or Comedy) το "Collateral" (Β' Αντρικού) και την τηλεταινία "Redemption".

Λίστα με όλες τις υποψηφιότητες και links στα επίσημα sites των ταινιών εδώ: http://www.hfpa.org/nominations2005.html

Πάντως τα περισσότερα βραβεία από ανεξάρτητες ενώσεις κριτικών έχουν πάει ως τώρα στο "Sideways" (Angeles Film Critics Assn. and the New York Film Critics Circle). Ίδωμεν... Οι Χρυσές Σφαίρες θα απονεμηθούν στις 16 Ιανουαρίου, ενώ μια μέρα πριν θα έχουν ανακοινωθεί και οι υποψηφιότητες των Oscar που θα απονεμηθούν φέτος στις 27 Φεβρουαρίου.

Let the show begin!

Απίθανο!

Χτες είδα την 6η μεγάλη μήκους ταινία της Pixar, το απίθανο “THE INCREDIBLES”. Μία από τις ταινίες που έως τώρα έχουν «μαζέψει» τις καλύτερες κριτικές στην Αμερική, ενώ έχουν ήδη γίνει μεγάλη εισπρακτική επιτυχία. Και πάνω από όλα, ίσως την πιο τολμηρή ταινία της Pixar έως σήμερα.

Τολμηρή γιατί σε αντίθεση με την συνηθισμένη φόρμουλα των μέχρι τώρα ταινιών, δεν πρόκειται για καθαρόαιμη κωμωδία, οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι άνθρωποι και όχι παιχνίδια, ζουζούνια, τέρατα ή ψάρια, και γιατί το χιούμορ είναι πολύ πιο λεπτό, πνευματώδες και grown-up. Αλλά και γιατί το βασικό της μήνυμα είναι ακόμα πιο θαρραλέο για την Αμερική του σήμερα, όταν αυτό που η ταινία στην ουσία λέει είναι πως εδώ και 40 χρόνια έχει επικρατήσει η αποθέωση της μετριότητας, και πως οι τολμηροί και «απίθανοι» ήρωες του παρελθόντος έχουν εξαναγκαστεί να κατεβάσουν τα standards και να εναρμονιστούν με τους μέτριους και να περιορίσουν τις μοναδικές τους ικανότητες ώστε να μην ξεχωρίζουν. (Come to think of it, this concept also applies within some companies I know…)



Όμως let’s get to the real fun: Η ταινία σαν format και είδος, είναι μια καθαρόαιμη ταινία δράσης -- μια μεγάλη περιπέτεια. Όπως ήταν το STAR WARS, όπως ήταν ο Indiana Jones, ή ακόμα και το περσινό Spiderman 2. Αλλά περισσότερο από όλα, όπως είναι οι ταινίες James Bond. (The movie obviously speaks to me on many levels…)

Και αυτό γιατί τα references στο κλίμα των κατασκοπικών ταινιών των ‘60s από την μέση της ταινίας και μετά, είναι αμέτρητα και γίνονται με τον καλύτερο και πιο εμπνευσμένο τρόπο. Εξωτικά νησιά με ηφαίστεια, underground lairs και αμέτρητοι ένοπλοι φύλακες που περιπολούν το κρησφύγετο του κακού ενώ μετακινούνται με monorail trains, πύραυλοι που εκτοξεύονται στο διάστημα μέσα από το ηφαίστειο μετά από αντίστροφη μέτρηση, και τόσα όλα. Και όλα με ένα set design εντελώς εμπνευσμένο από τα σχέδια του Ken Adam και με μουσική υπόκρουση από τον Michael Giacchino (Alias) εναρμονισμένη στο ύφος των soundtracks του John Barry και ειδικά με την κάθε διαφορετική ταινία Bond που γίνεται referenced ανά πάσα στιγμή. (Ιδιαίτερα το «άκουσμα» αλά-Goldfinger παίζει συνέχεια...)



Οι χαρακτήρες είναι όπως πάντα πολύ καλά δουλεμένοι, όπως και η πορεία τους μέσα στο story, ενώ οι ηθοποιοί που δανείζουν την φωνή τους δίνουν ζωή σε ένα έτσι κι αλλιώς παραστατικό cartoon (εύχομαι να δείτε την Αγγλική version με υπότιτλους). Τα highlights ατέλειωτα, με αποκορύφωμα τις σκηνές δράσης στο νησί, αλλά και την σχεδιάστρια ρούχων των στολών των super ηρώων Edna Mode της οποίας την φωνή δανείζει ο ίδιος ο σκηνοθέτης, ο Brad Bird (Iron Giant, 1999).

Ίσως το φινάλε να μην είναι το ίδιο απογειωτικό με τις προηγούμενες ταινίες, αλλά το βαθύτερο νόημα είναι εκεί, όπως και η πιο άρτια σε καλλιτεχνικό επίπεδο δουλειά της Pixar έως τώρα. Μαζί με την ταινία προβάλλεται και trailer του επερχόμενου “Cars” από την Pixar (καλοκαίρι 2005), καθώς και η μικρού μήκους, “Bouncin” με το πρόβατο που χόρευε. (Not as funny as “Birds”, but fun nonetheless)



Τρέξτε γρήγορα σαν τον Dash (τον γιο της οικογένειας) στο πλησιέστερο σινεμά και να είστε έτοιμοι για μερικά από τα πιο «απίθανα» επιτεύγματα της έτσι κι αλλιώς απίθανης Pixar!

Collateral is a Michael Mann film.

Το Collateral είναι μία ταινία του Michael Mann. Και αυτό τα λέει όλα. Ο Michael Mann είναι ίσως ο καλύτερος Αμερικάνος σκηνοθέτης τα τελευταία χρόνια (Manhunter, Last of the Mohicans, Heat, Insider) και η τελευταία του ταινία είναι φοβερή.

Γυρισμένη με ψηφιακό βίντεο σε ένα τρομερά ατμοσφαιρικό νυχτερινό Los Angeles (click for photos and more), η ταινία είναι ένα υπόδειγμα θρίλερ, buddy movie και crime film, όλα μαζί σε συσκευασία δώρου, με τον Tom Cruise σε ακόμα έναν από τους καλύτερους ρόλους του (he keeps getting better and better) και το υπόλοιπο cast να δημιουργεί πραγματικούς και πολυδιάστατους χαρακτήρες.

Κάποιοι το κατηγόρησαν σαν όχι τόσο βαθυστόχαστο και πρωτοποριακό όπως άλλες ταινίες του Michael Mann, αλλά η αλήθεια είναι πως σύντομα η ταινία θα θεωρείται κλασσική. Οι σκηνές δράσης και βίας που περιέχει θα σας κόψουν την ανάσα με την μαεστρία που είναι γυρισμένες. Η ατμόσφαιρα του film θα σας περιτριγυρίζει ώρες μετά την έξοδο σας από το cinema. (Always a sign of a great movie experience)

Ο Michael Mann παραδίδει μαθήματα σκηνοθεσίας στις ακόλουθες αίθουσες.

Shrek 2 is... even better than 1.

Όσοι δεν πήγατε ακόμα να δείτε το Shrek 2, τρέξτε μπας και προλάβετε καμιά προβολή στα Αγγλικά, γιατί το μόνο που θα μείνει μετά από δύο εβδομάδες προβολής θα είναι κάτι απογευματινές μεταγλωττισμένες εκδόσεις που υποτίθεται είναι για τα παιδιά. Και εδώ είναι και το άτοπο, μιας και μιλάμε για πολύ adult humour, που σε ορισμένα σημεία είναι τουλάχιστον "weird"... (Which is not a bad thing)

Η ταινία είναι τρομερά αστεία, περισσότερο από την πρώτη, και οι αμέτρητες αναφορές σε κλασσικές ταινίες (πρόσφατες και μη) την κάνουν ακόμα πιο απολαυστική. Οι νέοι χαρακτήρες είναι super, με αποκορύφωμα τον παπουτσωμένο γάτο "Push in Boots", που τον "παίζει" ο Antonio Banderas σε μία φοβερή παρωδία του ρόλου που έκανε στον Ζορρό. Είναι απλά "αφοπλιστικός" και θα με θυμηθείτε ;-)

Before Sunset. Η ταινία της χρονιάς;

Το "Before Sunset" ή αλλιώς "Πριν το Ηλιοβασίλεμα" στην Ελλάδα, είναι απλά η καλύτερη νέα ταινία που έχω δει εδώ και πολύ καιρό, και σίγουρα μία από τις καλύτερες της χρονιάς, με σοβαρές πιθανότητες να παίξει και στα Oscar σεναρίου, αλλά σίγουρα και ανάμεσα στα top-10 όλων των κριτικών για φέτος.

Όταν το 1995 είδα το "Before Sunrise" στο σινεμά, είχα νιώσει πως έβλεπα μια ταινία που πραγματικά μου μίλαγε, που θα μπορούσα να την είχα βιώσει εγώ ο ίδιος. Και πέραν αυτού μια ταινία όμορφη, έξυπνη, πρωτότυπη και αθεράπευτα ρομαντική, με δύο πολύ καλούς νέους ηθοποιούς και γενικά ένα concept που έκανε σε πολλούς "κλικ" από την πρώτη στιγμή.

Η υπόθεση απλή: Δύο νέοι άνθρωποι, ένας Αμερικάνος τουρίστας που γυρνάει με τρένο την Ευρώπη και μία Γαλλίδα φοιτήτρια, γνωρίζονται στην Βιέννη, ερωτεύονται με την πρώτη ματιά, και αποφασίζουν να περάσουν την νύχτα μαζί σε μια ξένη και για τους δύο πόλη, μέχρι το επόμενο πρωί. Στο τέλος, αποχαιρετίζοντας ο ένας τον άλλο στο σταθμό του τρένου, δίνουν μια υπόσχεση να συναντηθούν ξανά εκεί σε έξι μήνες, χωρίς να ανταλλάξουν τηλέφωνα ή διευθύνσεις, προκειμένου η σχέση τους να μην φθαρεί από την απόσταση και τον χρόνο...



9 χρόνια πέρασαν, και πολύ φοβάμαι πως η ταινία αυτή ποτέ δεν κυκλοφόρησε στα Ελληνικά video clubs, ούτε καν σε VHS. (Και από ότι κατάλαβα, αυτές τις μέρες την ψάχνουν αρκετοί...) Έτυχε να βγει στην εποχή λίγο πριν το Internet, λίγο πριν την παγκοσμιοποίηση των media, και έτσι μόνο η ανάμνηση της έχει μείνει, έντονη σε όσους την αγάπησαν όσο και εγώ.

Όμως τον Ιούλιο του 2004, όταν ανακάλυψα πως έβγαινε η συνέχεια της ταινίας αυτής στην Αμερική, η έκπληξη μου ήταν μεγάλη, όπως και μεγάλη ήταν και η απήχηση που είχε η ταινία σε κοινό και κριτικούς, με αποτέλεσμα να αποτελεί έως τώρα (λίγο πριν την χειμερινή περίοδο των «καλλιτεχνικών – με φιλοδοξίες για βραβεία» ταινιών στις ΗΠΑ) την ταινία με τις καλύτερες κριτικές όλης της καλοκαιρινής περιόδου.



Για να μην πολυλογώ άλλο, την ταινία την είδα προχτές, και είναι απίστευτη. Οι δύο πρωταγωνιστές, ο Ethan Hawke και η Julie Delpy, μαζί με τον σκηνοθέτη και συν-σεναριογράφο Richard Linklater, έχουν φτιάξει μια ταινία ώριμη, αληθινή όσο δεν πάει άλλο, σοβαρή, κεφάτη και μελαγχολική, πρωτότυπη και για άλλη μια φορά, ρομαντική με την καλύτερη έννοια της λέξης.

Ίσως να φταίει το γεγονός ότι είμαι στην ίδια περίπου ηλικία με τους πρωταγωνιστές, ίσως το ότι έχω ζήσει παρόμοιες εμπειρίες, (like most people I’m sure) αλλά αυτή η ταινία μιλάει με μία αμεσότητα σε εμένα (και όπως φαίνεται και σε πολλούς άλλους) που δεν μπορώ να την περιγράψω. Οι δύο ηθοποιοί είναι απίστευτα ρεαλιστικοί στους ρόλους τους, σίγουρα εξαιτίας του γεγονότος ότι οι δυο τους έγραψαν το σενάριο μαζί με την τον σκηνοθέτη μέσα σε μία περίοδο αρκετών χρόνων. Έτσι το σενάριο είναι ώριμο και οι καταστάσεις πολύ καλά δουλεμένες ώστε να φαίνονται αυθόρμητες και τόσο πραγματικές.

Και τέλος, υπάρχει το «τέλος». Ίσως το καλύτερο “ending” στο κινηματογράφο εδώ και δεκαετίες. (And I’ve seen a lot of films the past couple of decades!)

Απλά τέλειο.

The Life Aquatic with Steve Zissou

Βγαίνει αυτά τα Χριστούγεννα στην Αμερική (και ελπίζω σύντομα και εδωπέρα) το "The Life Aquatic with Steve Zissou", η νέα δηλαδή ταινία του Wes Anderson (The Royal Tenenbaums, Rushmore) με πρωταγωνιστή τον τρομερά cool Bill Murray. (Θεός!)

Το trailer είναι φοβερό και προδιαθέτει για ταινιάρα, ειδικά για όσους εκτιμούν τα δύο αυτά τρομερά ταλέντα του Anderson και Murray, αλλά και του υπόλοιπου cast. Δείτε το trailer και το poster.

Coolness supreme!

Τα τετρακόσια χτυπήματα

Φέτος αποφάσισα να μην χάνω τον χρόνο μου τις καθημερινές τα βράδια βλέποντας “Fame Story” και άλλες τέτοιες μπούρδες, αλλά προσπαθώντας να αναπληρώσω τις απουσίες μου από το σινεμά, βλέπω είτε ταινίες σε DVD είτε κάτι «διαμάντια» που εμφανίζονται που και που στην τηλεόραση.

Η μεγάλη έκπληξη της φετινής σεζόν είναι το κανάλι της ΒΟΥΛΗΣ, με τις φοβερές επιλογές σε ταινίες που δύσκολα ή ποτέ δεν θα πετύχετε πλέον στα άλλα κανάλια. Έτσι χτες βράδυ αποφάσισα να συμπληρώσω κάποια κενά στην κινηματογραφική μου παιδεία παρακολουθώντας το εκπληκτικό και πρωτοποριακό για την εποχή του φίλμ, «Τα τετρακόσια χτυπήματα» του Φρανσουά Τρυφώ. (Les quatre cents coups, 1959)

Το λάτρεψα στην κυριολεξία, και έχοντας δυστυχώς δει ελάχιστες άλλες ταινίες του Truffaut, (δεν μου είχε δοθεί πολλές φορές η ευκαιρία εξάλλου) αποφάσισα να το ψάξω λίγο παραπάνω... Υπάρχουν άλλωστε άλλες 3 ταινίες και μία μικρού μήκους με τον ίδιο ήρωα αυτής της πρώτης ταινίας, το alter ego του Τρυφώ, τον Antoine Doinel. Στην Αμερική βέβαια κυκλοφορούν οι φοβερές συλλογές της Criterion Collection με όλες αυτές και άλλες πολλές ταινίες, σε πολύ φροντισμένες παραγωγές. Εδώ δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, αλλά με λίγη προσπάθεια μπορείτε να εντοπίσετε «Τα 400 χτυπήματα» σε κάποιο video club στην έκδοση της ODEON. (Αξίζει να διαβάσετε αυτή την κατατοπιστική κριτική από το HITECH που δημοσιεύεται στο in.gr)

Αν κάποιος έχει γράψει σε βίντεο πάντως το «Κλεμμένα Φιλιά» που έδειξε το περασμένο Σάββατο η ΒΟΥΛΗ, drop me a note. (psambrakos-at-gmail-dot-com)

Πέταξε για πάντα o Κρίστοφερ Ριβ

NΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ : Πέταξε για πάντα

Δυστυχώς ο Κρίστοφερ Ριβ πέθανε σήμερα ξημερώματα έπειτα από επιπλοκές στην υγεία του, λόγω της αναπηρίας του εδώ και 9 χρόνια.... Έχοντας μείνει παράλυτος από το 1995 όταν έπεσε από το άλογο του, ο "Superman" έδωσε στην συνέχεια έναν μεγάλο αγώνα για τα δικαιώματα των ανθρώπων με αναπηρία...

Ήταν η μεγαλύτερη ειρωνεία να βλέπεις τον άνθρωπο που "πέταγε" στην οθόνη, καθηλωμένο σε ένα αναπηρικό καροτσάκι στα Oscar ή σε τόσες άλλες εκδηλώσεις που τιμήθηκε για την προσφορά του.

Κρίμα...

What's there to debate?

Καθώς πλησιάζουν οι εκλογές στην Αμερική, αναρωτιέμαι προς τι όλα αυτά τα debates? What's there to debate?

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία στο ειρωνικό γεγονός ότι ο G.W.Bush, ο πρόεδρος που ποτέ δεν εκλέχτηκε κανονικά, είναι και ο χειρότερος ever και αποτελεί την μεγαλύτερη απειλή για την παγκόσμια ειρήνη...

Εσείς εντωμεταξύ μην χάσετε το Fahrenheit 9/11 που παίζεται τώρα στους Ελληνικούς κινηματογράφους. Δεν θα χρειαστεί να σας πείσει για την ηλιθιότητα αυτής της κυβέρνησης, απλά θα σας κάνει να νευριάσετε λίγο παραπάνω... Και αυτό χρειάζεται.

Επίσης αν έχετε κανέναν γνωστό στην Αμερική, θυμίστε του να κάνει το χρέος του. Λυπάμαι που ασχολούμαι με τα πολιτικά των Η.Π.Α. αλλά δυστυχώς μας αφορούν όλους...

BBC NEWS | Speculation over Connery's future

BBC NEWS | Entertainment | Speculation over Connery's future

Another Bond story today I'm afraid... Ο Sean Connery σύμφωνα με αυτό το άρθρο του BBC εγκατέλειψε τα γυρίσματα της τελευταίας του ταινίας "Josiah's Canon" για να αφοσιωθεί στο γράψιμο της αυτοβιογραφίας του. Το οποίο ακούγεται "κάπως" και με στεναχωρεί πολύ...

Ο Sean Connery είναι θεός.

Τα USB flash memory drives γίνονται μόδα

Στην καινούργια ταινία του Michael Mann "Collateral" που όλοι (θέλω να πιστεύω μετά τα αριστουργήματα που φτιάχνει ο άνθρωπος) περιμένουμε, τον "πρωταγωνιστικό" ρόλο σε μία σκηνή τον παίζει ένα USB flash drive...

Με αφορμή αυτή την σκηνή, αλλά και την γενική τρέλα που χαρακτηρίζει τους Αμερικάνους με τα διάφορα tech fashion trends, οι New York Times γράψανε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο πάνω στην ραγδαία διάδοση των USB drives που πολλοί έχουν αρχίσει να κρεμάνε στα κλειδιά τους, στα στυλό τους και στον... λαιμό τους.

The New York Times: Technology: From Storage, a New Fashion (Free subscription. Μην βαριέστε την φόρμα αν δεν είστε εγγεγραμμένοι, το site αξίζει πολλά!)

Anyway το θέμα είναι πως τα drives αυτά έχουν γίνει στις μέρες μας οι δισκέτες του παρελθόντος, και ενώ πολλές φορές καθόμαστε και καίμε CD για να μεταφέρουμε μια Powerpoint παρουσίαση και πέντε αρχεία σε έναν πελάτη, μπορούμε πανεύκολα να τα μεταφέρουμε με μία τέτοια συσκευή (από 32MB έως 2GB) και να τα αντιγράψουμε σε οποιοδήποτε PC που απλά έχει μία USB θύρα!

Αχ... που είναι οι μέρες που όλη μου η δουλειά, το λειτουργικό σύστημα, και η "Pascal Turbo" χωράγανε σε μία δισκέτα 5 και ένα τέταρτο! :-)

Jason Bourne is back!

Τα είχαμε πει από τον Ιούλιο όταν η ταινία έβγαινε στην Αμερική με μεγάλη επιτυχία... ("They should have left him alone..." July 26, 2004)

Η ταινία λοιπόν με τον Ελληνικό τίτλο "Στην σκιά των κατασκόπων", ή αλλιώς "The Bournce Supremacy" βγήκε και στις Ελληνικές αίθουσες από την Παρασκευή 17/9 και φυσικά έτρεξα να την δω χτες βράδυ!

Let me just say this: Στις τελική σκηνή στην Μόσχα, μπορούσα να νιώσω την αδρεναλίνη να εισέρχεται στις φλέβες μου!

Η ταινία είναι μία επάξια συνέχεια της έκπληξης που αποτέλεσε το "The Bournce Identity" του 2002. Ο Mat Damon έχει κάνει τον ρόλο δικό του, και όλο το κάστ "φυσάει" με πρώτη και καλύτερη την Joan Allen. Η δράση θα σας "ξεναγήσει" από την παραλία της Γκόα στην Ινδία, μέχρι την χιονισμένη Μόσχα, διαμέσου της Νάπολης, του Βερονίνου και μερικών ακόμα Ευρωπαικών πόλεων.

Η δράση είναι καταιγιστική, η πλοκή σωστά "μπλεγμένη" και η μουσική του John Powell φοβερή. (Και έχει πάλι το "Extreme Ways" του Moby στο τέλος... Super!)

Ιδιαίτερη προσοχή δώστε στον τρόπο κινηματογράφησης της δράσης. Μπορεί να χρειαστείτε "ντραμαμίνες" από την κίνηση της κάμερας και το απίστευτα γρήγορο μοντάζ, αλλά η εντύπωση μου είναι πως δεν προσπαθεί το άξιος σκηνοθέτης Paul Greengrass (Bloody Sunday, 2002) να "κλέψει" με τον τρόπο αυτό.

Οι σκηνές είναι εκεί, τα stunts είναι όντως γυρισμένα, και το "ξύλο" πέφτει ανελέητο, όμως τα πάντα τρέχουν γύρω σας σαν να είστε εσείς ο Jason Bourne. And that's the point being made, και όπως είπα, εγώ προσωπικά το έζησα το έργο.

Δείτε που παίζεται η ταινία από το Athinorama.gr

STAR WARS, The Original Trilogy finally on DVD

Από την πρώτη στιγμή που απέκτησα DVD player είχα την απορία γιατί δεν είχαν, και πότε θα κυκλοφορούσαν, οι τρεις ταινίες της κλασσικής τριλογίας του Πόλεμου των Άστρων σε DVD. Το ίδιο αίτημα είχαν και πάρα πολύ fans και κινηματογραφόφιλοι ανά τον κόσμο φυσικά, και όχι απλά το έλεγαν αλλά μέχρι και "διαδηλώσεις" κάνανε για αυτό!

Η δικαιολογία του "παραξενιάρη" πλέον George Lucas ήταν πάντοτε πως το "μέσο" δεν ήταν έτοιμο για αυτό που ήθελε να δείξει, ή πως δεν είχε χρόνο με όλες τις προετοιμασίες και τα γυρίσματα των Prequels. Τα ίδια έλεγε βέβαια και για την τριλογία του Indiana Jones που κυκλοφόρησε πέρυσι τέτοιο καιρό. (Just in time for Christmas...)

Έτσι πολλοί από εμάς που ήταν τυχεροί να δουν τα Special Editions το 1997 στο σινεμά για τελευταία φορά, λίγο καιρό πριν το απογοητευτικό "The Phantom Menace" το 1999 και το ανώτερο "Attack of the Clones" πρόπερσι, έπρεπε να περιμένουμε ως τώρα για να ξαναζήσουμε την μαγεία της original τριλογίας.

Στις 21 Σεπτεμβρίου λοιπόν, φυλάξτε €50 (+ έξοδα αποστολής) και προετοιμαστείτε να ταξιδέψετε "a long time ago, in a galaxy far far away..."

Οι πρώτες κριτικές είναι πολύ ενθαρρυντικές, και μιλάν για την καλύτερη απεικόνιση και ηχητική απόδοση που έχει γίνει ποτέ σε αυτές τις ταινίες. Υπάρχουν βέβαια και αλλαγές (ακόμα και από τα Special Editions του 1997) που ο αθεόφοβος ο Lucas "τόλμησε" να κάνει για ακόμα μια φορά, με αποτέλεσμα οι hard core fans να γκρινιάζουν για αυτές, και για κάποιες να ωρύονται. Εγώ προσωπικά αν και είμαι ενάντια στην "αυτοβεβήλωση" των έργων από τους δημιουργούς τους, δεν τρελαίνομαι για τις αλλαγές. Προσπαθώ να τις δω ως βελτιώσεις και ελπίζω να νιώσω και πάλι το ίδιο χαζό χαμόγελο χαράς στο πρόσωπο μου όταν τελειώνει το "Return of the Jedi" και μαζί με αυτό μία από τις καλύτερες κινηματογραφικές εμπειρίες ever created.

Trust the force.

Breaking the code... The story of the Rose.

Τέλειωσα επιτέλους (αλλά και δυστυχώς) το απίθανο "The Da Vinci Code" του Dan Brown. Και λέω δυστυχώς, γιατί είναι ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα που έχω διαβάσει ποτέ, και η εμπειρία που είχα όλες αυτές τις μέρες διαβάζοντας το, θα μου λείψει πολύ.

Ο Leonardo, οι Ιππότες, οι ναοί και η αναζήτηση του Άγιου Δισκοπότηρου με κάνανε να διαβάζω με τις ώρες όπου και όποτε μπορώ, μέχρι να χάσω την στάση στο Μετρό, ή να περπατάω στον δρόμο με το Palm, κλέβωντας μόνο ματιές στο πεζοδρόμιο.

Ένα βιβλίο τέλειο σε πολλαπλά επίπεδα. Από την αστυνομική πλοκή και την συναρπαστική δράση μέχρι τους φοβερούς κώδικες και αινίγματα που πρέπει (και μπορεί) κανείς να "σπάσει" μαζί με τους ήρωες. Από την γνώση που αποκτά κανείς για την θρησκευτική ιστορία και τις διάφορες εκδοχές της μέχρι την αποκάλυψη του αιώνιου μυστικού του "Holy Grail" και την ιστορία της μεγαλύτερης θεωρίας συνωμοσίας τα τελευταία 2000 χρόνια.

Πριν διαβάσετε το βιβλίο θα σας συνιστούσα να μην ψάξετε τίποτα για αυτό στο Internet και να διαβάσετε μόνο επιλεκτικά τις όποιες κριτικές προκειμένου να μην χάσετε την μαγεία της "πρώτης φοράς" που θα διαφωτιστείτε!

Τρέξτε λοιπόν:

• Hardcover edition (η καλύτερη επιλογή) - Amazon $14.97
• Paperback edition (η φθηνότερη επιλογή) - Παπασωτηρίου, €8,65
• Palm E-book (η πρακτική επιλογή) - eReader.com $12.11
• Ελληνική έκδοση (η ευκολότερη επιλογή) - Shop21.gr, €19,80

Και αν έχετε διαβάσει το βιβλίο, ρίξτε μια ματιά στον χαμό που γίνεται διεθνώς, οργανώστε το επόμενο ταξίδι σας στο Παρίσι βάση των locations του βιβλίου, και σίγουρα πάρτε μέρος στους online επίσημους διαγωνισμούς "Uncover the Code Contest" και "The DaVinci Code Web Quest" σχεδιασμένοι από τον ίδιο τον συγγραφέα με συναρπαστικό τρόπο.

P.S. Find Robert Langdon

"All the Real Girls" (and all the real movies)

Η λίστα με τις ταινίες που χάνω στο σινεμά συνεχίζει να μεγαλώνει τα τελευταία χρόνια, για πολλούς και διάφορους λόγους που συνοψίζονται φαντάζομαι στην αλλαγή τρόπου ζωής καθώς κανείς μεγαλώνει. Να 'ναι καλά όμως το DVD!

Χτες κατάφερα να δω μία από τις ταινίες που είχα "μαρκάρει" ως must-see. Το "All the Real Girls" του "δεύτερο-εμφανιζόμενου" David Gordon Green, με βραβεία στα φεστιβάλ του ανεξάρτητου Αμερικάνικου κινηματογράφου όπως το Sundance και πολύ καλές κριτικές.

Η ταινία μιλάει για την σχέση δύο νέων σε μία μικρή Αμερικάνικη πόλη του Νότου, με τρόπο ρεαλιστικό, αποσπασματικό αλλά και τρυφερό. Παίζουν ερασιτέχνες αλλά και επαγγελματίες ηθοποιοί όπως η Patricia Clarkson που πρόσφατα προτάθηκε για Όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου για το "Pieces Of April", και πρωταγωνιστεί ο Paul Schneider που έγραψε και το σενάριο σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη, καθώς και η Zooey Deschanel από το "Almost Famous" του Cameron Crow...

Πολύ απλά πρόκειται για μια από τις πιο αληθινές ταινίες που έχω δει τελευταία πάνω στο θέμα του έρωτα και των σχέσεων, και αυτού που νιώθει κανείς ως "αληθινή αγάπη" στα 20 του χρόνια. Μπορεί να ξενίσει αρχικά με το στυλ και το ύφος της, ιδιαίτερα όσους έχουν συνηθίσει ανάλογα θέματα με την οπτική του Hollywood των τελευταίων δεκαετιών, αλλά η αλήθεια είναι πως δύσκολα αποφεύγει κανείς την ζεστασιά της ταινίας, την αθωότητα των χαρακτήρων και την πραγματικότητα των διαλόγων και καταστάσεων.

"Πάπαλα" και ο Pierce... Τέλος εποχής.

Πάει, αυτό ήταν. Μας τελείωσε και ο Pierce Brosnan ως James Bond. Σήμερα ανέφερε στο EW.com πως ο "Bond is another lifetime behind me" τελειώνοντας την ιστορία που ξεκίνησε όταν πρώτο το site "Mr. Kiss Kiss Bang Bang!" (για να ευλογάμε και τα γένια μας) ανέφερε τον Φεβρουάριο πως το συμβόλαιο του δεν είχε ανανεωθεί για την 5η ταινία.

Όταν ανέλαβε τον ρόλο, κάπου στην άνοιξη του 1994, δεν ήξερα τι να περιμένω, και σαν long time Bond fan, ήμουν αβέβαιος για την επιλογή, ιδιαίτερα μετά τον Timothy Dalton που είχα αγαπήσει σαν την πιο σοβαρή προσέγγιση του Bond που ο Ian Fleming είχε γράψει... Όμως το GoldenEye (1995) ήταν μια πολύ καλή έκπληξη, και το καλύτερο πράγμα στην ταινία ήταν ο ίδιος ο Brosnan.

Τα χρόνια πέρασαν, και μέσα και από την καθημερινή μου (τότε) ενασχόληση με το ianfleming.org έζησα από πάρα πολύ κοντά την εξέλιξη όλων των τελευταίων 3 ταινιών, και ιδιαίτερα του Tomorrow Never Dies (1997) και The World Is Not Enough (1999), όταν το site μας το επισκεπτόταν η ίδια η εταιρία παραγωγής κατά την διάρκεια των γυρισμάτων για να μαθαίνει τι γίνεται στα διάφορα σημεία του κόσμου που γυριζόταν η ταινία!

Αλλά από το 1999 και μετά, το ενδιαφέρον μου ατόνησε, και το Die Another Day (2002) ήταν μία ταινία ανάμεικτη. (1η μισή τέλεια, 2η μισή "μούφα"). Αλλά και πάλι ο Brosnan ήταν πολύ καλός και σε αυτή, και το σίγουρο είναι πως είχε ακόμα μία ταινία Bond μέσα του, ιδιαίτερα από την στιγμή που και ο ίδιος επανειλημμένα δήλωνε πως ήθελε μία επιστροφή στον παραδοσιακό Bond των πρώτων ταινιών. (Όλοι τα ίδια λένε...)

Κρίμα πάντως που φεύγει έτσι. Μπορεί το "DAD" να ήταν η πιο πετυχημένη εισπρακτικά από όλες, αλλά σίγουρα το 2ο μισό της δεν ήταν η καλύτερη ανάμνηση που θα έχουμε από την "περίοδο Brosnan".

Οι συζητήσεις για αντικαταστάτη όχι απλά έχουν ξεκινήσει... Δεν είχαν σταματήσει ποτέ, και δεν περνάει μέρα που να μην πάρουμε emails (στο ianfleming.org) από όλα τα μέρη της γης με suggestions για το ποιος θα ήταν ο καλύτερος. Τα επικρατέστερα ονόματα πάντως είναι αυτά των Hugh Jackman (Van Helsing, X-Men, Swordfish) και Clive Owen (Kind Arthur, BMW Films, Croupier). Επίσης πολλοί fans πιστεύουν πως ο Adrian Paul, από το τηλεοπτικό "Highlander" θα ήταν μια καλή επιλογή μιας και θυμίζει Connery. (Το ίδιο λένε κάποιοι και για τον Hugh Jackman). Φυσικά έχουν ακουστεί και άλλοι πολλοί (Jude Law, Ewan McGregor, Christian Bale, Orlando Bloom, Colin Farrell, Jeremy Northam, κ.α.)

Η δική μου προτίμηση: Αν και σίγουρα προτιμώ τον Clive Owen για τους ίδιους λόγους που μου άρεσε ο Timothy Dalton, πιστεύω πως τελικά το καλύτερο για την επιτυχία και συνέχιση της σειράς θα ήταν να αναλάβει ο Hugh Jackman. Αρέσει στις γυναίκες (or so I'm told) και αυτό είναι σημαντικό για την εισπρακτική επιτυχία, ειδικά σε αγορές όπως η Αμερική. (O Brosnan είχε ανακηρυχτεί "Sexiest Man Alive" από το People Magazine και γενικά είχε ανέκαθεν μεγάλη πέραση στον γυναικείο πληθυσμό...)  Αλλά και γενικά πιστεύω πως του Hugh Jackman του πάει, και μπορεί να φέρει πίσω μία πιο "σκληρή", "macho" α-λά Sean Connery προσέγγιση στον ρόλο. Ίδωμεν. Η επόμενη ταινία, η 21η της σειράς, βρίσκεται σε pre-production, για πρεμιέρα τον Νοέμβρη του 2005.

In any case, Pierce is going to be missed. Έκανε πολλά καλά για τον ρόλο και την σειρά, και ανέδειξε τον Bond σε household name ακόμα και στον 21ο αιώνα...

So long my friend! Thanks for the memories. Δεν θα ξεχάσω ποτέ (φωτό) τα πρώτα κοντινά του πλάνα όταν πρωτοείδα το GoldenEye, σε κάποια άδεια από τον στρατό τότε...

"We went out on a high, and I look back affectionately at that time and doing those four movies. But I’ve said all I gotta say on it."

Pierce Brosnan, EW.com 27/7/2004

They should have left him alone...

Δεν τον άφησαν ήσυχο τον Jason Bourne (Matt Damon) στην Μύκονο που είχε καταλήξει στο τέλος της πρώτης ταινίας, και αυτός επέστρεψε δυναμικά στην 1η θέση του boxoffice ('Bourne' Reigns Supreme at Box Office) και παίρνοντας πάρα πολύ καλές κριτικές...

Μιλάω φυσικά για το Bourne Supremacy που βγήκε το περασμένο Σαββατοκύριακο στις Αμερικάνικες αίθουσες. Όταν το 2002 βγήκε το Bourne Identity, η πρώτη ταινία της "σειράς" (;), τότε όλοι μας όσοι ενδιαφέρονται για τα κατασκοπικά θρίλερ, δεν πιστεύαμε στα μάτια μας. Ήταν δυνατόν μετά από όσα έχουμε δει να βγαίνει μία τόσο καλή κατασκοπική ταινία;

Κι όμως, φαίνεται πως η συνέχεια είναι εξίσου καλή. Αν και αναγκαστικά, το concept της αμνησίας της πρώτης ταινίας λείπει, εδώ υπάρχουν μία σειρά από ανατροπές, και ένα απίστευτο κυνηγητό στους δρόμους της Μόσχας. Προβλέπεται super κατασκοπική ταινία!

A conventionally heightened series of escapes and clashes and hide-and-seek gambits, yet the way the film has been made, nothing that happens seems inevitable -- which is to say, anything seems possible. There's a word for that sensation. It's called excitement.
Owen Gleiberman / Entertainment Weekly.

Spider-Man vs Κατεστημένο

Σήμερα είδα το Spider-Man 2 σχεδόν 2 εβδομάδες μετά την πρεμιέρα του. Είναι πράγματι όπως λένε μία από τις καλύτερες ταινίες που έγιναν ποτέ βασισμένες σε κόμικ. Με βοήθησε κιόλας να ξεχαστώ από διάφορες "έγνοιες" μου, και να πάρω κουράγιο για τον "αγώνα" μου ενάντια στο κατεστημένο των διάφορων "νταβάδων" της αγοράς στην οποία "δραστηριοποιούμαι"...
 
Isn't this what heroes do best? Inspire us to hold on just a bit longer!

Before Sunset (2004)

Before Sunset (2004)

I don't know who's old enough to remember the first movie "Before Sunrise (1995)", but this "sequel" seems to be a great surprise comeback out of the blue... The reviews from all my trusted sources seem too good to be true as well.

(Πότε βγαίνει Ελλάδα άραγε;)